บทที่ 1350 เคล็บลับนภา

จักรพรรดินีหลิงซีประหลาดใจมาก ："เฉินฉางมีสิบสองแห่งจริงหรือ?"

เทพเจ้าแห่งหิมะ : “ถูกต้อง โดยทั่วไปแล้วเทียนเฉียวจะสามารถเปิดเฉินฉางได้สามแห่ง เทียนเฉียวธรรมดาจะเปิดได้เพียงสอง ส่วนผู้บำเพ็ญจะเปิดได้เพียงหนึ่งแห่งเท่านั้น แต่ร่างกายของมนุษย์มีจุดเฉินฉางสิบสองแห่ง ในนั้น สี่แห่งแรกคือเหรินฉาง อีกสี่แห่งต่อมานั้นคือมี่ฉาง และอีกสี่แห่งสุดท้ายคือเทียนฉาง ที่เทียนเฉียวเปิดเฉินฉางได้สามแห่ง สองชั้นนั้นคือเหรินฉาง อีกหนึ่งเป็นมี่ฉาง"

จักรพรรดินีหลิงซี : "อ่อ ถ้าเช่นนั้น สองแห่งในนั่นก็เกี่ยวข้องกับมรดกทางสายเลือดฉันสิ เฉินฉางอีกแห่งนั้นช่างแปลกประหลาด มันให้พลังพิเศษกับฉันอย่างหนึ่ง "

เทพเจ้าแห่งหิมะ : "จริง ๆ แล้ว เรินฉางสี่แห่งที่ยิ่งใหญ่ สองแห่งสุดท้ายนั้นพิเศษที่สุด ต้องเป็นสายเลือดของผู้เที่ยงแท้โบราณเท่านั้นถึงจะสามารถเปิดได้ ความต้องการของฉันไม่ได้สูงมากนักหรอกนะ แค่สามารถเปิดเฉินฉางสามแห่งได้ มี่ฉางสามแห่งก็ได้ ส่วนเทียนฉางนั้นมันเป็นเรื่องของโชค หวังได้แต่เอี้อมไม่ถึง"

จักรพรรดินีหลิงซี : "ไม่แปลกใจเลยที่พวกคุณต้องกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง"

เทพเจ้าแห่งหิมะ : "หลิงซี เธอมีแผนยังไง? จะอยู่ข้างกายซวนเป่ยไปตลอดงั้นหรอ? "

จักรพรรดินีหลิงซี : "เดิมทีแล้ว ฉันวางแผนว่าจะไปในฐานะเซียนผู้เที่ยงแท้ แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันอยากจะอยู่ข้างกายชายคนนี้ไปตลอดชีวิต"

เทพเจ้าแห่งหิมะ : "โอ้ ทำไมกันเล่า? "

จักรพรรดินีหลิงซี : "อยู่กับเขา ฉันรู้สึกสบายใจ แม้ว่านักพรตทั้งโลกนี้จะต่อต้านฉัน ฉันก็ไม่สะทกสะท้านอะไร"

เทพเจ้าแห่งหิมะยิ้มแล้วกล่าวว่า : "เขาเป็นชายที่โชคดีนัก ไม่นานมานี้ เขาชดเชยความเสียหายจากความสูญเสีย และได้กลับชาติมาเกิด การเติบโตของเขาจะก้าวกระโดดยิ่งขึ้นไปในอนาคตแน่นอน "

จักรพรรดินีหลิงซี : "ท่านผู้นำสวรรค์หล่ะ? ทำไมเหลือแค่คุณอยู่ที่นี่?"

เทพเจ้าแห่งหิมะกล่าวว่า : "ฉันมีบางที่ที่ต้องการให้เขาช่วยเหลือ เพราะฉนั้นตอนนี้จึงไม่สามารถไปได้ อีกอย่าง ฉันตัดสินใจว่าจะเป็นผู้พิทักษ์เขา"

จักรพรรดินีหลิงซีสะดุ้ง : "ท่านผู้นำสวรรค์ เป็นผู้พิทักษ์คนอื่นน่ะหรอ?"

เทพเจ้าแห่งหิมะ : "มีอะไรน่าแปลกใจงั้นหรือ? ผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างกายผู้นำสวรรค์ปีนั้นก็เป็นเผ่าพันธุ์ธรรมดา?"

จักรพรรดินีหลิงซีสะดุ้ง : "ถูกต้อง ซวนเป่ยไปโลกแห่งกระบี่ ไม่รู้ว่าเขาจะได้อะไรมาบ้าง?"

เทพเจ้าแห่งหิมะ : "ด้วยนิสัยของเขา ถ้าเขาไม่ได้ประโยชน์อะไร เขาจะกลับมาอย่างงั้นหรอ? รอข่าวกันเถอะ ไม่แน่อาจจะเจอเรื่องประหลาดใจก็เป็นได้"

ตำหนักดาบเทียนตี้ อู๋เป่ยยังคงโจมตีหุ่นเชิดกระบี่อยู่ ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจว่าระดับแรกของเคล็ดลับนภาคืออะไร

นภา คำหน้าหมายถึงลักษณะของท้องฟ้า การปรากฎของท้องฟ้า แก่นของเคล็บลับนภาทางดาราศาสตร์คือการเรีบนรู้จากท้องฟ้าและยืมพลังจากมัน

ท้องฟ้าที่โดยธรรมชาติแล้วไม่ใช่ท้องฟ้า แต่หมายถึงทุกสิ่งในจักรวาล!

แก่นของเคล็ดลับนภานั้นมีสี่อาณาเขต แต่ละอาณาเขตนั้นมีสวรรค์สามแห่ง รวมแล้วเป็นสิบสองแห่ง ในตอนนี้ สิ่งที่อู๋เป่ยต้องการฝ่าฟันนั่นคือ เข้าสู่ระดับหนึ่งคือ เลื่อนลอย

เลื่อนลอยหมายถึงสิ่งที่จับต้องได้ ของจริง คนโบราณได้กล่าวเอาไว้ว่า เลื่อนลอยนั้นเรียกว่าเครื่องมือ ดังนั้นนี่คือการเลียนแบบที่เรียบง่าย และง่ายดาย ไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ทุกสิ่งในสวรรค์นั้น ทางโลกก็สามารเลียนแบบได้

การเลียนแบบนั้นดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วเป็นเรื่องยาก อย่างเช่น จะเลียนแบบดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าได้อย่างไร? เป็นเพียงแค่ลูกกลม ๆ มีแสง จะมองเห็นเป็นรูปเป็นร่างได้อย่างไร?

"ตูม!"

ทันใดนั้นอู๋เป่ยก็กลายเป็นลูกบอลมีแสงเจิดจ้า แทงไปที่หุ่นเชิดกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อแสงเพลิงกระทบกับหุ่นเชิด หุ่นเชิดก็มอดไปทันที

อู๋เป่ยกล่าว : "ใครที่เลียนแบบไม่ได้!"

เมื่อเอาชนะหุ่นตัวแรกแล้ว หุ่นตัวอื่นก็ปรากฎตัวขึ้น มันก็แสดงถึงอาณาจักรที่สองของเลื่อนลอย ในขณะเดียวกัน เคล็บลับนภระดับที่สองปรากฏขึ้นมาในความคิดของเขาเช่นกัน

เลื่อนลอย คือการกลับคืนสู่รูปลักษณ์ของสิ่งต่าง ๆ ซึ่งก็คือ การสกัด หากฎเกณฑ์ออกมา เพราะฉะนั้นเลื่อนลอยจึงเรียกได้ว่าเต๋า

กล่าวได้อีกนัยหนึ่ง รูปลักษณ์อาณาเขตแห่งที่สองก็คือกำจัดทางกายภาพ และเข้าสู่แก่นของเต๋า เซียนกระบี่บางคนได้กล่าวว่า “ฝ่ามือไม่มีกระบี่ กระบี่อยู่ในจิต” นั่นคือความจริงแท้