บทที่ 1352 เจ้าแห่งศาลหวง

ซ่างกวนจี้เชิงประหลาดใจ ：“คุณหมายถึง คุณเข้าใจเนื้อหาบนแผ่นหยกอย่างถ่องแท้แล้ว?”

อู๋เป่ย ：“ผมจัดระเบียบสิ่งของทุกอย่างที่มี และพบของบางอย่าง ซึ่งสามารถช่วยผมได้มาก”

ซ่างกวนจี้เซิงรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง คู่ควรแล้วที่เป็นเทียนเจียว การเรียนรู้ของเขานั้นช่างน่ากลัวมาก！ เขารีบพูดว่า ：“เอาล่ะ！ ตอนนี้ฉันจะถ่ายทอดพื้นฐานทางการแพทย์และกฎของศาลหวง สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับนาย แต่จะมีประโยชน์ตอนเปรียบเทียบทักษะทางการแพทย์”

ซ่างกวนจี้เซิง ใช้พลังจิตในการถ่ายทอดวิชา ละถ่ายทอดวิชาบางอย่างให้แก่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยได้เรียนรู้ว่า วิถีทางการแพทย์ของศาลหวง แบ่งออกเป็นหลายพรรค เช่น พรรคหยินหยาง พรรคกงเซีย พรรคจิงฟาง พรรคฮัวเซิน และยังแบ่งออกเป็น การฝังเข็ม ใบสั่งยา เภสัชวิทยา พิษวิทยา ฯลฯ ซึ่งมีความซับซ้อนมาก

นี่คือสิ่งที่อู๋เป่ยรู้อยู่แล้ว เพียงแต่รวมอยู่ในระบบการแพทย์ของวิถีทางการแพทย์ของศาลหวง หลังจากที่เขาได้รับมันแล้ว ก็สามารถใช้ได้ทันที และวิธีการของเขาก็ดีว่าคนอื่นๆมาก！

อู๋เป่ยมุ่งมั่นในการเรียน และเมื่อเขาเข้าใจคำสอนของวิถีทางการแพทย์ของศาลหวงอย่างถ่องแท้ ก็เข้าสู่วันที่สองแล้ว

ซ่างกวนจี้เซิงยิ้มแล้วพูดว่า ：“คุณชายจาง คุณพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ผมจะกลับมาใหม่”

ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ไม่ได้จากไป เธอนำผลไม้และของว่างมาต้อนรับอู๋เป่ย

อู๋เป่ยก็หยิบเมล็ดทานตะวันที่เขาทอดออกมาให้เธอกิน ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ยิ้มแล้วพูดว่า ：“คุณชาย เมล็ดทานตะวันของคุณอร่อยมาก ทอดโดยใช้เทคนิคการกลั่นยาหรือเปล่า?”

อู๋เป่ย ：“จริงๆแล้วมันไม่ยาก เดี๋ยวผมสอนคุณเอง”

ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์พยักหน้า ：“อืม！”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จู่ ๆก็มีชายคนหนึ่งบุกเข้ามา ชายคนนี้อายุไม่มากนัก มีคิ้วคมเข้ม หน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน และมงกุฎหยก

เมื่อเห็นซ่างกวนหลิงเอ๋อร์กำลังป้อนผลไม้ให้อู๋เป่ย ชายคนนั้นก็โกรธมาก ：“หลิงเอ๋อร์ เธอแอบใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นลับหลังฉัน เธอไม่รู้สึกผิดต่อฉันเหรอ?”

ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ตกใจและพูดว่า ：“ฉินหลาง นายไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว！”

ฉินหลางพูดด้วยความโกรธ ：“ฉันฉินหลางคือหนุ่มอัจฉริยะอันดับหนึ่งของศาลหวง ส่วนเธอก็คือหญิงงามอันดับหนึ่งของศาลหวง เราคือคู่ครองที่สวรรค์สร้าง ใครบ้างจะไม่รู้เรื่องนี้?”

ขณะที่พูด เขาก็ดีดนิ้วมือข้างขวา เข็มเซียนเล่มหนึ่งก็พุ่งไปที่หัวของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยใช้นิ้วมือขวาหนีบไว้เข็มเซียนเอาไว้ เขาเหลือบมอง แล้วพูดว่า ：“เข็มเล่มนี้ไม่เลว ไปเอามาจากไหน?”

ฉินหลางพูดด้วยความโกรธ ：“เอา‘เข็มเทียนหยวน’ของฉันคืนมา！”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“เอาเข็มเทียนหยวนมา”

ร่างกายของฉินหลางก็ไม่สามารถควบคุมได้ เขาหยิบเข็มเทียนหยวนทั้งหมดสองร้อยสี่สิบเล่มออกมา แล้วมอบให้อู๋เป่ยอย่างเชื่อฟัง

อู๋เป่ยถือเข็มเทียนหยวนไว้หนึ่งเล่มไว้ในมือ และเปิดใช้พลังของเทียนหยวน ทันใดนั้น เข็มเทียนหยวนก็กลายเป็นแสงสีทอง ยาวประมาณครึ่งฟุต

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฉินหลางก็ตกตะลึง และพึมพำว่า ：“นายทำได้ยังไง?”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“กระตุ้นเข็มเทียนหยวน ก็ย่อมต้องใช้พลังแห่งเทียนหยวน”

เมื่อพูดจบ เข็มเทียนหยวนทั้งหมดสองร้อยสี่สิบเล่มก็ลอยอยู่รอบตัวเขา เข็มทุกเล่มได้รับพลังแห่งเทียนหยวน และเปลี่ยนเป็นสีที่แตกต่างกัน

เข็มสองร้อยสี่สิบเล่ม เปล่งแสงออกมาสิบสองสี แต่ละสีมีเข็มยี่สิบเล่ม เรียงจากสีอ่อนไปสีเข้ม

ครู่ต่อมา เข็มเทียนหยวนทั้งหมดสองร้อยสี่สิบเล่มถูกเขานำเข้าไปในร่างกาย และสามารถนำออกมาใช้ได้ตลอดเวลา

“เข็มของนาย ฉันขอนะ” เขากล่าว