ตอนที่ 1352
บทที่ 1354 ฉันลงมือหนัก อาจฆ่านายตายได้
October 21, 2026
ซ่างกวนจี้เซิง ：“เจ้าสำนัก นี่คือลูกเขยของฉันจางเสี่ยวเป่ย เสี่ยวเป่ย นายทำความเคารพเจ้าสำนัก”
อู๋เป่ยโค้งคำนับและทำความเคารพ ：“จางเสี่ยวเป่ย ทำความเคารพเจ้าสำนักซวนหวง”
เจ้าสำนักซวนหวงพยักหน้าเล็กน้อย ：“ดี อายุน้อยมีความสามารถ”
หลังจากทักทายกันแล้ว ซ่างกวนจี้เซิงก็กระซิบกับอู๋เป่ยว่า ：“ซวินเป่ย เขาก็คือเจ้าสำนักซวนหวง ภายในหนึ่งร้อยปี คาดว่าเขาจะกลายเป็นต้าหลัว”
อู๋เป่ย ：“ซวนหวงเหมินก็ถือได้ว่าเป็นกองกำลังอันดับหนึ่งของโลกซวนหวง เหตุใดจึงไม่มีต้าหลัวจินเซียนมาเกิด?”
ซ่างกวนจี้เซิง ：“ต้าหลัวจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร การที่มีต้าหลัวคอยรับผิดชอบนั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกองกำลังขนาดใหญ่ การสืบทอดของซวนหวงเหมินยังไม่เพียงพอที่จะเป็นนิกายสูงสุด”
อู๋เป่ย ：“โดยปกติแล้วซวนหวงเหมินมีทรัพยากรมากมาย และยังควบคุมทะเลซวนหวง กองกำลังใหญ่ที่อยู่ข้างนอกไม่อยากมีส่วนร่วมเหรอ?”
ซ่างกวนจี้เซิง ：“แม้ว่าซวนหวงเหมินจะไม่มีต้าหลัวจินเซียน แต่ค่ายกลของซวนหวงเหมินนั้นทรงพลังมาก ต้าหลัวมาถึงแล้วสุดท้ายก็ต้องตาย ดังนั้นคนนอกจึงไม่กล้าเข้าไปรุกรานและยั่วยุโลกซวนหวง”
อู๋เป่ย ：“คุณลุง คุณบอกว่าเจ้าสำนักซวนหวงกำลังจะบรรลุดินแดนต้าหลัวใช่ไหม?”
ซ่างกวนจี้เซิง ：“หัวหน้าพรรคซวนหวง ชื่อซวินหยวนจี้กู่ ในตอนนั้นเขาก็เป็นเทียนเจียวเช่นกัน แต่ต่อมาเขาถูกคนอื่นลอบทำร้ายจนบาดเจ็บตอนที่ออกไปสำรวจข้างนอก จนเขาเกือบตาย หลังจากกลับมา เขาก็ไม่เคยออกจากโลกซวนหวงอีกเลย แต่พลังยุทธ์กลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไม่นานนี้ฉันพบว่า บาดแผลของเขาในตอนนั้นได้หายไปแล้ว ดังนั้นฉันจึงสรุปว่าเขาอาจจะบรรลุได้ภายในหนึ่งร้อยปี”
อู๋เป่ย ：“หากซวินหยวนจี้กู่บรรลุจริงๆ ถือว่าสำนักซวนหวงก็จะพัฒนาขึ้นเช่นกัน”
ซ่างกวนจี้เซิง ：“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เส้นทางสู่การเป็นต้าหลัวนั้นเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย เขาก็แค่มีความหวังเท่านั้น”
ทั้งสองกระซิบคุยกัน และผู้คนก็เริ่มปรากฏรอบๆตัวพวกเขา
ด้านข้างมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ผู้นำเป็นชายวัยกลางคน มีใบหน้าเรียวยาว และมีผมสีม่วงห้อยลงมา สวมเสื้อคลุมสีทอง และมีสาวใช้รูปงามหกคนรายล้อมอยู่รอบตัว
เมื่อเห็นเขา ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ก็พูดว่า ：“เขาก็คือเจ้าแห่งศาลหวง โม่เหลียนเฟิง”
หลังจากที่โม่เหลียนเฟิงนั่งลง เขาก็ทักทายหัวหน้าพรรคซวนหวง จากนั้นสายตาของเขาก็มองไปที่ซ่างกวนจี้เซิง ：“จี้เซิง คนที่อยู่ข้างๆนายคือใครเหรอ?”
ซ่างกวนจี้เซิง ：“เรียนหัวหน้าสาขา นี่คือลูกเขยของผมจางเสี่ยวเป่ย”
เจ้าแห่งศาลหวงของซวนหวงเหมิน เจ้าแห่งสำนักหวง ล้วนเป็นคณะผู้อาวุโสของซวนหวงเหมิน ซวนหวงเหมินมีห้าสาขาใหญ่ สองคนไม่ค่อยมายุ่งเกี่ยวด้วย คนหนึ่งเข้าฌานอยู่ อีกคนหนึ่งมักเดินทางเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นคนที่ดูแลจัดการห้าสาขาใหญ่ ก็คือหัวหน้าพรรคซวนหวง เจ้าแห่งซวนหวง เจ้าแห่งศาลหวงทั้งสาม
มีรอยยิ้มบนใบหน้าเรียวยาวของโม่เหลียนเฟิง ：“จี้เซิงเอ๋ย เราตกลงกันว่าจะจับคู่ลูกสาวของนายกับน้องชายของภรรยาฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆนายถึงได้มีลูกเขยล่ะ? ลูกเขยคนนี้ คงไม่ใช่คนที่นายดึงตัวมาชั่วคราวใช่ไหม?”
ซ่างกวนจี้เซิงไม่ได้โกรธ ：“หัวหน้าสาขาโม่ จางเสี่ยวเป่ยเป็นอัจฉริยะทางการแพทย์ ฉันได้ถ่ายทอดความรู้ทางการแพทย์ให้เขาตั้งนานแล้ว ไม่อย่างนั้น ฉันจะให้เขามาร่วมการประชุมวิถีทางการแพทย์ได้อย่างไร?”
โม่เหลียนเฟิงยิ้ม และพูดกับชายหนุ่มข้างกายว่า ：“สือชิง พี่เขยต้องขอโทษนายด้วย เธอมีเจ้าของแล้ว ไว้ฉันจะหาคนที่ดีให้นายทีหลัง”
ชายหนุ่มที่ชื่อสือชิงพูดอย่างเย็นชา ：“พี่เขย ผมไม่ยอมรับ ในบรรดารุ่นเยาว์ของศาลหวง นอกจากโม่ไท่แล้ว ใครจะเทียบกับผมได้?”
ขณะที่พูด เขาก็มองไปที่อู๋เป่ยอย่างเย็นชา และถามว่า ：“นายมีคุณสมบัติอะไรที่จะแต่งงานกับซ่างกวนหลิงเอ๋อร์?”
เมื่อถูกถามในที่สาธารณะ อู๋เป่ยก็เบือนหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า ：“ฉันมีคุณสมบัติอะไร มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วยล่ะ? นายไม่ใช่ลูกชายของฉัน”
สือชิงโกรธมาก“บังอาจ！กล้าพูดโกหกในการประชุมวิถีทางการแพทย์！ ฉันจะท้าทายนายตอนนี้ นายกล้ารับคำท้าหรือเปล่า?”
อู๋เป่ย ：“ท้าทายฉัน? ถ้าหากแม้แต่หมาแมวที่ไหนก็สามารถมาท้าทายฉันได้ ฉันก็คงไม่ต้องทำมาหากินแล้วมั้ง? นายต้องการท้าทายฉัน เราก็มาวัดความสามารถที่แท้จริงกันในการประชุมวิถีทางการแพทย์”
สือชิงพูดอย่างเคร่งขรึม ：“ใครจะแข่งทักษะทางการแพทย์กับนาย? ฉันจะแข่งศิลปะการต่อสู้กับนาย！ ถึงทักษะทางการแพทย์จะสูงแค่ไหน ถ้าศิลปะการต่อสู้ไม่แข็งแกร่ง แล้วนายจะปกป้องซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ได้อย่างไร?”
อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น ：“ฉันขอแนะนำนายอย่าได้แข่งศิลปะการต่อสู้กับฉันเลย ฉันลงมือหนัก อาจจะฆ่านายตายได้ นายเป็นน้องชายของภรรยาหัวหน้าสาขาโม่ ถ้าฆ่านายตาย สีหน้าของหัวหน้าสาขาจะดูไม่ดี”
สือชิงหัวเราะ“เหอๆ” ：“ถ้านายสามารถฆ่าฉันตายได้ ถือว่านายมีความสามารถ แต่ถ้านายเอาชนะฉันไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปจากศาลหวง และอยู่ให้ห่างจากซ่างกวนหลิงเอ๋อร์！”
ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์พูดด้วยความโกรธ ：“สือชิง นายเป็นตี้เซียนอมตะ ระดับขั้นอาณาจักรต่างกันมาก นายกล้าท้าทายเขาได้อย่างไร?”
สือชิง ：“ถ้าไม่กล้าสู้ก็ออกไปจากศาลหวง！”
อู๋เป่ยถอนหายใจ ：“เอาล่ะ ในเมื่อนายอยากตาย ฉันก็จะช่วยนายเอง”