บทที่ 1356 ปัดความผิดให้ผู้อื่น

คนที่เหลือ โดยทั่วไปแล้วจะมีคะแนนการกลั่นยาเพียงไม่กี่สิบคะแนน การปรุงยาก็เช่นเดียวกัน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ผลลัพธ์ของโม่ไท่นั้นนับว่าดีแล้ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับอู๋เป่ยแล้ว ช่องว่างก็ชัดเจน

จากนั้น รอบที่สามก็เริ่มขึ้น

การแข่งขันครั้งนี้มุ่งเน้นไปที่ความสามารถที่แท้จริงในการรักษาและช่วยชีวิต ต่อหน้าทุกคนมีผู้ป่วยหนึ่งรายต่อหนึ่งคน ความยากในอาการป่วยก็ยากพอๆ กัน อีกทั้งมีอาการป่วยที่คล้ายกันด้วย เพื่อที่จะตามหาผู้ป่วยจำนวนมากเช่นนี้ให้ครบได้ สำนักซวนหวงใช้ความพยายามอย่างมาก

ผู้อาวุโสประกาศเสียงดัง: "กฎของรอบนี้คือ ใช้ความสามารถทั้งหมดของคุณเพื่อรักษาคนไข้รายที่หนึ่งตรงหน้าคุณ หลังจากการรักษาสำเร็จแล้วเท่านั้น คุณจึงจะสามารถรักษาคนไข้รายที่สองต่อไปได้ อย่างไรก็ตาม เริ่มตั้งแต่ผู้ป่วยรายที่สองจำนวนผู้ป่วยมีจำกัด "ผู้ที่รักษาช้าเกินไปจะเสียสิทธิ์ในการรักษาต่อไป"

หลังจากหยุดชั่วคราว เขากล่าวว่า: "เริ่มได้!”

อู๋เป่ยมองผู้ป่วยตรงหน้าเขา เห็นว่าบุคคลนี้มีเส้นลมปราณอุดตัน จิตวิญญาณได้รับผลกระทบ เขายกมือขึ้นและตบท้ายทอยของเขา และพลังลึกลับก็เข้าสู่ร่างกายของเขา และได้สั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง

หลังจากผ่านไปครึ่งนาที ร่างกายของคนผู้นี้ก็ปลอดโล่ง มีเหงื่อออกทั้งตัว ขณะเดียวกัน หัวสมองของเขาก็ปลอดโปร่ง เขาประหลาดใจอย่างมีความสุข “ขอบคุณหมอเทวดา โรคของฉันหายแล้ว!”

และในเวลานี้ คนอื่นยังกำลังถามไถ่อาการ โม่ไท่ก็เพิ่งเริ่มฝังเข็มรักษาคนไข้

“อะไรนะ!”

หมอเทวดาเกือบทั้งหมดในที่นั้นต่างอุทาน ลุกขึ้นยืนทีละคน

แม้แต่ซ่างกวนจี้เซิงก็ไม่สงบอีกต่อไปแล้ว กล่าวว่า: "มือขจัดทุกข์ภัย!"

ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ก็อุทาน: "พ่อคะ นี่คือมือขจัดทุกข์ภัยที่สูญหายไปนับพันปีหรือเปล่าคะ?"

ซ่างกวนจี้เซิงพยักหน้า "ต้องใช่แน่!"

หลังจากรักษาคนไข้รายที่หนึ่งแล้ว หลังจากได้รับการยืนยันจากหมอเทวดาในสถานที่นั้น อู๋เป่ยก็ไปรักษาคนไข้รายที่สอง สำหรับผู้ป่วยลำดับสองมีเพียงสามสิบราย ดังนั้นรักษหนึ่งคนผู้ป่วยก็จะลดลงเรื่อยๆ

คนไข้รายหนึ่งเข้ามาหาเขา คนไข้รายนี้คือโม่เหลียนเฟิงจงใจจัดเตรียมมา อาการป่วยของเขาดูเหมือนจะคล้ายกับคนไข้รายทีสองคนอื่นๆ แต่จริงๆ แล้วอาการป่วยนั้นยากมาก จุดประสงค์ของการจัดวางหมากนี้ไว้ คือเพื่อป้องกันไม่ให้อู๋เป่ย ม้ามืดตัวนี้ปรากฏตัว และเพื่อจัดการสังหารม้ามืดโดยเฉพาะ

อย่างไรก็ตาม อู๋เป่ยยังคงเหลือบมองแวบเดียวเท่านั้น และตบใส่ด้านบนศีรษะด้วยฝ่ามือ พลังที่น่าตกใจ ภายในไม่กี่นาที ชายคนนั้นก็กระโดดขึ้น โค้งคำนับอู๋เป่ย: "ขอบคุณหมอเทวดาที่ช่วยชีวิตคุณไว้ ผมหายดีเป็นปลิดทิ้ง!"

อู๋เป่ยพยักหน้าแล้วพูดว่า "คนต่อไป"

ซ่างกวนจี้เซิงยิ้ม และพูดว่า: "นี่คือมือขจัดทุกข์ภัย ไม่มีผิดแน่"

สีหน้าของโม่เหลียนเฟิงน่าเกลียดมาก การดำเนินของเรื่องนั้นเกินความคาดหมายของเขา และเขาไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกต่อไป จากนี้ไป ไม่ว่าโม่ไท่จะพยายามทำผลงานแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเป็นที่หนึ่งได้

ต่อมา คนไข้รายที่สาม คนไข้รายที่สี่ คนไข้รายที่ห้า ทั้งหมดได้รับการรักษาโดยอู๋เป่ยด้วยการตบเพียงฝ่ามือเดียว เมื่อเขารักษาคนไข้รายที่สิบเอ็ด โม่ไท่เพิ่งเริ่มรักษาคนไข้รายที่สาม

ในเวลานี้ ดวงตาของโม่ไท่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ทักษะการรักษาของชายคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ซ่างกวนจี้เซิงไปหาสัตว์ประหลาดเยี่ยงนี่มาจากไหนกันนะ!

ผู้ป่วยรายที่ยี่สิบเอ็ดมีอาการที่ซับซ้อน และอู๋เป่ยหยิบเข็มเทียนหยวนออกมาเพื่อรักษาเขาเป็นครั้งแรก

เข็มเทียนหยวนสามสิบหกเข็ม เวียนว่ายอยู่ในฝ่ามือของเขา ฝังเข้าไปในเส้นลมปราณของผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นฉากนี้ ก็มีคนอุทาน: "เข็มเทียนหยวน! ทำไมถึงอยู่ในมือของเขา?"

อีกคนพูดว่า: "ไม่น่าแปลกใจเลยที่เข็มเทียนหยวนอยู่ในมือของเขา คุณไม่สังเกตเห็นเหรอ? เขาสามารถใช้เข็มเทียนหยวนได้อย่างน่าอัศจรรย์ นี่บ่งบอกให้รู้ว่าเขามีพลังของเข็มเทียนหยวน!”

ผู้ป่วยหมายเลขสิบเอ็ดหายขาดภายในไม่กี่นาที จากนั้นผู้ป่วยหมายเลขสิบสอง ก็ยืนอยู่หน้าอู๋เป่ย

คราวนี้อู๋เป่ยปรุงยาทันทีแล้วป้อนให้เขาดื่ม จากนั้นเขาก็ตบหลังคนไข้คนนี้สองสามครั้ง และคนไข้ก็อาเจียนของเหลวสีดำออกมาสองสามคำ โรคก็หายแล้ว

หลังจากรักษาผู้ป่วยสิบสองคน คะแนนรวมของอู๋เป่ยก็สูงถึงสองพันห้าร้อยคะแนนอย่างน่าประหลาดใจ!

ตอนนี้เขาล็อกอยู่ที่ที่หนึ่งแล้ว เพราะแม้ว่าโม่ไท่จะคว้าคำถามได้หนึ่งร้อยข้อในรอบที่สี่ แต่เขาก็ได้คะแนนเพิ่มอีกเพียงหนึ่งพันคะแนนเท่านั้น!