บทที่ 1387 ของขวัญประตูมังกร

หลังจากได้รับโฉนดที่ดินและโฉนดร้านของร้านค้าทั้งห้าแห่งแล้ว อู๋เป่ยก็ขอให้ซีเหมินเปาที่มีใบหน้าอันโศกเศร้าออกไป

หลี่เหมยยิ้มและพูดว่า "การถูกตีในครั้งนี้นี่คุ้มเสียจริงๆ ได้มาตั้งร้านค้าห้าแห่ง"

อู๋เป่ยกลอกตา "ฉันไม่ได้อยากได้ร้านห้าแห่งนี้สักหน่อย พี่เหมย ดูเหมือนว่าฉันต้องส่งคนมาปกป้องพี่ซะละ"

พูดจบ เขาก็ปล่อยเหลียวออกมา เมื่ออกมาแล้วเหลียวก็โค้งคำนับ "นายท่าน!"

อู๋เป่ยกล่าว "เหลียว หลังจากนี้ไปแกรับหน้าที่ในการปกป้องหลี่เหมย ถ้าผมเธอร่วงแม้แต่เส้นเดียว ฉันจะย่างแกกิน"

เหลียวรับสั่งในทันที "ได้ครับนายท่าน ผมจะปกป้องนายหญิงให้เป็นอย่างดี!"

เมื่อเห็นเหลียวแล้ว หลี่เหม่ยก็ประหลาดใจและถามไปว่า "ซวนเป่ย นี่คืออสูรพิทักษ์ที่คุณเคยพูดถึงหรือเปล่า?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "เหลียวมีความแข็งแกร่งมาก ยิ่งไปกว่านั้นความแข็งแกร่งยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พี่มีมันคอยปกป้องก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้ว"

ในช่วงบ่าย เขาให้เหลียวอยู่ปกป้องหลี่เหมยที่บริหารดูแลร้านค้าหลายแห่ง ในขณะที่เขาก็ไปยังค่ายหลงเว่ย

ในค่ายหลงเว่ย พวกทหารกำลังฝึกการเคลื่อนไหวที่เขาสอนอย่างหนักหน่วง หลังจากการตรวจ เขาพอใจเป็นอย่างมากดังนั้นเขาจึงสอนการเคลื่อนไหวเพิ่มอีกสองกระบวนท่าเพื่อให้พวกเขาสามารถฝึกฝนให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

ก่อนที่ติงม่อจะจากไป เขาพาอู๋เป่ยไปดื่มกับโจวหยวนทงอีกครั้ง

ดื่มไปได้ครึ่งทาง ติงโม่ก็พูดขึ้นว่า "พี่ใหญ่ น้องสาม พวกคุณทุกคนล้วนมีอนาคตที่สดใส พี่ใหญ่อย่างน้อยจะเป็นต้าหลัวเต้าจวินในอนาคตแน่ๆ ส่วนน้องสามตอนนี้เป็นที่หนึ่งในสถาบันการศึกษาในตำนานและอนาคตก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน แม้ว่าฉันจะเทียบกับพวกคุณไม่ได้ แต่ฉันเกิดมาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการค้นหาสุสานและล่าสมบัติ”

โจวหยวนทงยิ้มและพูดว่า "สหายสองคุณมีอะไรดีๆ จะมาแบ่งปันกับเราไหม"

ติงม่อพยักหน้า "พี่ใหญ่ พี่รอง พวกคุณอยากไปทวีปรกร้างกันไหม? "

อู๋เป่ยถาม "พี่รอง ทำไมคุณถึงอยากไปทวีปรกร้างล่ะ?"

ติงม่อตอบ "ฉันเคยไปที่นั่นมาก่อนและพบพื้นที่ลึกลับในสถานที่ที่เรียกว่าทะเลซิงซิ่ว จากประสบการณ์ของฉัน พื้นที่ลึกลับนี้ไม่น่าจะเป็นของยุคนี้"

โจวหยวนทงกล่าว "โอ้? สหายสอง คุณคิดว่ามีสมบัติอยู่ข้างในหรือเปล่า?"

ติงม่อพยักหน้า "และมันเป็นสมบัติอันน่าเหลือเชื่อซะด้วย! น่าเสียดายที่พลังของฉันมีจำกัด ฉันจึงไม่สามารถที่จะเปิดสถานที่นั้นได้ พี่ใหญ่ น้องสาม ถ้าพวกคุณไปที่นั่นกับฉัน บางทีอาจเปิดสมบัตินั้นก็ได้นะ!"

โจวหยวนทงตอบ "มันสามารถทนต่อยุคแห่งภัยพิบัติครั้งใหญ่ของราชวงศ์หยวนได้โดยไม่พังทลาย สิ่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ อย่างน้อยต้องเป็นของที่ระดับมรรคาจารย์ถึงทิ้งมรดกไว้ได้"

เขามองไปที่เย่เทียน "น้องสาม คุณสนใจไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "สนใจไม่สนใจ พี่ใหญ่พี่รองก็พูดมาขนาดนี้แล้ว สหายไม่ไปได้ด้วยเหรอ?"

พวกเขาทั้งสามก็หัวเราะ "ฮ่าฮ่า" และโจวหยวนทงก็พูดขึ้นว่า "เรื่องนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป รอฉันจัดการธุระสองสามอย่างให้เสร็จก่อนแล้วพวกเราค่อยไปกัน"

ติงม่อ "อืม ไม่รีบครับ ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับสถานที่นั้นอีกแล้ว"

โจวหยวนทงถามอู๋เป่ยในเวลานี้ "น้องสาม คุณคิดว่าจะข้ามประตูมังกรได้เมื่อไหร่"

ระดับการข้ามประตูมังกรมีความสำคัญมาก มันเป็นแหล่งต้นน้ำที่สำคัญของตี้เซียน

อู๋เป่ยตอบ "ฉันยังมีทัณฑ์สายฟ้าสองครั้งก่อนที่จะแปลงกายเป็นเทพ ฉันคาดว่าจะสามารถเข้าสู่ชั้นประตูมังกรได้ภายในเวลาประมาณครึ่งปี"

โจวหยวนทงพยักหน้า "ถ้างั้นก็ดี ย้อนกลับไปในตอนนั้นฉันได้สัมผัสการมังกรเปลี่ยนแปลงระดับที่สองแต่น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงการสัมผัสเพียงเท่านั้น เพราะฉะนั้นในชาตินี้ฉันจึงค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับมังกรเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด ฉันโชคดีมากที่ในที่สุดก็ได้รับมันมาจน ฉันได้ประสบความสำเร็จในมังกรเปลี่ยนแปลงมังกรระดับสองและยังได้แตะระดับที่สาม จากนั้นฉันก็ยังได้รับสมบัติอีกชิ้นหนึ่งแต่น่าเสียดายที่ฉันได้สัมผัสกับมังกรเปลี่ยนแปลงไปแล้ว สิ่งนี้จึงไม่มีค่าสำหรับฉัน แต่ว่ามันอาจมีค่าสำหรับคุณ น้องสามและมันก็เป็นสมบัติล้ำค่าซะด้วย! ”

หัวใจของอู๋เป่ยสั่นไหว "พี่ใหญ่ นี่มันคือของแบบไหนกัน? "

โจวหยวนทงหยิบหอคอยที่ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไรออกมาจากแขนของเขา แม้ว่ามันจะสูงเพียงสามนิ้ว แต่มันก็ทรงพลังมากถึงกับเชื่อมต่อกับเบื้องบนได้!