บทที่ 1405 อวิ๋นซีออกจากภัยพิบัติ

อวิ๋นซี : “ฉันต้องกลับบ้านหนึ่งรอบ ตอนที่คุณพักผ่อน ฉันติดต่อกับคนที่บ้านแล้ว ตอนนี้ตระกูลอวิ๋นกำลังเจอปัญหา”

อู๋เป่ย : “คุณหมายถึงตระกูลอวิ๋นไหนเหรอ”

อวิ๋นซี : “เป็นสาขาของพวกเรา สมาชิกในกลุ่มประสบปัญหา และมีการทำร้ายลูกชายของผู้อาวุโสคนหนึ่งในงานประชุมใหญ่ของตระกูล ผู้อาวุโสคนนั้นไม่ยอมหยุดง่ายๆ ต้องการฆ่าคนในตระกูลของพวกเรา”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “แม้ว่าพวกคุณจะเป็นสาขาที่เข้าร่วมในภายหลัง แต่ก็เป็นคนของตระกูลเดียวกัน ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย”

อวิ๋นซี : “ภายในตระกูลเดียวกัน ก็มีการแบ่งแยกสูงต่ำ พวกเราเป็นสาขาด้านข้าง เบื้องบนจึงไม่สนใจ นั่นก็เป็นเพราะมีการดำรงอยู่อย่างคุณ ไม่อย่างนั้นสถานการณ์จะแย่กว่านี้อีก”

อู๋เป่ยคิดสักพัก : “ผมจะไปกับคุณด้วยกัน พลังยุทธ์ของคุณยังไม่ฟื้นฟู ผมไม่ไว้ใจ”

อวิ๋นซีพูดด้วยรอยยิ้ม : “อืม เช้าตรู่พรุ่งนี้ พวกเราไปไท่ชิงกัน”

ตอนกลางคืน ทั้งสองคนพัวพันกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทันทีที่ฟ้าสว่างขึ้น อู๋เป่ยก็พาอวิ๋นซี มาถึงขอบเขตเซียนไท่ชิง ขอบเขตเซียนไท่ชิงในตอนนี้ แคว้นหลงกั๋วมีการส่งอุปราชคนหนึ่งมาดูแล อวิ๋นโจวกลับมีนายอำเภออยู่ท่านหนึ่ง แน่นอน นายอำเภอของอวิ๋นโจวคนนี้ ตระกูลอวิ๋นก็ส่งคนมารับใช้เช่นกัน

ตระกูลอวิ๋น สิ่งแรกที่อู๋เป่ยและอวิ๋นซีทำเมื่อพวกเขากลับมา ก็คือไปพบบรรพบุรุษ อวิ๋นเฟยหยาง

ปัจจุบันอวิ๋นเฟยหยางก็เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลอวิ๋นเช่นกัน แต่ตำแหน่งกลับไม่สูง ตอนนี้เขารู้สึกหนักใจกับสิ่งที่อวิ๋นซีพูด

อวิ๋นซีพบว่า แขนของอวิ๋นเฟยหยางได้รับบาดเจ็บ ท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อย เธอถามด้วยความตะลึง : “บรรพบุรุษ ใครทำร้ายท่านเหรอ”

อวิ๋นเฟยหยางถอนหายใจ : “เมื่อวานผู้อาวุโสอวิ๋นถิงกวงมาขอความเป็นธรรม ไม่ว่ายังไงก็จะฆ่าอวิ๋นเหมียน อวิ๋นเหมียนเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ คุณสมบัติดีอย่างมาก ฉันต้องปกป้องเขาแน่นอน ปรากฏว่าอวิ๋นถิงกวงลงมือทำร้ายฉัน นอกจากนี้ยังทิ้งคำพูดไว้ว่า ถ้าหากพรุ่งนี้ไม่ส่งคนไปหาเขา ก็จะบดขยี้สาขาของพวกเรา”

อวิ๋นซีพูดด้วยความโกรธ : “หยิ่งผยองเกินไปแล้ว! อาการบาดเจ็บของลูกชายเขาไม่หนัก พวกเราก็ขอโทษไปแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมจบสักที”

อวิ๋นเฟยหยางพูด : “เธอยังมองไม่ออกอีกเหรอ อีกฝ่ายกำลังหาข้ออ้างในการแสดงพลัง สาขาของอวิ๋นถิงกวง ยึดครองไท่ชิงสามแคว้นจากหกแคว้นแล้ว ถ้าหากเอาอวิ๋นโจวไปด้วย อย่างนั้นไท่ชิงทั้งหมดก็จะเป็นพื้นที่ของเขาแล้ว นอกจากนี้ อุปราชของไท่ชิงก็เป็นคนของเขาเช่นกัน”

อู๋เป่ย : “บรรพบุรุษ เรื่องแบบนี้ ท่านประมุขไม่สนใจเหรอ”

อวิ๋นเฟยหยาง : “เขาไม่ยุ่งแน่นอน เป็นเรื่องปกติที่จะปล่อยให้กองกำลังใหญ่กลืนกินกองกำลังเล็ก ถ้าหากฉันไม่สามารถปกป้องฐานที่มั่นของตัวเองได้ พูดได้เพียงอย่างเดียวก็คือฉันไร้ความสามารถ”

อวิ๋นซี : “อย่างนั้นก็ไม่สามารถนั่งรอความตายแบบนี้ บรรพบุรุษ ท่านน่าจะมีหนทางใช่ไหม”

อวิ๋นเฟยหยางเหลือบมองอู๋เป่ยหนึ่งที พูด : “เหตุผลที่อวิ๋นถิงกวงหยิ่งผยองแบบนี้ เพราะว่าลูกสาวสามคนของเขา ล้วนแล้วแต่งงานกับลูกเขยเก่งคนหนึ่ง”

อวิ๋นซี : “มีคนอะไรบ้างเหรอ”

อวิ๋นเฟยหยาง : “คนหนึ่งแต่งงานกับหนึ่งในสี่ตระกูลโซ่ของราชวงศ์ ท่ามกลางสี่ราชวงศ์ใหญ่ ตระกูลโซ่แข็งแกร่งที่สุด ท่านประมุขโซ่เฉินซิงเป็นเซียนเที่ยงแท้ท่านหนึ่ง ลูกชายของเขา เป็นลูกเขยของอวิ๋นถิงกวง”

“อีกคนหนึ่ง แต่งงานกับอุปราชไท่ชิงคนปัจจุบัน ผู้ชายคนนี้ชื่อว่าฉีหลงไห่ ตระกูลฉีเป็นหนึ่งในสิบตระกูลขุนนาง มีอำนาจอย่างมาก นอกจากนี้ พี่เขยของฉีหลงไห่คนนี้ เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นหนึ่งของหลงจิง มีตำแหน่งสูงอย่างมาก”

“ลูกสาวคนที่สามของอวิ๋นถิงกวง แต่งงานกับศิษย์หัวกะทิคนหนึ่งของเทียนเต้าเหมิน เทียนเต้าเหมินมีพลังที่ทรงพลังทัดเทียมกับแคว้นหลงกั๋ว ตำแหน่งในศิษย์หัวกะทิ แน่นอนว่าน่ากลัวอย่างมาก ไม่ด้อยไปกว่าอุปราชฉีหลงไห่”

ฟังเขาพูดจบ อู๋เป่ยพูด : “แค่นี้เองเหรอ งั้นก็ไม่ต้องเป็นกังวลอะไร ผมจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง”

ดวงตาของอวิ๋นเฟยหยางเป็นประกาย สิ่งที่เขารอก็คือคำพูดประโยคนี้ พูดด้วยรอยยิ้ม : “ไม่ผิด นายเป็นสามีของอวิ๋นซี แม้ว่าพวกเขาสามคนจะแข็งแกร่ง แต่เมื่อนายเทียบกับพวกเขาแล้ว ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง ตอนนี้ ลูกเขยทั้งสามคนของอวิ๋นถิงกวงมาถึงแล้ว พวกเราน่าจะกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะกินพวกเรายังไง ไม่เกิดข้อผิดพลาดอะไร พวกเขาจะลงมือในวันพรุ่งนี้”

อู๋เป่ย : “กลัวพวกเขาจะไม่มามากกว่า ท่านบรรพบุรุษ ผมรักษาบาดแผลให้ท่านก่อน”

รักษาอวิ๋นเฟยหยางเสร็จแล้ว อู๋เป่ยเห็นว่าเขาห่างจากเซียนแห่งสวรรค์เพียงแค่เอื้อมเท่านั้น จึงถาม : “บรรพบุรุษ ถ้าหากมียาอายุวัฒนะเฟยเซิง ท่านน่าจะสามารถทะลวงได้”