ตอนที่ 1403
บทที่ 1407 ขัดเกลาเลือดแท้รุ่นแรก
October 21, 2026
อวิ๋นถิงกวงทั้งโกรธและตะลึง แต่ไม่กล้าโต้กลับ พูด : “คุณชาย ฉันยึดทั้งสามแคว้นตามคำสั่งของท่านประมุขของพวกเรา นี่.....”
“เพี๊ยะ!”
อู๋เป่ยง้างมือแล้วตบลงไปหนึ่งที : “ทำไม แกอยากให้ฉันเตะหัวแกแตกเหรอ”
หัวที่พังไปแล้วครึ่งหนึ่งของอวิ๋นถิงกวงพังมากกว่าเดิม เขาเจ็บจนตัวสั่นโดยตรง รีบพูด : “ได้ วันนี้ฉันจะพาคนอพยพเลย!”
จากนั้นอู๋เป่ยมองไปทางฉีหลงไห่ พูด : “วันนี้ก็ไสหัวออกไปจากไท่ชิงสะ ถ้าหากฉันยังได้ยินอยู่ว่าแกยังเป็นอุปราชของไท่ชิง ฉันจะไปฆ่าแกถึงที่!”
ฉีหลงไห่ถูกอู๋เป่ยทำลายพลังยุทธ์แล้ว ตอนนี้เหมือนกับคนพิการคนหนึ่ง แน่นอนว่าดำรงตำแหน่งอุปราชต่อไปไม่ได้แล้ว เขาหัวเราะอย่างเศร้าหมอง : “แกรังแกคนมากเกินไปแล้ว ตระกูลฉีของฉันเป็นหนึ่งในสิบตระกูลขุนนางใหญ่ แกทำแบบนี้ ไม่กลัวตระกูลฉีมาแก้แค้นเหรอ”
อู๋เป่ยมองเขาอย่างเย็นชา : “เพียงแค่ตระกูลฉีตัวเล็กๆ ไม่อยู่ในสายตาฉันหรอก ถ้าหากตระกูลฉีกล้าเป็นศัตรูกับฉัน ฉันจะกำจัดออกไป หลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคตตลอดไป!”
ทีละคำทีละประโยคของเขา ฟังจนฉีหลงไห่หวาดกลัวไปหมดแล้ว ไม่มีความสงสัยใดๆ
“คุณชายหลี่ คุณทำแบบนี้ มันเกินไปแล้วมั้ง”
อย่างกะทันหัน มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ร่างคนปรากฏตัวบนท้องฟ้า เป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง หนวดเคราสีดำยาวถึงหน้าอก สวมเสื้อคลุมสีม่วง ใบหน้าเหมือนมงกุฎหยก และมีดาบยาวห้อยอยู่ที่เอว
มองเห็นเขา อวิ๋นถิงกวงและอวิ๋นเฟยหยางทำความเคารพพร้อมกัน : “เข้าพบท่านประมุข!”
ที่แท้ คนผู้นี้ก็คือท่านประมุขของตระกูลอวิ๋น อวิ๋นจงเซียน
อวิ๋นจงเซียนไม่สนใจคนสองคนนี้ ความสนใจของเขาอยู่ที่อู๋เป่ยทั้งหมด พูด : “ไม่รู้ว่าอาจารย์ของคุณชายหลี่เป็นท่านไหนเหรอ”
อู๋เป่ย : “อาจารย์ของผมเป็นเจ้าสำนักดาบไท้ชิง เพียวเมี่ยวเต้าจวิน”
อวิ๋นจงเซียนพูดในใจ แย่แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นศิษย์ของต้าหลัวจินเซียน! ทันใดนั้น บนใบหน้าของเขามีความเกรงใจเพิ่มขึ้น พูด : “นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลอวิ๋นของพวกเรา หวังว่าคุณจะไม่เข้ามายุ่ง ปล่อยให้พวกเขาจัดการด้วยตัวเอง”
อู๋เป่ย : “เรื่องภายในเหรอ ผมเป็นลูกเขยของตระกูลอวิ๋นแห่งไท่ชิง ไม่ถือว่าเป็นคนนอก นอกจากนี้อวิ๋นถิงกวงคนนี้ใจกล้าอย่างมาก กล้าแตะต้องคู่หมั้นของผม ผมไม่ฆ่าเขาถือว่าเป็นการไว้หน้าตระกูลอวิ๋นของพวกคุณแล้ว!”
อวิ๋นจงเซียนกัดฟันแน่นโดยตรง เขาจ้องอวิ๋นถิงกวงอย่างเย็นชาหนึ่งที ผสานมือทำความเคารพ : “คุณชายหลี่ โปรดไว้หน้าด้วย เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้มันผ่านไปแบบนี้ได้ไหม!”
อู๋เป่ย : “ไม่ได้!”
อวิ๋นจงเซียนยิ้มอย่างขมขื่น เขาจึงมองไปทางอวิ๋นเฟยหยาง
อวิ๋นเฟยหยางเข้าใจในทันที ท่านประมุขต้องการบอกให้เขาบอกให้อู๋เป่ยอย่าทำเกินไป แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถทำให้อู๋เป่ยระงับความโกรธได้ จึงกระแอมหนึ่งที พูด : “ซวินเป่ยเอ๋ย ฉันว่าสามแคว้นนั้น พวกเราเอาแค่แคว้นใดแคว้นหนึ่งก็พอแล้ว สำหรับตำแหน่งอุปราชของตระกูลฉี เพียงแค่พวกเขาไม่ทำเกินไป พวกเราก็ไม่อยากไปสนใจ”
อู๋เป่ยถามอวิ๋นซี : “ที่รัก คุณว่าไง”
อวิ๋นซีพูด : “ซวินเป่ย ทำตามบรรพบุรุษแล้วกัน”
อู๋เป่ยค่อยพูด : “ได้ งั้นฟังบรรพบุรุษ”
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก อวิ๋นจงเซียนผสานมือทำความเคารพและพูด : “คุณชายหลี่ ถ้าหากคุณมีเวลา เชิญมาเป็นแขกของตระกูลอวิ๋นด้วย”
อู๋เป่ย : “คุยกันได้”
อวิ๋นถิงกวงและพรรคพวกราวกับว่าได้รับการนิรโทษกรรม รีบแยกย้ายอย่างรวดเร็ว ไม่นาน อวิ๋นจงเซียนก็จากไปแล้วเหมือนกัน
อวิ๋นเฟยหยางถอนหายใจยาวหนึ่งที พูดด้วยรอยยิ้ม : “ซวินเป่ย วันนี้ต้องขอบใจนายมากๆ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะจัดการยังไงดี”
อู๋เป่ย : “ปัจจุบันไม่มีเหตุผลอะไรต้องพูด ใครหมัดใหญ่กว่าคนนั้นก็เป็นใหญ่ วันนี้ถ้าหากไม่ใช่ว่าเป็นกังวลว่าจะสร้างปัญหาให้ท่านบรรพบุรุษในอนาคต ผมจะกำจัดพวกเขาให้สิ้นซากพร้อมกัน!”
อวิ๋นเฟยหยางอุทาน : “แม้ว่านายจะเป็นตี้เซียน แต่พลังในร่างกายนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว ไม่ว่ายังไงอวิ๋นถิงกวงก็เป็นเซียนสุญญตาคนหนึ่ง แต่อยู่ต่อหน้านาย ไม่มีโอกาสในการโต้กลับเลยด้วยซ้ำ!”
อู๋เป่ย : “ไม่ปิดบังบรรพบุรุษ ถ้าหากผมลงมือจริงๆ แม้แต่อวิ๋นจงเซียนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม”
อวิ๋นเฟยหยางตะลึง แม้แต่เซียนเที่ยงแท้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ น่ากลัวเกินไปแล้ว!
คนหลายคนกลับมาที่จวน อู๋เป่ยพูดกับอวิ๋นซี : “คุณเป็นกายเซียนย้อนกลับ ตอนนี้ผมจะถ่ายโอนคัมภีร์ดาบเทียนจีที่เหลือให้คุณ”