บทที่ 144 ที่อยู่ของฮว่าหลง

เขายิ้มตอบทันที "รองหัวหน้าหอ จากนี้ไปคุณจะเป็นผู้นำของเรา หากคุณมีอะไรจะสั่งก็สั่งได้เลย"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ฉันกำลังจะบอกคุณว่าฉันต้องการตรวจสอบคนหน่อย พวกเขามีอำนาจมากในพื้นที่"

ฮั่วอวิ๋นตูกล่าวว่า "นั่นเป็นแค่เมืองในชนบท ไม่มีอะไรที่จัดการไม่ได้ หัวหน้าแค่ลงมือ เราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่"

อู๋เป่ย"ก่อนอื่น ช่วยฉันตรวจสอบโจวเจี้ยนซงและโจวต้าเฉียงรวมถึงเบื้องหลังพวกเขา ฉันต้องการช่วยโจวเสียวเหล่ยเอาคืน"

ฮั่วอวิ๋นตูยืนขึ้น "ครับ ผมจะไปทำเดี๋ยวนี้!"

ทันทีที่ฮั่วอวิ๋นตูและคนอื่นๆ จากไปอู๋เป่ยก็ลุกขึ้นเพื่อไปทำความเคารพโจวฟูเชิง

แผ่นจารึกอนุสรณ์ของโจวฟูเชิงถูกวางไว้ในห้องโถงบรรพบุรุษของตระกูลโจว เพื่อบูชาเขา เขาต้องกลับไปที่บ้านของโจวเสียวเหล่ย

หมู่บ้านที่โจวเสียวเหล่ยอาศัยอยู่เรียกว่าหมู่บ้านฮว่าหลงว่ากันว่าในสมัยก่อนราชวงศ์ฉิน งูตัวใหญ่เคยกลายร่างเป็นมังกรที่นี่ หมู่บ้านฮว่าหลงมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน มีอาคารโบราณมากมายในหมู่บ้าน อาคารหลายแห่งมีประวัติยาวนานนับแสนปี

ห้องโถงบรรพบุรุษตระกูลโจวในหมู่บ้านฮว่าหลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน มีจัตุรัสเล็ก ๆ อยู่หน้าห้องโถงบรรพบุรุษซึ่งเป็นสถานที่พักผ่อนและให้ความบันเทิงสำหรับผู้สูงอายุและเด็ก ๆ

ในเวลานี้ รถบีเอ็มดับเบิลยูแอมแปดจอดอยู่ที่จัตุรัส ประตูเปิดออก โจวเสียวเหล่ยและอู๋เป่ยลงจากรถทีละคน

ชาวบ้านในจัตุรัสเล็กๆ มองดู พวกเขาประหลาดใจมากเมื่อเห็นโจวเสียวเหล่ยและบางก็รีบวิ่งกลับบ้านไป

โจวเสียวเหล่ยชำเลืองมองไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษ ดวงตาของเธอเปียกไปด้วยน้ำตา

อู๋เป่ยตบไหล่เธอ "พาฉันไปที่นั่นเถอะ"

ทั้งสองเปิดประตูห้องโถงบรรพบุรุษและโต๊ะเครื่องหอมฝั่งตรงข้ามเต็มไปด้วยแผ่นจารึกอนุสรณ์โจวเสียวเหล่ยพบแผ่นจารึกอนุสรณ์ของโจวฟูเชิงอย่างรวดเร็ว เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเธอได้ เธอล้มลงกับพื้นและร้องไห้อย่างขมขื่น

อู๋เป่ยจุดธูปสามดอก ยืนอยู่หน้าแผ่นจารึกแห่งความทรงจำ โค้งคำนับสามครั้ง และพูดด้วยเสียงทุ้มว่า "ฟูเชิง ฉันจะล้างแค้นให้คุณ เสียยเหล่ยจะเป็นน้องสาวของฉันจากนี้ไป และฉันจะดูแลเธออย่างดี คุณวางใจได้!"

พูดจบก็ไหว้สามรอบ

ในเวลานี้ เสียงฝีเท้ามาจากนอกห้องโถงบรรพชน ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งปิดกั้นประตูห้องโถงบรรพชน ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "โจวเสียวเหล่ย แกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ?”

โจวเสียวเหล่ยกำลังร้องไห้อย่างขมขื่น เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอหันกลับมาจ้องมองและพูดเสียงดัง "ผู้อาวุโสสูงสุด ทำไมฉันถึงจะต้องอายที่จะกลับมา ฉันทำอะไรผิด พี่ชายของฉันทำอะไรผิด"

ผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านตะคอก "พี่ชายของแกยักยอกทรัพย์สินของหมู่บ้าน พอเขาตาย ทรัพย์สินทั้งหมดเป็นของซ่งฟาง ซ่งฟางเป็นคนนอก แกคิดว่าพวกแกทำอะไรผิดไหมล่ะ"

โจวเสียวเหล่ยตัวสั่นด้วยความโกรธ "คุณกำลังพูดไร้สาระ พี่ชายของฉันเป็นคนตรงไปตรงมาและหุ้นในมือของเขาถูกลงทุนด้วยเงินกู้ในตอนแรก! แล้วโจวต้าเฉียงลูกชายของคุณล่ะ หุ้นของเขามาจากไหน? คุณกล้าพูดว่าคุณไม่มีความผิดหรือ”

ผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านโกรธ "อวดดี! ใครก็ได้มัดโจวเสียวเหล่ยให้ฉันที ถึงเวลาต้องใช้กฎหมายประจำตระกูล!"

ชายร่างกำยำหลายคนรีบเข้ามาและต้องการจับโจวเสียวเหล่ยแต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปใกล้อู๋เป่ยก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วและพูดอย่างใจเย็นว่า "อยากจะจับเธอ ก็ถามฉันก่อนเถอะว่าได้ไหม"

ผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านจ้องมาที่เขาและพูดอย่างเฉียบขาด "พ่อหนุ่ม นี่เป็นเรื่องของตระกูลเรา แกเป็นคนนอก ไม่ควรเข้ามายุ่ง"

"ทางที่ดีฟังึนนอกอย่างฉันดีกว่า" เขาแสดงบัตรประจำตัว "ฉันมาจากกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ ฉันได้รับคำสั่งให้สืบสวนอย่างละเอียดถึงสาเหตุการเสียชีวิตของโจวฟูเชิงและสอบสวนโจวต้าเฉียงและโจวเจี้ยนซง"

ผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านตกตะลึง เขาชำเลืองดูใบรับรอง "ใบรับรองของคุณเป็นของปลอมใช่ไหม"

อู๋เป่ย "ปลอมหรือไม่ปลอม คุณสามารถโทรไปตรวจสอบได้ ฉันชื่ออู๋เป่ย"

เขาช่วยโจวเสียวเหล่ยลุกขึ้นและพูดว่า "ไปกันเถอะ"

ไม่มีใครกล้าหยุดเขา อย่างไรก็ตาม กระทรวงความมั่นคงสาธารณะก็พอที่จะทำให้คนเกรงกลัวได้บ้าง

เมื่อกลับมาที่รถ จู่ ๆ โจวเสียวเหล่ยก็พูดว่า "พี่อู๋เป่ย ฉันอยากกลับบ้านและเอาของบางอย่าง" อู๋เป่ยพยักหน้าและขับรถไปที่อาคารสามชั้นทางตะวันออกของหมู่บ้าน ประตูของอาคารหลังเล็กถูกล็อคและลานภายในก็รกร้าง

เมื่อเปิดประตู โจวเสี่ยวเล่ยก็เก็บข้าวของสำคัญและนำออกไป ขณะที่อู๋เป่ยไปที่ชั้นบนสุด จากที่นี่เขาสามารถมองเห็นแม่น้ำที่กว้างใหญ่