บทที่ 1444 ยอดฝีมือรวมตัวกัน

อู๋เป่ย : “แม้ว่าศิษย์พี่จะเป็นต้าหลัวครึ่งก้าว แต่ศิษย์น้องก็ไม่อ่อนแอเช่นกัน”

ศิษย์พี่และศิษย์น้องบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ต่างปลดปล่อยแสงดาบออกมา เริ่มประลองดาบในอากาศ แสงดาบของอู๋เป่ย พื้นฐานยังคงเป็นคัมภีร์ดาบเทียนจี ดังนั้นพลังน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก พลังทำลายล้างของแสงดาบก็ทรงพลังอย่างมากเช่นกัน บวกกับเพียวเมี่ยวเปลี่ยนแปลงของคัมภีร์ดาบเพียวเมี่ยว พลังก็ทรงพลังอย่างมากแล้ว

เพียงแค่เห็นแสงดาบสองดวง ปะทะกันไปมา สู้กันจนแยกไม่ออก

เพียวเมี่ยวเทียนจุนนั่งดูการต่อสู้อยู่ในตำหนัก ข้างกายเขามีบรรพบุรุษซวินตู บรรพบุรุษกลับไม่ไป เพียงแต่นอกจากเพียวเมี่ยวเทียนจุนแล้ว กลับไม่มีใครเห็นเขา

“อาจารย์ พลังของซวินเป่ย ไม่อยู่ภายใต้หลิงเว่ยอีกแล้ว ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับวิชาดาบเหนือกว่าหลิงเว่ยด้วยซ้ำ”

บรรพบุรุษซวินตู : “เด็กน้อยหลิงเว่ยไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเจ้าเด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บไปนานแล้ว เพียงแต่ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว เขาเป็นแค่ขั้นถ้ำสวรรค์เท่านั้น รอให้ไปถึงขั้นอมตะ เกรงว่าต่อให้เป็นหลิงเว่ยก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

เพียวเมี่ยวเทียนจุน : “สมแล้วที่เป็นร่างกายของผู้เที่ยงแท้โบราณ ขั้นตี้เซียนก็แข็งแกร่งขนาดนี้ รอให้เขากลายเป็นเซียนสุญญตาเทียนจุน เกรงว่าสามารถไปฆ่าเทพได้แล้ว”

บรรบุรุษซวินตู : “ยังเร็วเกินไปที่จะพูดแบบนี้ เธอรีบให้เด็กคนนี้เข้าไปในประตูที่ซ่อนอยู่ให้เร็วที่สุด หวังว่าเขาจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง”

เพียวเมี่ยวเทียนจุน : “อาจารย์ ในตอนนั้นฉันถูกกำจัดตั้งแต่ระดับที่สาม ไม่รู้ว่าซวินเป่ยจะไปถึงระดับไหน หรือบางที เขาอาจจะสามารถไปถึงระดับสุดท้าย”

บรรพบุรุษซวินตู : “ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว!”

ทั้งสองคนปะทะดาบกลางอากาศหลายร้อยรอบ อู๋เป่ยคุ้นเคยกับคัมภีร์ดาบเพียวเมี่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเริ่มจัดการแสงดาบของหลิงเว่ยได้อย่างคลุมเครือ ต่อสู้กันมาหนึ่งร้อยรอบแล้ว แสงดาบแยกออกจากกัน ทั้งสองคนร่อนลงบนพื้น

อู๋เป่ย : “ศิษย์พี่ คุณไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด ไม่อย่างนั้นผมแพ้ตั้งนานแล้ว”

หลิงเว่ย : “ฝึกฝนดาบกับนาย ไม่ใช่ต่อสู้กับนาย ไม่จำเป็นต้องใช้พลังทั้งหมด”

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อู๋เป่ยไม่ได้อยู่ที่ตำหนักดาบในตอนกลางคืน แต่เป็นการกลับมาที่บ้าน ภรรยาสามคน นอกจากนี้ยังมีหลี่เหมยที่ต้องให้เขาอยู่ด้วย คืนนี้เขาเป็นของหลี่เหมย

ไม่มีคำพูดทั้งคืน

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น อู๋เป่ยกลับมาที่ตำหนักดาบคุนหลุน เรื่อยๆ มีแขกจำนวนไม่น้อยมาตำหนักดาบ พวกเขาล้วนแล้วมาเข้าร่วมงานประชุมวิชาดาบ ก่อนหน้านี้ ตำหนักดาบคุนหลุนก็มีการปล่อยข่าวออกไปแล้ว ที่แห่งนี้มียาอายุวัฒนะประตูมังกรสามรูปแบบหนึ่งเม็ดที่บรรพบุรุษปรุงออกมา จะมอบให้กับนักดาบอัจฉริยะ

ทันทีที่ข่าวนี้ถูกปล่อยออกไป โลกสั่นสะเทือน ผู้ฝึกฝนนักดาบหนุ่มจำนวนนับไม่ถ้วนมาทีละคน พวกเขาล้วนแล้วอยากได้ยาอายุวัฒนะประตูมังกรสามรูปแบบ!

อู๋เป่ยและเพียวเมี่ยวเทียนจุนกำลังต้อนรับแขกที่หน้าประตูตำหนัก กองกำลังมากมายล้วนแล้วไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของอู๋เป่ย พวกเขาบางคนมาจากทวีปรกร้าง บางคนมาจากโลกแห่งเซียน บางคนมาจากคุนหลุน

ในเวลานี้ นักดาบชุดขาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งติดตามเขา เด็กหนุ่มยืนตัวตรง ร่างกายของเขาราวกับดาบเล่มหนึ่ง คมอย่างมาก

มองเห็นนักดาบชุดขาวคนนี้ เพียวเมี่ยวเทียนจุนพูด : “จักรพรรดิดาบเทียนเหอ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

นักดาบชุดขาวก็คือนักดาบยอดฝีมือของพรรคดาบต้าหวง โลกขนานนามว่าจักรพรรดิดาบเทียนเหอ แม้ว่าระดับของเขาจะเทียบเท่ากับเพียวเมี่ยวเทียนจุน แต่กลับสร้างวิชาดาบเทียนเหอได้แล้ว เต้าจวินอยู่แค่เอื้อมแล้ว

จักรพรรดิดาบเทียนเหอโค้งคำนับเล็กน้อย : “เข้าพบเทียนจุน ผมและลูกศิษย์มาเข้าร่วมงานประชุมวิชาดาบ”

เพียวเมี่ยวเทียนจุนพูดกับอู๋เป่ย : “ซวินเป่ย ตอนที่จักรพรรดิดาบเทียนเหออายุยังน้อยก็เป็นเทียนเจียวท่านหนึ่ง กลายเป็นเซียนเที่ยงแท้เมื่อนานมาแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ตรัสรู้วิชาดาบเทียนเหอมาโดยตลอด ตอนนี้สมบูรณ์แบบแล้ว”

อู๋เป่ยพูด : “จักรพรรดิดาบสามารถมาเข้าร่วมงานประชุมวิชาดาบได้ เป็นเกียรติของพวกเรา เชิญขึ้นไปนั่งก่อน!”

จักรพรรดิดาบเทียนเหอและลูกศิษย์นั่งลง เพียวเมี่ยวเทียนจุนพูด : “ซวินเป่ย อาจารย์ของเด็กหนุ่มคนนั้นค่อนข้างมีชื่อเสียง เขาชื่อว่าตงเจียน เป็นผู้ฝึกฝนถ้ำสวรรค์เหมือนกับนาย เด็กหนุ่มคนนี้ อัจฉริยะยิ่งกว่าจักรพรรดิดาบเทียนเหอตอนหนุ่ม นายอย่าประมาท”

อู๋เป่ย : “อาจารย์วางใจได้เลย เขาชนะผมไม่ได้แน่นอน” นี่ก็เป็นความมั่นใจในฐานะที่เขาเป็นผู้เที่ยงแท้โบราณ

ต่อจากนั้นต้อนรับแขกอีกหลายคน มีชายวัยกลางคนมาอีกหนึ่งคน ก็สวมชุดขาวเช่นกัน ดวงตาฟีนิกซ์สีแดง หนวดเคราสีเขียวสามเส้น ใบหน้าเหมือนพระจันทร์โบราณ และคิ้วสีทองยาวคู่หนึ่ง คนผู้นี้ ก็คือเจ้าแห่งวิชาดาบ!

เพียวเมี่ยวเทียนจุนโค้งคำนับและพูด : “เจ้าแห่งวิชาดาบ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านก็มาเหมือนกัน”