ตอนที่ 1447
บทที่ 1451 แย่งชิงเมล็ดพันธุ์
October 21, 2026
ปีศาจเลือดโต้กลับอย่างเต็มกำลัง อู๋เป่ยรู้สึกได้ถึงพลังอันน่ากลัวโต้กลับ เขาจึงเปิดใช้งานตาวิเศษ สำรวจพื้นที่แห่งหนึ่งในร่างกายของปีศาจเลือด พบเมล็ดพันธุ์หนึ่งเม็ด
ดวงตาของเขาเป็นประกาย ยื่นมือแทงเข้าไปในร่างกายของปีศาจเลือด ล้วงเข้าไปข้างใน จับเมล็ดพันธุ์ที่เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์เก้าสีเอาไว้ในฝ่ามือหนึ่งเม็ด
เมล็ดพันธุ์เม็ดนี้ ขนาดเท่าถั่วลิสง ถือไว้ในมือหนักอย่างมาก ลึกลับอย่างมาก
เขาโยนเมล็ดพันธุ์เข้าไปในถ้ำสวรรค์ของตัวเอง หลังจากนั้นต่อยปีศาจเลือดหนึ่งหมัด หลังจากนั้นยกชิงหลี่และปีศาจหมูขึ้นแล้วจากไป
ปีศาจหมูตะโกน : “ท่านเซียน เจ้าพาข้าไปด้วยทำไม”
อู๋เป่ยไม่มีเวลาไปสนใจเอ้อฮุนแล้ว สอบถามชิงหลี่จะออกไปยังไง
ชิงหลี่ : “มีกระแสวังวนห้วงเวลาอยู่ข้างหน้า รีบไปทางนั้นเลย!”
อู๋เป่ยใช้ก้าวสายฟ้า มาถึงอย่างรวดเร็ว ปีศาจเลือดตนนั้นตามไม่ทันแล้ว
ข้างหน้าไม่ไกล มีกระแสวังวนห้วงเวลาขนาดใหญ่อยู่หนึ่งอัน ภายในกระแสวังวนมีสายฟ้าคำราม ปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมา
ชิงหลี่ : “เพื่อน ฉันมีอาวุธวิเศษปกป้องร่างกาย พวกเราจะปลอดภัยอย่างมาก”
อู๋เป่ยหันกลับไปมองหนึ่งครั้ง ปีศาจเลือดตนนั้นไล่ตามมาแล้ว พลังของปีศาจเลือดน่าสะพรึงกลัว แม้ว่าเขาจะแย่งเมล็ดพันธุ์มาได้แล้ว แต่เมื่อมีการต่อสู้จริงๆจะต้องเสียเปรียบอย่างแน่นอน ยิ่งกว่านั้น ที่แห่งนี้ไม่ได้มีปีศาจเลือดแค่หนึ่งตัว อยู่ที่นี่นานไม่ได้ห
“ไป!” เขาตะโกนเบาๆหนึ่งที มือซ้ายยกหมู มือขวายกชิงหลี่ พุ่งเข้าไปในกระแสวังวน
ชิงหลี่หยิบตะเกียงโบราณออกมา ตะเกียงโบราณแขวนอยู่เหนือศีรษะของคนทั้งสอง กลายเป็นเกราะป้องกันแสงอย่างหนึ่ง มีพลังงานห้วงเวลาแปลก ๆ อยู่ข้างนอก อันตรายอย่างมาก
ผ่านไปประมาณสิบห้านาที จู่ๆทั้งสองคนก็ตกลงมาที่พื้น
อู๋เป่ยหยุดอยู่กลางอากาศ หลังจากนั้นร่อนลงอย่างช้าๆ
ทันทีที่คนกลับมา เขาก็รู้ว่าที่นี่คือทวีปรกร้าง!
เขาปล่อยมือ ชิงหลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูด : “ในที่สุดก็กลับมาได้แล้ว!”
หลังจากนั้นเธอโค้งคำนับอู๋เป่ยหนึ่งที : “ยังไม่ได้ถามชื่อเสียงเรียงนามเลย”
อู๋เป่ย : “ผมชื่อหลี่ซวินเป่ย”
“คุณชายหลี่ ขอบคุณมาก สำนักเซิ่งเซียนอยู่ใกล้ๆนี้ เชิญคุณชายไปดื่มชาที่นั่น”
อู๋เป่ย : “แม่นางชิงหลี่ไม่ต้องเกรงใจ ผมเป็นลูกศิษย์ของตำหนักฮุนเทียน ก็ถือได้ว่าเป็นผู้บำเพ็ญของทวีปรกร้างเช่นกัน”
ชิงหลี่ตกใจอย่างมาก : “ไม่น่าแปลกใจเลยที่พลังของคุณชายแข็งแกร่งเพียงนี้ เป็นผู้บำเพ็ญของตงเทียนเซินทู่นี่เอง ด้วยพลังของคุณชาย เชื่อว่าต้องเป็นศิษย์หลักของตำหนักฮุนเทียนอย่างแน่นอน”
อู๋เป่ย : “ถือว่าใช่มั้ง แม่นางชิงหลี่ งั้นผมขอตัวก่อนนะ”
เมล็ดพันธุ์ที่อยู่บนตัวเขา ต่อให้ชิงหลี่ไม่มีเจตนาชั่วร้ายก็ตาม แต่สำหรับสำนักเซิ่งเซียนนั้นคุยกันยากแล้ว
ชิงหลี่พูด : “ได้ คุณชายหลี่ รอให้บาดแผลของฉันหายดีแล้ว ชิงหลี่จะไปขอบคุณถึงที่”
แยกทางกับชิงหลี่ อู๋เป่ยมุ่งหน้าไปจวนจ้านหวัง ครึ่งทาง ปีศาจหมูยังคงกรีดร้อง อู๋เป่ยพูด : “แกยังตะโกนอีก ฉันจะเอาแกไปทำเป็นหมูหัน”
แน่นอนปีศาจหมูไม่กล้าตะโกนแล้ว พูด : “ท่านเซียน ท่านปล่อยข้าเถอะนะ”
อู๋เป่ยไม่สนใจมัน ร่อนลงที่จวนจ้านหวัง
แน่นอนคนของจวนจ้านหวังรู้จักเขา เห็นเขาแล้ว โค้งคำนับทีละคน นอกจากนี้ยังมีคนไปรายงานหลานซินเยว่
ไม่นาน หลานซินเยว่ออกมาด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความดีใจ เจอหน้ากันแล้วตะโกน : “ท่านพี่!”
อู๋เป่ย : “ซินเยว่ ช่วงเวลาที่ผมจากไป จวนจ้านหวังไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”
หลานซินเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม : “ไม่มีเลย ตอนนี้ทุกฝ่ายจ่ายภาษีตรงเวลา นอกจากนี้ยังมีการถวายสมบัติบางส่วน”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “ผมเดินผ่านทวีปรกร้าง ก็เลยแวะมาเยี่ยมคุณ”
หลานซินเยว่สังเกตเห็นปีศาจหมู เธอพูด : “นี่คือหมูที่ท่านเอาไว้เลี้ยงใช่ไหม น่ารักมาก”