บทที่ 1456 อาณาจักรว่าน

หลายวันที่ผ่านมา อู๋เป่ยในฐานะราชาอู๋ แน่นอน ก็ต้องไปเดินเล่นที่พื้นที่พระราชทานเช่นกัน สัมผัสชีวิตของประชาชน เขาพบว่า ชีวิตของประชาชนที่อยู่ในพื้นที่พระราชทานกลับไม่ง่ายเลย เหมือนกับหลิงฉวน ทรัพยากรในพื้นที่พระราชทานถูกควบคุมโดยกองกำลังต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่ จวนมีหน้าที่เก็บภาษีเพียงอย่างเดียว สำหรับชีวิตของประชาชนเป็นยังไง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา

อู๋เป่ยมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ แต่คำพูดเหล่านั้นของหลานซินเยว่ ทำให้เขาละทิ้งความพยายามแบบนี้

“ท่านพี่ สถานการณ์แบบนี้กินเวลานานนับไม่ถ้วน ถ้าหากมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงเกิดขึ้น พื้นที่พระราชทานทั้งหมดจะเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง แบบนั้นล่ะก็ แม้แต่ความอยู่รอดก็ยังเป็นปัญหาสำหรับประชาชน”

อู๋เป่ย : “อืม ซินเยว่ ดูเหมือนว่าจวนก็มีพื้นที่ภายใต้การจัดการโดยตรงใช่ไหม”

หลานซินเยว่ : “อืม มีบางส่วน พื้นที่น้อยกว่าหนึ่งในยี่สิบของพื้นที่พระราชทาน แต่มีแร่ธาตุที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด ดินแดนแห่งนี้อยู่ในความดูแลของผู้ดูแลที่ส่งมาจากจวน”

อู๋เป่ย : “ตรวจสอบบัญชีทั้งหมดหนึ่งรอบ จงตระหนักไว้เถิด”

ในวันนั้น นักบัญชีสี่สิบสองคนจากจวนมารวมตัวกันที่ห้องโถง ส่งบัญชีภายใต้การจัดการที่เกี่ยวข้องไปให้ราชาอู๋เพื่อตรวจสอบ บัญชีเหล่านี้ สามารถเติมเต็มห้องหนึ่งห้องได้ ผู้คนมากมาย และเกี่ยวข้องทุกด้าน

เหล่านักบัญชีต่างก้มหน้า ภายในใจไม่มีคลื่น เพราะบัญชีที่พวกเขาจดไว้นั้นซับซ้อนอย่างมาก คนทั่วไปดูไม่ออก ยิ่งกว่านั้น บัญชีมากมายขนาดนี้ อยากตรวจสอบก็ตรวจสอบไม่หมด

อย่างไรก็ตาม พวกเขาประเมินราชาองค์ใหม่ต่ำเกินไปแล้ว อู๋เป่ยแยกความคิดออกเป็นสามพันความคิด ทุกความคิดล้วนแล้วตรวจสอบบัญชีหนึ่งเล่ม หลังจากนั้นรวบรวมเอาไว้ ภายในห้องโถงใหญ่ บัญชีทั้งหมดลอยอยู่กลางอากาศ พลิกหน้าด้วยตัวเอง ภายในพริบตา อู๋เป่ยจำเนื้อหาของบัญชีสามพันเล่มเอาไว้แล้ว แบบนี้ไปเรื่อยๆ เขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ก็ตรวจสอบบัญชีทั้งหมดหนึ่งรอบแล้ว

ข้อมูลของบัญชีหลายหมื่นเล่ม ปรากฏขึ้นในสมองของเขา ชัดเจนทุกอย่าง!

ครุ่นคิดหลายวินาที เขาพูดกับหลานซินเยว่ : “ซินเยว่ บัญชีของจวนมีปัญหา ตามการคำนวณของผม หลายปีที่ผ่านมา เงินและสินค้าอย่างน้อยหนึ่งในสามเข้ากระเป๋าของคนกลุ่มนี้”

หลานซินเยว่ตะลึงไปเลย : “หนึ่งในสามเหรอ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วอยู่ในบัญชี สถานการณ์จริงร้ายแรงกว่านี้อย่างมาก”

หลานซินเยว่พูดด้วยความโกรธ : “สุนัขรับใช้กลุ่มนี้!”

อู๋เป่ย : “อย่าโกรธ ผมจัดการเอง”

เขากวาดมองหนึ่งที พูด : “เจ้าหน้าที่บัญชีทุกท่าน ฉันให้เวลาพวกคุณสามวัน คืนเงินที่ควรคืนสะ คนที่คืนไม่ได้ ทำสัญญาแล้วกัน อย่าเสี่ยงเลย ทุกการเคลื่อนไหวของพวกคุณ ล้วนแล้วหนีไม่พ้นสายตาของฉัน!”

เหล่านักบัญชีตกใจอย่างมาก หรือว่าเขาตรวจเจอแล้วเหรอ

อู๋เป่ยหยิบบัญชีออกมาหนึ่งเล่ม ถาม : “เหมืองทองเซียนของตงผิงซาน ใครเป็นคนทำบัญชี”

นักบัญชีคนหนึ่งรีบพูด : “เป็นผู้น้อยเอง!”

อู๋เป่ยมองเขา : “รายได้ของเหมืองทองเซียนมีปัญหา ข้างบนเขียนไว้อย่างชัดเจน ตอนที่จ้านหวังยังมีชีวิตอยู่ การผลิตของทองเซียนลดไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่จากบัญชีแยกประเภทอื่น ฉันพบว่า ค่าอาหารที่เหมืองเพิ่มขึ้น จำนวนเครื่องมือขุดที่ซื้อก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน รวมถึงเบาะแสอื่น ๆ ฉันสามารถสรุปได้ว่าผลผลิตในปัจจุบันของเหมืองทองเซียนนั้นสูงกว่าในช่วงจ้านหวังถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ไปๆมาๆ พวกคุณกลืนกินทองเซียนไปครึ่งกว่าใช่ไหม ฉันพูดแบบนี้ ถูกไหม”

นักบัญชีคนนี้แอบสมรู้ร่วมคิดกับผู้ดูแลเหมืองทองคำ กลืนกินทองเซียนไปไม่น้อยแล้วเอาไปขายข้างนอก แต่ละคนทำเงินได้มากมาย ตอนนี้ถูกอู๋เป่ยเปิดเผยด้วยคำพูดเดียว ทันใดนั้นตกใจจนใบหน้าซีดไปเลย เขาคุกเข่าลงบนพื้นทันที

“องค์ราชาโปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้าน้อยสมควรตาย!”

อู๋เป่ยไร้อารมณ์ใดๆ : “ต่อให้คุณตาย ก็ต้องเอาเงินที่กลืนกินออกมาให้ฉัน”