บทที่ 1462 ตำหนักเทพปีศาจ

เขาเอาเศษยาอายุวัฒนะออกมา โยนให้แรคคูนกระดูก ดวงตาของแรคคูนกระดูกเป็นประกาย เลียริมฝีปากหนึ่งที กลืนเศษยาอายุวัฒนะเข้าไปเลย ทันใดนั้น มันรู้สึกได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่อย่างหนึ่ง ปั่นป่วนอยู่ในร่างกายของมัน

มันรู้ว่ากำลังจะทะลวงแล้ว ดังนั้นจึงกระโดดขึ้นมาทันที ไปหาสถานที่บำเพ็ญแล้ว

ปรุงยาอายุวัฒนะเสร็จ อู๋เป่ยและถังปิงอวิ๋นกลับไปที่ถ้ำภูเขา

ออกไปข้างนอกหลายวัน คิดไม่ถึงเลยว่าคนกลุ่มนี้ยังคงรออยู่ข้างใน ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังรออู๋เป่ยและถังปิงอวิ๋นกลับมา

เมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมา คังอี้เฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม : “ศิษย์พี่อู๋ ศิษย์น้อง พวกคุณกลับมาแล้ว”

รอไปหลายวัน ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความโกรธใดๆ ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เกรงใจอย่างมาก

ถังปิงอวิ๋นรู้สึกผิดเล็กน้อย : “ศิษย์พี่ใหญ่ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้พวกคุณรอนานแล้ว”

คังอี้เฉิง : “ไม่เป็นไร เพียงแค่ในถ้ำหมื่นปีศาจอันตรายอย่างมาก ศิษย์พี่เป็นห่วงเท่านั้นเอง”

เขาสั่งให้หลัวหยินโหวและคนอื่นๆเตรียมอาหารทันที บอกว่าต้องการดื่มกับอู๋เป่ยสองสามแก้ว

เหล้าสามแก้วและไวน์สองแก้วลงท้อง คังอี้เฉิงพูด : “ศิษย์พี่เป็นศิษย์หลักของตำหนักฮุนเทียนของตงเทียนเซินทู่ สถานะสูงกว่าพวกเราหลายคนอย่างมาก ต่อจากนี้พวกเราไปขอความช่วยเหลือจากศิษย์ หวังว่าศิษย์พี่จะไม่ปฏิเสธพวกเรา”

อู๋เป่ยพูด : “พวกคุณล้วนแล้วเป็นเพื่อนของปิงอวิ๋น ต่อจากนี้มีเรื่องอะไรก็มาหาผมได้เลย เพียงแค่เป็นเรื่องที่สามารถช่วยได้ ผมช่วยอย่างเต็มที่แน่นอน”

คังอี้เฉิงดีใจอย่างมาก : “งั้นก็ขอบคุณศิษย์พี่แล้ว”

ในเวลานี้ หลัวหยินโหวคนนั้นพูด : “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราจะไปตำหนักเทพปีศาจตอนไหนเหรอ”

คังอี้เฉิงได้ยินตำหนักเทพปีศาจห้าคำ สีหน้าเปลี่ยนทันที พูด : “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ แม้ว่าตำหนักเทพปีศาจจะมีโอกาสมากมายก็ตาม แต่ที่นั่นอันตรายเกินไปแล้ว พวกเราไม่เหยียบเข้าไปอย่างแน่นอน”

อู๋เป่ยสงสัยอย่างมาก ถาม : “ตำหนักเทพปีศาจอะไรเหรอ”

ถังปิงอวิ๋นก็เต็มไปด้วยความสับสนเช่นกัน ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของตำหนักเทพปีศาจ

คังอี้เฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม : “ศิษย์พี่ คือแบบนี้ ภายในถ้ำหมื่นปีศาจ มีตำหนักแห่งหนึ่งที่มีปีศาจมากมายสักการะ เรียกว่าตำหนักเทพปีศาจ ตำหนักเทพปีศาจเป็นความลับ มีคนรู้ค่อนข้างน้อย ภายในตำหนักแห่งนี้ มีสมบัติของเผ่าปีศาจอยู่หนึ่งชิ้น ในตอนนั้นต้าเทียนจุนเคยส่งกองกำลังเข้าโจมตีถ้ำหมื่นปีศาจ จุดประสงค์ก็เพื่อแย่งชิงสมบัติของเผ่าปีศาจในตำหนักเทพปีศาจ”

อู๋เป่ย : “ต้าเทียนจุนล้มเหลวเหรอ”

คังอี้เฉิงส่ายหน้า : “จะสำเร็จได้ยังไง ว่ากันว่า พลังวิญญาณปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวนับล้านในถ้ำหมื่นปีศาจ กวาดล้างกองทัพใหญ่ของราชสำนักเซียนเกือบทั้งหมด มีเพียงทหารส่วนน้อยของต้าเทียนจุนเท่านั้นที่หนีรอดออกมาได้”

อู๋เป่ยตกใจอย่างมาก : “วิญญาณปีศาจนับล้านเหรอ”

คังอี้เฉิงพยักหน้า : “ว่ากันว่า วิญญาณปีศาจนับล้านถูกตำหนักเทพปีศาจควบคุมทั้งหมด คนมีวิญญาณ ปีศาจก็มีวิญญาณเช่นกัน วิญญาณของปีศาจ เรียกว่าวิญญาณปีศาจ มันแตกต่างจากวิญญาณของคน พลังการต่อสู้แข็งแกร่งกว่า โดยทั่วไปแล้ว วิญญาณปีศาจจะถูกเทพปีศาจขัดเกลาให้กลายเป็นหุ่นเชิด”

อู๋เป่ย : “หมายความว่า เทพปีศาจตัวนั้นยังอยู่ในตำหนักเทพปีศาจเหรอ”

คังอี้เฉิง : “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่าตำหนักเทพปีศาจอันตรายอย่างมาก เดิมที ผมต้องการใช้อาวุธวิเศษที่อยู่ในมือไปสำรวจตำหนักเทพปีศาจสักหน่อย แต่คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ไม่กล้า”

อู๋เป่ย : “อาวุธวิเศษอะไร”

คังอี้เฉิงหยิบยันต์ออกมาหนึ่งใบ พูด : “นี่คือยันต์หลอกลวงสวรรค์ที่ได้รับการสร้างมาจากบรรพบุรุษแห่งการขโมยสวรรค์ ใช้ยันต์นี้ แม้แต่เทพปีศาจก็มองไม่เห็น เดิมทีผมอยากใช้ยันต์นี้ ขโมยสมบัติชิ้นนั้นมา แต่ต่อมา คิดไปคิดมา เสี่ยงเกินไปแล้ว”

หลัวหยินโหวพูด : “ศิษย์พี่ใหญ่ ถ้าหากคุณไม่ไป ให้ผมไปก็ได้นะ ต่อให้ขโมยสมบัติชิ้นนั้นของเผ่าปีศาจไม่ได้ ขโมยของอย่างอื่นในตำหนักเทพปีศาจก็สามารถทำเงินก้อนหนึ่งได้เช่นกัน”

คังอี้เฉิงรีบโบกมือ : “ไม่ได้ เสี่ยงเกินไปแล้ว”

หลังจากอู๋เป่ยได้ยิน กลับไม่พูดอะไร เหมือนกับเรื่องที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงแบบนี้ เขาไม่สนใจ