ตอนที่ 1470
บทที่ 1474 พระแม่ประทานลูกพีช
October 21, 2026
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ทุกคนที่อยู่รอบๆต่างก็สะเทือนใจ จริงๆแล้วเด็กคนนี้คือร่างของผู้เที่ยงแท้โบราณ ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถฆ่าลิงยักษ์ได้อย่างง่ายดาย！
อู๋เป่ย ：“ผู้น้อยมีร่างปัจจุบันของเขาโดยบังเอิญ”
พระแม่พูดว่า ：“หาได้ยาก เจ้าเด็กน้อย ข้าชื่นชมเจ้ามากดังนั้นข้าจะให้ลูกพีชโดนัทแก่เจ้าสองลูก”
เมื่อพูดจบ ก็มีสาวใช้เดินเข้ามาพร้อมถือถาดในมือ ในวาดวางลูกพีชลูกใหญ่ไว้สองลูก กลิ่นหอมลอยฟุ้ง แม้ว่าได้ดมเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้รู้สึกสบายตัวไปทั้งตัว
อู๋เป่ยพูดว่า ：“ขอบคุณพระแม่！”
พระแม่ยิ้มและพูดว่า ：“ต่อไปหากเจ้ามีเรื่องอะไร ก็มาหาข้าที่เหยาฉือ นี่คือป้ายที่สามารถผ่านเข้ามาในเหยาฉือได้ เจ้ารับไว้”
เมื่อสิ้นเสียง ก็มีสาวใช้อีกคนยื่นป้ายคำสั่งให้เขา อู๋เป่ยกล่าวขอบคุณอีกครั้ง แล้วก็จากไป
ท่ามกลางสวยตาที่อิจฉาของทุกคน เขากลับมาที่นั่งพร้อมลูกพีชและป้ายคำสั่ง เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มและถามว่า ：“ซวนเป่ย พระแม่พูดอะไรกับเจ้า?”
อู๋เป่ย ：“ไม่ได้พูดอะไร ก็แค่ชมผมไม่กี่คำ และบอกว่าผมคือผู้เที่ยงแท้โบราณ เธอจึงมอบลูกพีชโดนัทให้ผมสองลูก และยังมีป้ายคำสั่งด้วย”
เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มและพูดว่า ：“มีผู้บำเพ็ญไม่เกินหนึ่งร้อยคนในโลกนี้ ที่ได้รับป้ายคำสั่ง พระแม่มอบป้ายคำสั่งให้เจ้า แสดงว่าเธอชื่นชมเจ้ามาก”
อู๋เป่ยมอบลูกพีชให้แก่เพียวเมี่ยวเทียนจุนก่อน ยิ้มและพูดว่า ：“อาจารย์ ลูกนี้ให้ท่าน ส่วนอีกลูกให้ศิษย์พี่หญิง”
หลานซินยิ้มและพูดว่า ：“ศิษย์น้อง งั้นฉันก็ไม่เกรงใจละนะ” หลังจากนี้วิบากกรรมที่เธอเจอนั้นลำบากมาก และต้องการความช่วยเหลือจากลูกพีชโดนัทอยู่พอดี
เพียวเมี่ยวเทียนจุน ซนเป่ย ลูกพีชโดนัทนี้เป็นสมบัติล้ำค่า เจ้าเก็บไว้ให้ตัวเองเอาเถอะ
อู๋เป่ยโบกมือ ：“อาจารย์ ผมยังห่างไกลจากวิบากกรรม นอกจากนี้อาจจะมีโอกาสได้ลูกพีชโดนัทในภายหลังอีกก็ได้”
เพียวเมี่ยวเทียนจุนจึงเลิกเกรงใจ และยอมรับลูกพีชไว้
พฤติกรรมน่าทึ่งของอู๋เป่ย ทำให้ผู้คนรอบตัวเขาต่างก็จับตาดูเขา ในที่นั่งแถวแรก มีชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าหรูหรา ข้างๆเขามีผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณสิบเจ็ดปี หน้าตางดงาม ดูอ่อนหวาน เธอสวมชุดสีเขียว และมัดผมเป็นรูปผีเสื้อ เธอสวยมาก
ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนั้นก็กะพริบตา และเธอก็มองไปที่อู๋เป่ยเป็นครั้งคราว
จู่ๆหลานซินก็เตะขาของอู๋เป่ย แล้วกระซิบว่า ：“เจ้าเด็กโง่ รีบเข้าไปพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นซิ！”
อู๋เป่ยตกตะลึง และพูดว่า ：“ศิษย์พี่หญิง ทำไมผมต้องเขาไปพูดกับเธอด้วย ผมไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ”
หลานซินกลอกตามองบน ：“ผู้หญิงคนนี้ชื่อชิงหวู่ เธอมีภูมิหลังที่ดี คนที่อยู่ข้างๆเธอคือปู่ของเธอ เป็นที่รู้จักในนามบรรพบุรุษเทียนจี พลังยุทธ์ไม่ได้ด้อยไปกว่าอาจารย์ของเราเลย”
อู๋เป่ยจ้องมองไปที่หลานซิน ：“ศิษย์พี่หญิง พี่อยากให้ผมไปจีบเธอใช่ไหม?”
หลานซิน ：“ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ นายไม่ใจเต้นเหรอ?”
อู๋เป่ยยิ้มอย่างขมขื่น ：“ผมเป็นพ่อคนแล้วนะ จะใจเต้นไปเรื่อยไม่ได้”
หลานซิน ：“ศิษย์น้อง ผู้หญิงคนนี้จ้องแกไม่หยุดเลย ต้องมีสาเหตุแน่นอน แกเชื่อที่ศิษย์พี่หญิงพูดซิ รีบไปเร็ว！”
อู๋เป่ย ：“ผมไม่ไป”
หลานซินยื่นลูกพีชโดนัทให้อู๋เป่ย แล้วพูดว่า ：“แกเอาลูกพีชโดนัทนี้ไปให้เธอกิน เธอต้องดีใจแน่นอน”
ตอนนี้อู๋เป่ยรู้สึกตกใจมาก ศิษย์พี่หญิงของเขาเป็นคนตรงไปตรงมา เธอกลับขอร้องให้เขาไปจีบผู้หญิง นี่มันน่าแปลกใจมาก！
เขาอดไม่ได้ที่จะถาม ：“ศิษย์พี่หญิง พี่ไปรู้อะไรมาใช่ไหม?”
เพียวเมี่ยวเต้าจวินก็เอ่ยปากพูดว่า ：“ซวนเป่ย เชื่อฟังศิษย์พี่หญิงของเจ้า ไปเถอะ”
อู๋เป่ยรู้สึกงุนงง เกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์และศิษย์พี่หญิง? แต่เขาก็เข้าใจ ถ้าแม้แต่อาจารย์ยังพูดเช่นนี้ นั่นแปลว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอย่างแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงหยิบลูกพีชโดนัทขึ้นมา แล้วเดินไปแถวแรก ข้างๆผู้หญิงคนนั้น เขาโค้งคำนับ แล้วพูดว่า ：“หลี่ซวนเป่ยทักทายผู้อาวุโส และแม่นาง”
ชายชราสวมเสื้อผ้าหรูหรามีผมและเคราสีเงิน คิ้วของเขาเป็นสีขาว รอยยิ้มอบอุ่น เขาพูดว่า ：“อ๋อ คุณชายหลี่เชิญนั่ง”
เมื่อตอนที่อู๋เป่ยถูกพระแม่เรียกไปพบ ทุกคนรอบยตัวเราต่างก็ถามถึงตัวตนของเขา ดังนั้นแม้แต่ชายชราก็รู้จักเขา
อู๋เป่ยนั่งลงด้านข้าง จากนั้นก็วางลูกพีชโดนัทข้างหน้าชายชรา แล้วพูดว่า ：“ผู้อาวุโส ผู้น้อยไม่มีสิ่งของมีค่าอะไร ขอมอบลูกพีชโดนัทนี้ให้ผู้อาวุโส”