บทที่ 1487 เอาชนะศัตรูด้วยธนูเพียงดอกเดียว

เทพสงครามเกราะทองถูกตัดเป็นสองท่อนด้วยดาบเล่มยักษ์

เหล่าเผ่าเทพโกรธมาก: “ให้ตายเถอะ! เทพปีศาจ ฆ่ามันซะ!”

เทพองค์นี้มีเจตนาฆ่าอย่างรุนแรง แค่เพียงโบกมือเท่านั้น เครื่องรางสังหารอีกสองตัวก็ถูกปลดปล่อยออกมา รวบรวมเป็นเทพอสูรสีดำ รังสีแห่งความชั่วร้ายของพวกเขาทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า และพลังของพวกมันค่อนข้างแข็งแกร่งกว่าเทพสงครามเกราะทองนั้นเสียอีก

เย่เทียนกล่าว: “พี่ใหญ่ มาฉันเอง” เขาหยิบยันต์สังหารสี่อันออกจากอ้อมแขน

ยันต์ดาบนี้เป็นยันต์สังหารเต้าจวินที่เขาซื้อที่เครือข่ายเซียน มันค่อนข้างทรงพลังไม่เคยได้ลองใช้มาก่อน เขาออกแรงอย่างสุดกำลัง เครื่องรางสังหารทั้งสี่ก็ลอยขึ้นไปในอากาศ กลายเป็นแสงสังหารอันน่าสะพรึงกลัวสี่ดวง สังหารเทพอสูรทั้งสอง

“ปั๊ก!”

มีเสียงดัง ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา เทพเจ้าปีศาจทั้งสองอ่อนกำลัง และยันต์สังหารของอู๋เป่ยก็หมดแรงเช่นกัน

ยันต์สังหารล้มเหลวในการฆ่าโจวหยวนทงถึงสามครั้ง เผ่าเทพเริ่มมีความกังวลขึ้นเล็กน้อย และพูดกับเทพอีกสองตนว่า: “มาร่วมมือกันฆ่าพวกมนุษย์ทั้งสามคนนี้กันเถอะ!"

เทพทั้งสามจึงใช้วิธีการของตนเองเพื่อตอบโต้ โดยที่ทั้งสามทำลายเครื่องรางยันต์ทั้งหลาย ก่อนจะตอบโต้อู๋เป่ยและคนอื่นๆ ทีละคน

เมื่ออู๋เป่ยเห็นว่าไม่จบสิ้นสักทีจึงพูดด้วยความโกรธ: “พี่ใหญ่ ไม่จำเป็นต้องออมมือ ฆ่าพวกมันซะ!”

โจวหยวนทงหน้าตาบิดเบี้ยว เขาไม่อยากมีปัญหา แต่เขาก็ไม่กลัว ถ้าปัญหาจะเกิดขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “น้องสาม หากสบโอกาสก็ฆ่าพวกเขาซะ!”

อู๋เป่ยให้โจวหยวนทงต้านทานการโจมตีจากของคู่ต่อสู้ เขาหยิบธนูงูมังกรออกมา งอธนูแล้วดึงเชือก จากนั้นหัวมังกรสิบสองตัวและหัวงูยี่สิบสี่ตัวก็สว่างขึ้นทีละตัว

“ตึง!”

ทันทีที่สายธนูคลายออก แสงสังหารก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและยิงใส่พวกเผ่าเทพทันที ทันใดนั้นเผ่าเทพก็รู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างกาย ทำการผนึกมือกับแสงศักดิ์เป็นโล่ศักดิ์สิทธิ์มากั้นไว้ตรงหน้า

“ปีก!”

ลูกธนูกระทบกับโล่ศักดิ์สิทธิ์ และโล่ก็ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ พวกเผ่าเทพครวญคราง พ่นเลือดศักดิ์สิทธิ์สีทองออกมาเต็มปาก ก่อนจะคำราม: “รีบไป!"

คันธนูงูมังกรสามารถข่มขู่เอาชีวิตของเผ่าเทพทั้งสามได้โดยลูกธนูเพียงดอกเดียว พวกเขาไม่กล้าสู้อีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บเครื่องรางนั้นทิ้ง ก่อนจะหนีไปทันที

อู๋เป่ยต้องการจะตามไป แต่โจวหยวนทงหยุดเขาไว้: “น้องสาม อย่าไปไล่ตามพวกอันธพาลพวกนั้นเลย เรายังมีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่”

อู๋เป่ยฮึดฮัด: “โชคดีของเจ้าพวกนั้น ครั้งต่อไปที่เราพบกันอีก ฉันจะฆ่าให้ตายกันไปข้าง!”

โจวหยวนทงถอนหายใจ: “เผ่าเทพนี้มีทรัพยากร และความสามารถปกติของพวกเขาก็ดีกว่าพวกมนุษย์อย่างเราอยู่มาก ในตอนนั้นผู้เที่ยงแท้ในยุคโบราณได้พ่ายแพ้ ผู้ฝึกฝนก็พ่ายแพ้ แต่ตอนนี้เราผู้ฝึกฝนเป็นเซียนได้ถือกำเนิดขึ้นมา ฉันคิดว่า เราก็อาจจะสามารถเอาชนะพวกเขาได้ในสักวัน?”

อู๋เป่ย: “พี่ใหญ่ สักวันหนึ่งเราจะเหยียบย่ำพวกเทพนั่นไว้ใต้เท้าของเรา!”

โจว หยวนทง: “ไปสำรวจที่นั้นกันเถอะเพื่อดูว่าเราจะพบสมบัติจากยุคอื่นหรือไม่ หากแม้แต่เพียงหนึ่งหรือสองชิ้นก็ช่วยเราไว้ได้มากอยู่”

อู๋เป่ยยังคงนำทาง ทั้งสามเดินทางอย่างระมัดระวัง ประมาณสองชั่วโมงต่อมา อู๋เป่ยเห็นลูกบอลสายฟ้ากลิ้งไปมา ลูกบอลสายฟ้านี้มีสามสี และทั้งสามสีสลับกันไปมาซึ่งดูแปลกตามาก มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่ายี่สิบเมตร มันสามารถกลิ้งไปมาได้แต่ไม่สามารถหลุดออกจากพื้นได้ เหมือนกับมีตัวยึดเอาไว้

เมื่อเห็นฉานหยู่ ติงม่อจึงพูดว่า: “พี่ใหญ่ น้องสาม นี่ไง! มีจริงๆ ด้วย ลูกบอลสายฟ้านี้เป็นประตูสู่กาลเวลา มันจะเชื่อมต่อกับกาลเวลาอันลึกลับ แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันอันตรายแค่ไหน”