บทที่ 150 อันธพาลที่มาจากเทียนจิง

เมื่อเฉินหลิงซวงได้ยินก็ไม่ได้ถือสาอะไร “พวกเขาเป็นนักข่าว ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวว่าฉันจะกลับมาร่วมงานกับซานไห่มีเดีย และยังเปิดโปงที่อยู่ของฉันด้วย มันทำให้นักข่าวหลายคนมาถ่ายรูปที่หน้าประตู”

อู๋เป่ยตกใจ เมื่ออาการบาดเจ็บของเฉินหลิงซวงได้รับการยืนยันแล้ว คาดว่าราคาหุ้นของซ่างไห่มีเดีย จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอนสินะ ?

เขาเปิดโทรศัพท์เพื่อตรวจสอบ และแน่นอนว่าราคาหุ้นของซ่างไห่มีเดียเพิ่มขึ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม หลายวันมานี้ เขาซื้อหุ้นของซ่างไห่มีเดียอยู่ตลอด และเขาใช้เงินที่มีไปเกือบร้อยล้านแล้ว

“รอให้เงินของเสียวเหล่ยเข้ามาในบัญชี เขาจะซื้อหุ้นทั้งหมด” เขาคิดในใจ

ในเวลานี้ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว จู่ ๆ เฉินหลิงซวงก็ถามว่า : “คืนนี้คุณอู๋มีธุระอะไรหรือเปล่า ? ”

อู๋เป่ยบอกว่า “ ไม่มีธุระอะไร ”

เฉินหลิงซวงถามด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้คุณอู๋อยู่ทานอาหารเย็นได้ไหมคะ ? ฉันเบื่อเกินกว่าจะอยู่คนเดียว ฉันอยากหาใครสักคนพูดคุยด้วย ”

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตกลง หลังจากการรักษาเป็นเวลานาน ทั้งสองก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้ว และความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนจะพูดคุยกันก็ไม่ได้ผิดอะไร

เฉินหลิงซวงขอให้คนรับใช้เตรียมไวน์แดงและอาหารแบบตะวันตก พูดคุยกันขณะรับประทานอาหาร เฉินหลิงซวงพูดถึงบางเรื่องที่ไม่รู้จักในวงการบันเทิง เมื่อได้ยินอู๋เป่ยก็รู้สึกตกตะลึง และรู้สึกว่าคนในแวดวงนี้ยุ่งเหยิงกันจริง ๆ

มื้ออาหารกินเวลาจนถึงช่วงค่ำ เมื่อกริ่งประตูดังขึ้น และคนใช้ก็ไปเปิดประตู จากนั้นก็ได้ยินเสียงดัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วุ่นวาย และผู้คนจำนวนมากก็วิ่งเข้ามา

“พวกคุณเข้าไปไม่ได้ ฉันจะแจ้งตำรวจ……” คนรับใช้ตะโกนเสียงดัง แต่มันก็ไม่มีประโยชน์

ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง และชายชุดดำนับสิบคนก็บุกเข้ามาอย่างดุร้ายจนเต็มห้อง ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนที่มีแผ่นหลังหนา และผมสั้นยาวครึ่งนิ้ว มีแผลเป็นที่ยาวบนศีรษะ เมื่อเขายิ้มดวงตาของเขาก็หรี่ลงเป็นเส้นและส่องประกายอย่างเยือกเย็น

“คุณหนูเฉิน พวกเราพบกันอีกแล้ว ” เขาลูบหัวตัวเอง แล้วยิ้มให้กับเฉินหลิงซวง

เฉินหลิงซวง พูดด้วยความโกรธ “หลินหู่หวัง นายมาทำอะไรที่นี่ ? ”

หลินหู่หวังยิ้ม “ฮิฮิ” “ประธานซ่งของเราได้ข่าวว่าอาการบาดเจ็บของเธอหายดีแล้ว ดังนั้นจึงส่งฉันมาเยี่ยมเธอไง”

“ไม่จำเป็น เชิญพวกคุณออกไป ! ” เฉินหลิงซวงพูดอย่างเย็นชา “ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว！”

“โทรแจ้งตำรวจ ? เหอะ เหอะ หยุนจิงเล็ก ๆ นี้ มีคนกล้าจับฉันหลินหู่หวังด้วยเหรอ ? ” เขาพูดด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ

เฉินหลิงซวงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม : “นายต้องการอะไรกันแน่ ? ”

หลินหู่หวังยิ้ม “ฮิฮิ” “หลิงซวง ตอนนั้นเธอก็ได้รับความนิยมในหวาอิ่งเทียนจิง แม้ว่าต่อมาเธอจะถูกเลิกจ้าง เนื่องจากอาการบาดเจ็บ แต่มิตรภาพระหว่างทุกคนยังคงอยู่……”

“มิตรภาพ ? ” เฉินหลิงซวงเยาะเย้ย “ ใครทำให้มันแย่ลง และขึ้นศาลเพื่อฟ้องฉัน โดยขอให้ฉันชดเชยความเสียหายทางการเงิน? และใครกัน ที่จัดการหุ้นบริษัทของฉันส่วนตัวของฉัน ? เมื่อฉันต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด ความสนิทสนมกันของพวกนายอยู่ที่ไหนกัน? ”

หลินหู่หวังยิ้มเล็กน้อย “เฉินหลิงซวง คุณกำลังพูดเรื่องธุรกิจ ในตอนนั้นเธอไม่มีค่าอะไร และพวกเราก็ถูกบังคับให้ทำอย่างนั้น ”

จากนั้นเขาก็เดินเข้ามา ยื่นมือออกไปดึงเฉินหลิงซวง และพูดด้วยรอยยิ้ม “ได้ยินมาว่าเธอสามารถเดินได้แล้ว เช่นนั้นก็เดินให้ฉันดูหน่อย ”

“นายไปให้พ้น ! ” เฉินหลิงซวงดุ อย่างไรก็ตามเจ้าหลินหู่หวังนี้ไม่สนใจอะไรเลย และยังคงมาจับกุมเธอ

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว คนกลุ่มนี้หยิ่งยโสจริง ๆ นับประสาอะไรกับบุกเข้าไปในบ้าน คนยังหยิ่งผยองได้ขนาดนี้ !

เขายืนขึ้นและพูดว่า “ ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม พวกนายออกไปเดี๋ยวนี้ ! ”

หลินหู่หวังหรี่ตาของเขาเป็นเส้นอีกครั้ง เขามองไปทีอู๋เป่ย “ไอ้หนู นายมาจากไหนกัน ถึงกล้าพูดกับฉันเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่าฉันเป็นใคร ? ”

ก่อนที่เขาจะพูดจบจู่ ๆ อู๋เป่ย ก็เดินเข้ามาใกล้เขา เตะเท้าไปที่ใบหน้าของเขา และได้ยินเสียง“ตุ๊บ” จมูกของหลินหู่หวังก็แหลกละเอียด เลือดพุ่งออกมา น้ำตาไหล

เขากรีดร้องออกมา และล้มลงกับพื้นโดยปิดจมูกไว้

คนที่เหลือล้วนตกตะลึง ลงมืออย่างรวดเร็ว ! การเตะของอู๋เป่ยนี้ พวกเขาแทบเห็นไม่ชัดเจนเลย !

หมัดมังกรอู๋หลง ขาทั้งสองนั้นเหมือนมังกรสองตัว และมังกรนั้นคาดเดาไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงมองไม่เห็นมัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการป้องกันเลย

“บ้าเอ้ย บังอาจตบกู กู ……” หลินหู่หวังลุกมาขึ้น และตะโกนด่าใส่อู๋เป่ย

“ผั๊วะ ! ”

เขากำลังสาปแช่งได้ครึ่งหนึ่ง ก็อู๋เป่ยกระตุกฝ่ามือตบ เขาหมุนตัวสามร้อยองศาในอากาศ และกระแทกพื้นอย่างแรง