บทที่ 1534 ฝูงเสือเข้ามาในหมู่บ้าน

เขาดึงดาบออกมาหนึ่งเล่มแล้วกระโดดลงจากรถ พูดเสียงดัง : “คนที่ไม่กลัวตายก็เข้ามาเลย ฉันหนึ่งดาบฆ่าหนึ่งคน!”

โจรที่มีพลังยุทธ์ระดับคนเซียนหัวเราะอย่างดูถูก ในมือของเขาถือมีดเล่มใหญ่ บิดตัวแล้วฟันมาที่หัวของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แสงดาบสว่างขึ้น แขนของคนผู้นี้ก็ตกลงไปที่พื้นแล้ว หลังจากนั้นหัวก็กลิ้งออกไป เลือดพุ่งออกมาจากที่ลำคอ

อู๋เป่ยเดินถอยหลังหลายก้าว พูด : “คนต่อไปเป็นใคร”

ทุกคนต่างตกตะลึง วิชาดาบของคนผู้นี้สูงส่งอย่างมาก!

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาคือคนที่มีระดับพลังยุทธ์สูงสุดในบรรดาโจรกลุ่มนี้ เป็นตี้เซียนคนหนึ่ง

ชายวัยกลางคนพูดเสียงลึก : “ต่อให้วิชาดาบของเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นแค่คนมาใหม่ สามารถเอาชนะข้าได้หรือ ข้าขอเตือนเจ้า ส่งหินวิญญาณออกมาสะ แบบนี้ก็จะสามารถมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้”

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “แกเริ่มกลัวแล้ว ไม่กล้าลงมือกับฉัน ไม่อย่างนั้น ในฐานะที่แกเป็นโจรคนหนึ่ง จะปล่อยให้ฉันรอดออกไปจากที่นี่ได้ยังไง”

ชายวัยกลางคนเริ่มกลัวแล้วจริงๆ ความเร็วในการใช้ดาบของอู๋เป่ยเร็วเกินไปแล้ว มุมมองที่ลึกลับเกินไป เขาคิดคำนวณอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าเขาค้นพบอย่างน่าตกใจ เขาหลบดาบเล่มนั้นไม่พ้นด้วยซ้ำ!

แน่นอน เขายอมรับไม่ได้ พูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาทันที : “ข้าเป็นถึงตี้เซียน จะกลัวเจ้าทำไม”

อู๋เป่ยก้าวออกมาอย่างกะทันหัน ชายวัยกลางคนตกใจจนกระโดดขึ้นหลายเมตร หนีสุดชีวิต

อู๋เป่ยกลับหยุดแล้ว เขาหัวเราะฮ่าฮ่า : “แกบอกว่าไม่กลัว แล้วนี่คืออะไร”

ความอับอายของชายวัยกลางคนกลายเป็นความโกรธ ตะโกนเสียงดัง : “พี่น้อง ลุย!”

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเคลื่อนไหวเลย ทุกคนไม่ใช่คนโง่ แม้แต่ลูกพี่ใหญ่ตี้เซียนอย่างเขาก็ไม่กล้าลงมือ พวกเขาเข้าไป เป็นการส่งตัวเองไปตายไม่ใช่เหรอ

ชายวัยกลางคนโกรธอย่างมาก : “พวกเจ้าไม่ฟังคำสั่งของข้าหรือ”

อู๋เป่ยพูด : “ถ้าหากพวกแกออกไปตอนนี้ ฉันจะไว้ชีวิตของพวกแก”

ทันใดนั้น คนที่ล้อมอยู่ข้างนอกมีคนทิ้งอาวุธ หันตัวแล้ววิ่งทันที มีคนหนึ่งวิ่ง ก็มีคนที่สอง หลังจากนั้นก็เป็นคนมากมายหนีออกไปจากที่นี่

ใบหน้าของชายวัยกลางคนกลายเป็นสีเขียว คำรามด้วยความโกรธ แต่กลับไม่มีใครฟังเขา สุดท้าย เหลือแค่เขาคนเดียว

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ตอนนี้ พวกเรามาหนึ่งต่อหนึ่ง แกสามารถลงมือได้แล้ว”

ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลายหนึ่งที เขาไม่อยากเสี่ยงอันตราย คุกเข่าลงบนพื้นเสียงดังตุ้มตั้ม พูด : “คุณชาย โปรดไว้ชีวิตผู้น้อยด้วย ผู้น้อยยินดีมอบทรัพย์สินทั้งหมดในร่างกายออกมา”

อู๋เป่ย : “งั้นก็ต้องดูว่าแกมีทรัพย์สินเท่าไหร่แล้ว”

ชายวัยกลางคน : “ผู้น้อยมีหินวิญญาณหกสิบห้าก้อน ทองคำอีกเจ็ดแสนสี่หมื่นตำลึง นอกจากนี้ยังมีสมุนไรพและอาวุธวิเศษบางอย่าง”

ระหว่างที่พูด เขายกแหวนบนมือขึ้นเหนือศีรษะ : “คุณชายโปรดรับเอาไว้ด้วย”

อู๋เป่ยคว้ามันไว้ และแหวนก็ตกไปอยู่ในมือ ทันทีที่เขาเปิดดู มีหินวิญญาณหกสิบห้าก้อนอยู่ข้างในจริงๆ นอกจากนี้ยังมีหินวิญญาณเกรดสูงอีกสิบก้อน ทองคำ สมุนไพรและอื่นๆก็มีไม่น้อยเช่นกัน

อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาทันที พูด : “เงินเหล่านี้ แกได้รับมันทั้งหมดจากการฆ่าผู้มาใหม่เหรอ”

โจร : “ผู้น้อยไม่เพียงแต่ฆ่าผู้มาใหม่ นอกจากนี้ยังปล้นและฆ่าธุรกิจโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ เป็นทรัพย์สินที่ผู้น้อยสะสมมาหลายปี มอบให้คุณชายทั้งหมด คุณชายโปรดไว้ชีวิตผู้น้อยด้วย”

“ซิ่ว!”

อู๋เป่ยยังไม่ทันตอบ จูอวี่เหยียนก็ปล่อยมีดบินออกมาหนึ่งเล่ม แทงทะลุตายซ้ายของโจร ฆ่าทันที

ศพของโจรล้มลงบนพื้น อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “อวี่เหยียน ดูเหมือนว่าคุณเกลียดโจรมากเลยนะ”

จูอวี่เหยียน : “ตอนที่ฉันเป็นผู้มาใหม่ ก็เคยถูกโจรไล่ฆ่า เกือบตาย”

อู๋เป่ยพูด : “คุณไม่ลงมือ ผมก็ไม่มีทางไว้ชีวิตเขาเหมือนกัน”

ระหว่างที่พูด เขามองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ พูดอย่างช่วยไม่ได้ : “นี่มันที่ไหนกัน”