บทที่ 156 ตำนานสองเทพอมตะแห่งหลิงหนาน

หงหลิงพยักหน้า “ไม่น่าเบื่อ ที่นั่นมีเพื่อนร่วมชั้นตั้งหลายคน ฉันชอบมันมาก”

อู๋เป่ยพูดออกมา “ถ้างั้นก็ดีแล้ว เมื่อกลับไปแล้วก็ลองเข้าไปในโรงเรียนก่อน หากไม่ปรับตัวไม่ได้ก็ออกจากโรงเรียน”

ถังจื่อยี่พูดออกมา “ฉันวางแผนไว้ว่าจะให้หงหลิงเรียนไปจนถึงมัธยมศึกษาปีที่หก จากนั้นค่อยให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีหน้า”

อู๋เป่ยพูด “ที่จริงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ในวัยของหงหลิง ควรจะให้เธอได้ใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียน หาเพื่อนใหม่ และใช้ชีวิตเหมือนกับวัยรุ่นสมัยใหม่ทั่วไป”

ถังจื่อยี่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เรื่องนี้มันก็จริง”

หงหลิงโบกมือ “พวกคุณคุยกันไปเถอะ ฉันต้องไปท่องบทเรียน” เธอลุกขึ้นและเดินไปยังห้องหนังสือ

ถังจื่อยี่และอู๋เป่ยมองหน้ากันแล้วยิ้ม เธอพูดออกมาว่า “ถ้าพี่ไม่มา ฉันกำลังวางแผนว่าจะไปป้าสะใภ้และเสี่ยวเหมย”

อู๋เป่ยโบกมือ “เรื่องราวทั้งหมดได้รับการแก้ไขแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องกังวล”

ถังจื่อยี่พูดว่า “แบบนั้นก็ดี ฉันคิดว่า หากที่นั่นไม่ปลอดภัยจะให้น้าหลินและเสี่ยวเหมยมาอยู่ที่บ้านของฉัน”

“ยังไม่ถึงขนาดนั้น ใช่แล้ว ทางด้านของอ่าวไป๋หลงยังราบรื่นดีไหม?”

ถังจื่อยี่พยักหน้า “ทุกอย่างเป็นไปด้วยความราบรื่น มีเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกสงสัย”

“อ่า? เรื่องอะไรงั้นเหรอ?” อู๋เป่ยรีบถามออกไป

ถังจื่อยี่ตอบกลับไปว่า “เถ้าแก่ใหญ่ผู้หนึ่งในหลิงหนาน สนใจบ้านพักตากอากาศที่พี่สร้างขึ้นในอ่าวไป๋หลง”

อู๋เป่ยรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ “โอ้? สนใจบ้านพักตากอากาศหลังนั้น? เขาพูดว่าอะไรบ้าง?”

ถังจื่อยี่พูดออกมาว่า “อีกฝ่ายบอกว่า ราคาไม่ใช่ปัญหา แน่นอนว่าฉันปฏิเสธกลับไป ที่นั่นเป็นพื้นที่ทำเลดี ฉันจะขายให้กับคนนอกได้อย่างไร”

“รู้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?” อู๋เป่ยถาม ท่าทางของเขาดูเคร่งขรึม

ถังจื่อยี่ “มหาเศรษฐีคนที่สามแห่งหลิงหนาน เฉินกรุ๊ป คนที่มาในคราวนี้คือเฉินหย่งเจิ้นแห่งเฉินกรุ๊ป ฉันได้ให้เพื่อนของฉันลองไปสืบดูแล้ว ดูเหมือนว่าตระกูลเฉินจะเป็นหนึ่งในตระกูลที่บำเพ็ญตบะในตระกูลขุนนางเก่าแก่ มีชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ในหลิงหนาน และเฉินหย่งเจิ้นผู้นี้ก็มีความสัมพันธ์กับสองเทพอมตะแห่งหลิงหนาน”

“ดังนั้นฉันจึงตั้งใจไปถามพี่สวี่โดยเฉพาะ พี่สวี่บอกว่า สองเทพอมตะแห่งหลิงหนานมีชื่อเสียงมากในราชวงศ์ชิง หลังจากนั้นพวกเขาก็ซ่อนตัวจากโลกภายนอกมาโดยตลอด จนกระทั่งสิบปีก่อนหน้านี้ พวกเขารับเฉินหย่งเจิ้นไปเป็นศิษย์ อบรมสั่งสอนเขา ทำให้ทั่วทั้งยุทธจักรต้องสั่นสะเทือน”

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดออกมาว่า “หากเฉินหย่งเจิ้นพูดถึงเรื่องบ้านพักตากอากาศอีก เธอช่วยจัดให้สถานที่นัดพบให้พวกเรา ฉันต้องการตรวจสอบเขาสักหน่อย” พลังปราณมังกรม่วงเป็นสิ่งที่ไม่มีสมบัติใดเทียบได้ เขาเป็นคนที่พูดสิ่งใดก็ต้องยึดมั่นในสิ่งนั้น หากอีกฝ่ายรู้เรื่องพลังปราณมังกรม่วง เช่นนั้นเขาก็ต้องรีบเชิญศิษย์พี่ทั้งสองมาให้การสนับสนุน เนื่องจากคนอย่างสองเทพอมตะแห่งหลิงหนาน อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชันย์ไปจนถึงผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ เขาไม่อาจรับมือได้

ถังจื่อยี่กล่าวออกมา “พอดีเลย วันนี้หนึ่งทุ่ม เขานัดพบฉันที่อาคารซุยเซียน พวกเราไปด้วยกันไหม”

หัวใจของอู๋เป่ยขาดความมั่นใจ เขาจึงโทรหาศิษย์พี่ของเขาหยางมู่ไป๋ เพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของสองเทพอมตะแห่งหลิงหนาน

สมแล้วที่หยางมู่ไป๋เป็นผู้ดูแลกรมศิลปะการต่อสู้ขั้นเทพรุ่นที่สอง เขามีความเข้าใจในสองเทพอมตะแห่งหลิงหนานเป็นอย่างดี

สองเทพอมตะแห่งหลิงหนาน ทั้งสองเป็นยอดฝีมือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ ไม่รู้ว่าพวกเขามีนามว่าอะไร เรื่องที่เขาทำมีทั้งดีและชั่ว เคยเป็นองครักษ์ขององค์ชายในสมัยราชวงศ์ชิง หลังจากองค์ชายถูกโค่นล้ม พวกเขาก็แฝงตัว หลบซ่อนจากโลกภายนอก เพื่อหลีกเลี่ยงการลงโทษจากจักรพรรดิหย่งเจิ้ง

หลังจากนั้น สองเทพอมตะแห่งหลิงหนานก็ไม่เคยปรากฏตัวออกมา จนกระทั่งสามสิบปีก่อนหน้านี้ จู่ ๆ พวกเขาก็ปรากฏตัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และกลายเป็นผู้พิทักษ์ซ้ายขวาของพรรคฟ้าทมิฬ

ประมาณสิบปีที่แล้ว สองเทพอมตะแห่งหลิงหนานลาออกจากพรรคฟ้าทมิฬและกลับมายังหลิงหนาน รับเฉินหย่งเจิ้นเป็นศิษย์คนสนิท ตามความคาดเดาของหยางมู่ไป๋ อายุขัยของทั้งสองน่าจะกำลังถึงจุดสิ้นสุด ดังนั้นพวกเขาจึงเดินทางกลับมายังหลิงหนานเพื่อใช้ชีวิตยามแก่

สำหรับสองคนนี้ กรมศิลปะการต่อสู้ขั้นเทพคอยเฝ้าติดตามพวกเขาอย่างลับ ๆ มาโดยตลอด แต่สองเทพอมตะแห่งหลิงหนานไม่เคยผูกมิตรกับใคร เก็บตัวอยู่ตลอดทั้งปี

“กลับมาใช้ชีวิตยามแก่ที่หลิงหนาน?” เมื่อวางสายโทรศัพท์ อู๋เป่ยครุ่นคิดกับตัวเอง เขาไม่เชื่อว่าตาเฒ่าทั้งสองจะเต็มใจกลับมาใช้ชีวิตเพื่อความตายที่ชนบทเช่นนี้

ช่วงบ่าย เขาฝึกวิชาอยู่ในลานเล็ก ๆ เมื่อเวลาใกล้จะมาถึง ถังจื่อยี่นำซุปเม็ดบัวเย็นมาให้เขาและพูดว่า “กินสักหน่อยเถอะ อีกเดี๋ยวก็ต้องไปพบกับเฉินหย่งเจิ้นแล้ว”

อู๋เป่ยจิบซุปดังกล่าวเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”

อาคารซุยเซียนเป็นร้านอาหารที่ค่อนข้างเก่าแก่ในอวิ๋นจิง ราคาค่าบริการของที่นี่ค่อนข้างสูง และรสชาติอาหารไม่ค่อยอร่อย ดังนั้นธุรกิจจึงไม่ค่อยดีเท่าที่ควร แต่ที่นี่มันจะมีแขกในยุทธจักรปรากฏตัวขึ้นอยู่บ่อย ๆ