บทที่ 1560 นกพิราบเข้ายึดรังนกกางเขน

สิ่งมีชีวิตนั้นตกใจอย่างมาก : “คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะดูดซับพลังแห่งจี้หมิงได้ คุณเป็นใคร”

อู๋เป่ยผ่าผลไม้ออกด้วยการฟันครั้งเดียว ข้างในเป็นสัตว์ประหลาดที่ปกคลุมไปด้วยขนยาวสีเขียว เหมือนจะเป็นคนแต่ก็ไม่ใช่คน แต่หัวนั้นใหญ่อย่างมาก

ทันทีที่มองเห็นแสง อากาศของโลกภายนอกไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ร่างกายของสัตว์ประหลาดตัวนี้แข็งทื่อทันที ท่าทางเจ็บปวด

อู๋เป่ยเต็มไปด้วยความรังเกลียด อยากจะฆ่าเขาด้วยดาบเดียว แต่จู่ๆ ก็นึกถึงกระถางธูปที่สามารถขอพรได้

เขาจึงหยิบกระถางธูปออกมา ถาม : “ฉันสามารถขอพรของอนาคตจากมันได้ไหม”

มีข้อความมาจากกระถางธูป เป็นการบอกว่าเขาทำได้เพียงขอพรจากอนาคตของตัวเองเท่านั้น เพียงแต่ มันสามารถทำได้

อู๋เป่ยคิดสักพัก เอาหม้อใต้พิภพออกมา โยนสัตว์ประหลาดตัวนี้เข้าไปโดยตรง

ทันใดนั้น หม้อใต้พิภพถูกห่อหุ้มด้วยชั้นเปลวเพลิง แต่เป็นเวลานาน ก็ไม่ได้พ่นอะไรออกมา

เขาก็ขี้เกียจสนใจแล้วเหมือนกัน โยนหม้อใต้พิภพเข้าไปในถ้ำสวรรค์ จากนั้นคนก็นอนเข้าไปในเปลือกผลไม้ หุบลงอีกครั้ง

พลังชีวิตของผลไม้ชนิดนี้แข็งแกร่งอย่างมาก เพิ่งหุบเข้าด้วยกัน บาดแผลกลับมางอกใหม่อีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน เส้นด้ายนับไม่ถ้วน เชื่อมต่อกับเส้นประสาท หลอดเลือด เส้นลมปราณและช่องวิญญาณของเขา นำพลังต่างๆที่แตกต่างจากเมื่อก่อนเข้าสู่ร่างกายของเขา

พลังงานเหล่านี้แปลกประหลาดอย่างมาก บางชนิดสามารถเสริมสร้างกระดูกได้ ในขณะที่บางชนิดสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของเส้นประสาทได้ บางชนิดสามารถปรับปรุงคุณภาพเลือด บางชนิดสามารถเสริมสร้างกล้ามเนื้อและอื่นๆ แต่ละอย่างล้วนแล้วมีประโยชน์ของมัน

เขาจึงนอนอยู่ข้างในอย่างผ่อนคลาย ยอมรับ "การเปลี่ยนแปลง" ของพลังที่น่าอัศจรรย์มากมาย

แมลงชีวิตกระโดดออกมา ร่างกายของมันก็เต็มไปด้วยเส้นดายเช่นกัน ได้รับผลประโยชน์เช่นกัน

ความเร็วในการดูดซับพลังของอู๋เป่ยเร็วเกินไปแล้ว ท้ายที่สุดแล้วพลังของเขา เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตก่อนหน้านี้อย่างมาก ดังนั้นไม่ถึงสามวัน เปลือกผลไม้จึงไม่ให้พลังงานอีกต่อไป

เขาจึงผ่าเปลือกผลไม้ออก ออกมาจากข้างใน

ทันทีที่คนออกมา เขาก็ตกใจอย่างมาก ต้นไม้ทั้งต้นแห้งตายไปแล้ว ไร้ชีวิต ดูจากท่าทาง พลังงานที่เหลือของมัน มอบให้เขาทั้งหมดแล้ว

เขาคำรามหนึ่งที รู้สึกว่าภายในร่างกายมีพลังงานที่ใช้ไม่หมด สร้างสนามพลังอันทรงพลังรอบตัว ร่างกายของเขาลอยอยู่กลางอากาศโดยอัตโนมัติ

และในเวลานี้ เขารู้สึกว่ามีร่างหลายร่างวิ่งเข้าหาเขามาจากข้างหน้า ในไม่ช้า ทั้งสามคนก็เข้ามาใกล้แล้ว วิ่งไปที่ใต้ต้นไม้

เมื่อพวกเขาเห็นว่าต้นไม้ต้นนี้แห้งตายแล้ว สีหน้าของทุกคนดูแย่อย่างมาก

คนเหล่านี้ อู๋เป่ยรู้จักเพียงแค่หนึ่งคน นั่นก็คือเว่ยอู๋ซ่าง

สีหน้าของเว่ยอู๋ซ่างดูแย่อย่างมาก เขาจ้องมองอู๋เป่ยและถาม : “เกิดอะไรขึ้นที่นี่ คุณอธิบายมาให้ชัดเจน!”

อู๋เป่ยพูด : “ทำไมผมถึงต้องอธิบายด้วย”

เว่ยอู๋ซ่างพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “อู๋เป่ย อย่าไว้หน้าแล้วไม่เอาหน้า! บรรพบุรุษของพวกเราค้นพบมันมานานแล้ว แต่ไม่เคยเก็บผลไม้มาโดยตลอด ที่พวกเราออกเดินทางในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการมาตรวจสอบสถานการณ์ของต้นไม้ต้นนี้ แต่คุณกลับมาอยู่ที่นี่ หรือว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายเหรอ”

“ไม่อธิบาย” อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส พูดจบ เตรียมจะลงจากเขา

“โอหัง!” คนทางซ้ายของเว่ยอู๋ซ่างตะคอกอย่างเย็นชาหนึ่งที เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว จิตสังหารรอบตัวราวกับว่ามีอยู่จริง ปกคลุมมาทางอู๋เป่ย

อู๋เป่ยยืนอยู่กับที่ กวาดมองคนผู้นี้หนึ่งที พบว่าเขาอายุยังน้อย แต่พลังยุทธ์กลับเป็นขั้นโต้วเทียนเซียนจุนแล้ว นอกจากนี้ถึงระดับที่สองแล้ว

“ทำไม พวกแกต้องการขัดขวางฉันเหรอ”

สีหน้าของโต้วเทียนเซียนจุนโหดเหี้ยมอย่างมาก : “ไม่ผิด ฉันจะทุบหัวของแกให้แหลก ควักลูกตาของแกออกมา ฉันอยากรู้เหมือนกัน แกในเวลานั้น ยังจะหยิ่งผยองแบบนี้อยู่ไหม”

ระหว่างที่พูด เขาต่อยออกไปที่หน้าอกของอู๋เป่ยด้วยหนึ่งฝ่ามือ เป็นวิชาหมัดที่แปลกตาอย่างมาก

มือของอีกฝ่ายเพิ่งมาถึง อู๋เป่ยจับแขนของเขาเอาไว้ทันที บิดเบา ๆ หนึ่งที แขนของชายคนนี้บิดเบี้ยวไปแล้ว หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็หมุน เนื้อและกระดูกของเขาก็แยกออกจากกัน

“เพี๊ยะ!”

โครงกระดูกหนึ่งตกลงไปที่พื้น ในมือของอู๋เป่ยเหลือเพียงหนังมนุษย์หนึ่งแผ่น และยังมีกล้ามเนื้อและอวัยวะนับไม่ถ้วนภายในหนังมนุษย์

เขาใช้วิชาหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ ชื่อว่าการถอนกระดูก ภายใต้การสะบัดหนึ่งที สามารถสะบัดกระดูกทั้งหมดของอีกฝ่ายออกมาได้

โยนหนังมนุษย์ลงบนพื้น อู๋เป่ยมองไปทางเว่ยอู๋ซ่างที่ไร้สีหน้าของคน พูดอย่างไม่แยแส : “มักจะได้เจอกับคนที่ไม่อยากเจอจริงๆ”