บทที่ 1582 บรรพบุรุษศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลซือคง

อู๋เป่ย "โอ้ คุณขายบรรพบุรุษคุณแบบนี้เลยเหรอ"

ซือคงถอนหายใจ "จะต้องมีคนปกป้องตระกูลซือคง"

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชาและเขาถามซือคงว่า"ท่านแม่ทัพซือคง ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอย่างไหน"

ซือกงแสดงสีหน้าที่บูดเบี้ยว "เสี่ยวเป้ย อย่ามาเล่นตลก อยากฆ่าก็ฆ่า!"

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็นว่า "เมื่อซือคงที่หยิ่งในศักดิ์ศรีว่าไม่สามารถอาศัยอยู่ในเกาะที่ซ่อนอยู่ได้ ดังนั้นผมจึงให้โอกาสคุณ

จะ ให้คุณเลือกหนึ่งหรือสอง?"

ซือคงอวี่ที่ทมีท่าทีเด็ดขาดกว่าซือคงเจี้ยนมากกว่าและจึงรีบตอบทันทีว่า "ผมเลือกตัวเลือกที่สอง"

อู๋เป่ยโบกมือและซือคงเจี้ยนเฉิงถูกแสงดาบฆ่าตาย เขาพูดด้วน้ำเสียงนุ่มลึกว่า"ซือคงอวี่ จงยอมจำนนต่อเจตจำนงของคุณ"

ซือคงอวี่นั้นรู้สึกจนปัญญามากถึงกับทำอะไรไม่ถูก และในที่สุดเขาก็เต็มใจที่จะละทิ้งความคิดและปล่อยให้อู๋เป่ยควบคุมเขา การควบคุมประเภทนี้ จริง ๆ แล้วก็คือการควบคุมเครื่องหมายชีวิตของอีกฝ่ายและควบคุมอีกฝ่ายจากระดับพื้นฐานที่สุด

ในเวลานี้ซือคงอวี่นั้นอ่อนแอมาก เพียงอู๋เป่ยใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็สามารถควบคุมเจตจํานงของซือคงอวี่ได้สําเร็จแล้ว

ซือคงอวี่ลืมตาและโค้งคำนับอู๋เป่ยอย่างสุดซึ้ง "ท่านอาจารย์"

อู๋เป่ยมองเขา "รู้ไหมว่าทําไมผมถึงเก็บคุณแทนซือคงเจี้ยนเฉิง"

ซือคงอวี่พูดว่า "นั่นเป็นเพราะทาสเก่ามีคุณค่ามากกว่าเขา"

อู๋เป่ย "ไม่เลวนี่ ผมต้องจะควบคุมเกาะที่ซ่อนอยู่และควบคุมตระกูลซือคงเป็นการส่วนตัว ดังนั้นคุณต้องมอบตัวตนให้กับผม"

ซือคงอวี่ถามว่า ท่านอาจารย์ ตัวตนที่เหมาะสมคืออะไร？"

อู๋เป่ย "คุณก็บอกว่าผมเป็นบรรพบุรุษของคุณ"

ซือคงอวี่ทำหน้าท่าทางที่โง่แล้ว "บรรพบุรุษเหรอ?"

อู๋เป่ย "แค่คุณบอกว่าผมได้กลับชาติมาเกิดและสร้างตัวตนขึ้นใหม่แล้ว ส่วนชาติที่หนึ่งชื่ออู๋เป่ย แต่ในชาตินี้คุณจะช่วยให้ผมให้มีอำนาจการปกครองอย่างสมบูรณ์"

ซีคงหยูพยักหน้าดและพูดว่า "เอาล่ะ เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามคำแนะนำของอาจารย์"

อู๋เป่ย "ฉันจะกลับไปช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของคุณ"

ซือคงสวี่ "ขอบคุณครับอาจารย์!"

อู๋เป่ย "หลังจากนี้ไปให้คุณเรียกผมว่าบรรพบุรุษนักบุญศักดิ์สิทธิ์"

ซือคงอวี่ "ใช่แล้ว บรรพบุรุษนักบุญศักดิ์สิทธิ์"

ถึงแม้ว่ามันเป็นการเดินทางที่หายากไปยังโลกภายนอก อู๋เป่ยจึงไม่รีบร้อนที่จะกลับไป เขาตัดสินใจฝึกซ้อมสองสามวันก่อนจะกลับไปที่เกาะที่ซ่อนอยู่

เมื่อเขาเริ่มฝึกฝนรูปแบบการใช้หมัดหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดกระบวนท่า ก่อนหน้านี้เขาแค่ต้องการเรียนรู้ แต่ตอนนี้จะต้องฝึกฝนให้เชี่ยวชาญ แล้วขึ้นไปสู่จุดสูงสุด

กระบวนท่าหมัดนี้ยิ่งเขาฝึกฝนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคุ้นเคยกับร่างกายมากขึ้นเท่านั้น พลังที่แท้จริงในร่างกายของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้นราวกับว่าเขาต้องการค้นพบความก้าวหน้า ความคิดภายในใจเขาได้ถือโอกาสฝึกฝนพระคัมภีร์แห่งความเป็นอมตะระดับที่ 5 และตามหลักจูเทียน

การสะท้อนให้เห็นหลักจูเทียนนั้นหมายถึงการฉายพลังของตนเองขึ้นสู่สวรรค์ และจูเทียนนั้นคือชีวิตในสวรรค์ และในขณะเดียวกันก็ดูดซับพลังของเต๋าผู้ยิ่งใหญ่จากสวรรค์

กระบวนท่าหมัดนี้ที่อู๋เป่ยฝึกฝนนั้น ทุกการกระบวนท่าเทคนิคการเคลื่อนไหวล้วนเชื่อมโยงกับเวลา ดังนั้นเมื่อเขาฝึกฝนไปหนึ่งครั้งก็รู้สึกว่าเขาสามารถเชื่อมโยงกับเวลาและพื้นที่มากมาย

ในเวลานี้เขาฝึกฝนกระบวนหมัดนี้เร็วขึ้นเรื่อยๆ และเขาก็สามารถสร้างร่างอวตารได้เป็นร้อยร่าง ในสนามฝึกซ้อมเต็มไปด้วยร่างเงาของเขา ด้วยสาเหตุนี้จึงส่งผลให้เขาประสบความสำเร็จในการฝึกใช้ร่างอวตารส่งพลังและเครื่องหมายชีวิต เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงสวรรค์และโลก

เป็นการสะท้อนให้เห็นจูเทียนซึ่งเป็นวิธีการของต้าเต้าจวินเท่านั้น แต่อู๋เป่ยกลับสามารถทำได้แล้วที่นี่และจจวบจนถึงตอนนี้

ซือคงอวี่ตกใจมาก "คาดไม่ถึงว่าเจ้านายจะสามารถสื่อสารกับจูสวรรค์ได้จริง ๆ นี่เป็นวิธีการที่มีเพียงต้าเต้าจวินพยัคฆ์เท่านั้น สาวใช้กล่าวอย่างชื่นชมมาก!"

อู๋เป่ย "พวกเรากลับไปกันเถอะ"