บทที่ 16 ไท่คังวิลล่าถูกทำลายความชั่วร้าย

อู๋เป่ยหรี่ตา "ฉันรู้จักน้องสาวของฉันดีที่สุด! เด็กผู้ชายพวกนั้นต้องมีความคิดอะไรเกี่ยวกับเธอ ฉันเข้าใจ แต่ได้โปรด อย่าให้พวกเขามีผลต่อการเรียนของน้องสาวฉัน"

ครูประจำชั้นตกใจ นี่เป็นคำพูดที่เขาอยากพูด ทำไมผู้ชายคนนี้ชิงพูดก่อน

เขากระแอม "พี่ชายของอู๋เหม่ย ฉันหมายถึง..."

"ฉันเข้าใจความหมายของครู ครูกลัวว่านักเรียนที่มีผลการเรียนไม่ดีจะส่งผลต่อผลการเรียนของอู๋เหม่ย แบบนี้ก็แล้วกัน ? ฉันจะไปหาผู้อำนวยการทันที และย้ายอู๋เหม่ยไปเรียนห้องอื่น โอเคไหม? " เขามองครูประจำชั้น

ครูประจำชั้นตกตะลึง เขารีบพูดว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง..."

“ฉันเข้าใจแล้ว” อู๋เป่ยไม่ยอมให้เขาพูดเลย “ฉันจะไม่ทำให้อาจารย์อับอาย ดังนั้นได้โปรดยุติเรื่องนี้”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและจากไป แถมยังดึงอู๋เหม่ยเข้ามาใกล้อีกด้วย

“พี่คะ ไปไหน?” เธอถาม

"กลับบ้าน"

อู๋เหม่ยตกตะลึง "ไม่เรียนแล้วเหรอ?"

อู๋เป่ยพูดกับน้องสาว "ไม่ต้องรีบร้อน พี่จะปรับชั้นเรียนให้เธอ ชั้นเรียนของเธอยุ่งเหยิงเกินไป และครูประจำชั้นก็ไม่ใช่คนดี เธอต้องฉวยโอกาสไปแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับชาติ ฉันหาข้อมูลแล้ว การแข่งขันจะจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือน และยังเหลือเวลาให้ลงทะเบียน เธอต้องเสริมสร้างการฝึกคณิตศาสตร์"

อู๋เป่ยตรวจสอบทางอินเทอร์เน็ต 200 อันดับแรกของการแข่งขันคณิตศาสตร์ สามารถร่วมแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ถ้าคะแนนดีพอ จะสามารถเลือกทีมประเทศได้ และท้ายที่สุดสามารถเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกนานาชาติได้

อู๋เหม่ยตกตะลึง "พี่ชาย ทุกคนได้รับการฝึกฝนอย่างมืออาชีพ และฝึกฝนมาอย่างน้อยหนึ่งปี ฉันจะเทียบได้เหรอ?"

อู๋เป่ยพูดต่อ "กลัวอะไร? ฉันจะหาผู้เชี่ยวชาญมาสอนเธอ"

ผู้เชี่ยวชาญ? อาจารย์อะไร? อู่เหม่ยรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะบ้า

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะจากไป จู่ ๆ จูชิงหยานก็พูดว่า "คุณอู๋ บางทีฉันสามารถช่วยคุณได้"

อู๋เป่ยหยุด และพูดว่า "โอ้ คุณช่วยฉันได้ ?"

จูชิงเหยียนยิ้มเล็กน้อย "ตอนนั้นฉันเคยเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ถ้าคุณอู๋ไม่รังเกียจ ฉันจะสอนน้องสาวเอง"

“คุณ?” อู๋เป่ยไม่ค่อยเชื่อเธอนัก “คุณเคยได้รับรางวัลหรือเปล่า?”

จูชิงเหยียนยิ้มและพูดว่า "อันดับที่สามในเขตเหยียนหลง พอได้ไหม?"

ทันทีที่อู๋เป่ยได้ยินเช่นนั้น เขาก็มีพลังขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ตกลง ฉันจะทำงานอย่างหนักเพื่อคุณจู"

"ไม่ต้องเกรงใจ ฉันยินดีช่วย" จูชิงหยานพูดด้วยรอยยิ้ม "นอกจากนี้ ถ้าคุณต้องการเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ คุณต้องเปลี่ยนชั้นเรียน ฉันสามารถช่วยได้"

“จริงเหรอ?” อู๋เป่ยมีความสุขมาก “รบกวนด้วย”

หลังจากคุยกับกับจูชิงเหยียนเสร็จ สองพี่น้องกลับบ้านก็เป็นเวลาสิบโมงแล้ว อู๋เป่ยขอให้อู๋เหม่ยอ่านหนังสือแนะนำการแข่งขันก่อน ในขณะที่เขารีบไปที่สถานีรถไฟ เขานัดหมายกับลู่จวินเฟยเพื่อช่วยกำจัดความชั่วร้ายในไท่คังวิลล่าตอนเที่ยง

เมื่อรถมาถึงหยุนจิง ลู่จุนเฟยรออยู่ที่ทางออกแต่เช้าตรู่ คนที่ยืนข้าง ๆ เขาคือชายวัยกลางคนที่ผมหงอกครึ่งซีก เขาคือลู่เจิ้นซาน พ่อของลู่จวินเฟย

หลังจากที่ลู่จวินเฟยได้แนะนำพ่อของเขา อู๋เป่ยก็รีบเข้าไปทักทาย "ลุงลู่!"

ลู่เจิ้นซานจับมือของอู๋เป่ยอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวอู๋ ขอบคุณมาก! คุณมีวิธีที่จะทำลายความชั่วร้ายจริงๆหรือ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ไม่มีปัญหาเลย โปรดวางใจเถอะครับลุง"

"คุณเตรียมทุกสิ่งที่ฉันต้องการหรือไม่? " เขาหันหน้าไปถามลู่จวินเฟย

“เรียบร้อยแล้วครับ ทั้งหมดอยู่ในกล่อง” เขาพูดอย่างรวดเร็ว

"เกือบเที่ยงแล้ว ไปกันเถอะ!" เขาโบกมือ จากนั้นทั้งสามคนก็เข้าไปในรถของลู่จวินเฟย และขับไปที่ไท่คังวิลล่า

เมื่อเขามาถึงทางเข้าไท่คังวิลล่า ลู่เจิ้นซานกฌดูประหม่า และหยิบทุกสิ่งที่อู๋เป่ยต้องการจากท้ายรถด้วยมือที่สั่นเทา

อู๋เป่ยไม่รีบร้อน เขาหยิบชาด ผงนอแรด ฯลฯ ออกมาทาด้วยน้ำตาวัว แล้วทำปากกายันต์ด้วยขนตาวัว

ในไม่ช้าทุกอย่างก็พร้อม เขาหยิบกระดาษยันต์ออกมา และวาดสัญลักษณ์ที่แปลกประหลาดและซับซ้อนลงบนกระดาษยันต์

นี่คือการลงอักขระด้วยการเคลื่อนย้ายพลังที่แท้จริง หากจิตจะเข้าสู่สภาวะสมาธิสามารถทำได้ในคราวเดียว ทั้งนี้เพื่อให้สามารถดึงเครื่องรางของขลังที่มีประสิทธิภาพได้

เรียกว่าไม่รู้วิธีลงอักขระยันต์จะทำให้ผีหัวเราะได้ ถ้ารู้วิธีลงอักขระยันต์ ผีจะร้องตกใจ!

เทคนิคการลงอักขระยันต์ของอู๋เป่ยมีต้นกำเนิดมาจากเคล็ดวิชาเทียนตี้ซวนหวง ใช้พลังที่แท้จริงของซวนหวงเพื่อดึงดูดพลังงานอันชอบธรรมของโลก และทำลายความชั่วร้ายทั้งหมด