บทที่ 1603 ภัยลับ

หลงชิงจินรับยามาแล้วพูดว่า "หลังจากกลั่นเลือดบริสุทธิ์แล้ว ฉันจะสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นขั้นราชันย์มังกรได้"

การฝึกตนของตระกูลมังกรคือการพัฒนาสายเลือด ขั้นต่ำสุดคือมังกรเจียว เมื่อมังกรเจียวพัฒนาถึงขั้นหนึ่งก็จะกลายเป็นมังกรที่แท้จริง เหนือจากมังกรที่แท้จริงก็จะเป็นขั้นราชันย์มังกร จักรพรรดิมังกร และบรรพบุรุษมังกร

ขณะนั้น หลี่อวี๋และหลี่ซู่ก็ถูกอู๋เป่ยเรียกตัวมาและให้กินยาเลือดบริสุทธิ์เช่นกัน นอกจากนี้ยังมีลูกมังกรเจียวอีกหลายตัว พวกมันโตขึ้นมากและสามารถฝึกตนได้เช่นกัน

อู๋เป่ยยังคงหลอมยาเลือดบริสุทธิ์ต่อไป ผลลัพธ์เองก็ดีขึ้นเรื่อยๆ หลังจากครั้งที่ห้าเขาก็สามารถหลอมยาเลือดบริสุทธิ์ขั้นตำนานได้

มังกรเหลืองน้อยและตัวอื่นๆ พัฒนาฝีมืออย่างรวดเร็วโดยได้รับความช่วยเหลือจากยาเลือดบริสุทธิ์ โดยเฉพาะมังกรเหลืองน้อยที่มีสายเลือดของมังกรแห่งความวุ่นวาย สายเลือดพัฒนาเพียงเล็กน้อยพลังของมันก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

นอกจากการหลอมยา อู๋เป่ยก็ไม่หยุดฝึกฝนตนเองเช่นกัน ตลอดหนึ่งเดือนนี้เขาพยายามเปิดคลังสมบัติสวรรค์ลำดับที่สี่

คลังสมบัติสวรรค์นี้เขาจับตามานานแล้วแต่ยังไม่สามารถเปิดได้ ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน คลังสมบัติสวรรค์เริ่มขยับ เขาตัดสินใจใช้พลังทั้งหมดเปิดมัน

คลังสมบัติสวรรค์ลำดับที่สี่เรียกว่า "คลังสมบัติสวรรค์แห่งภัยพิบัติ"

สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ระหว่างฟ้าดิน หากอายุสั้นจะไม่เจอภัยพิบัติใหญ่โต แต่สำหรับผู้ที่อายุยืนจะต้องเจอกับภัยพิบัติต่างๆ หากมีชีวิตยืนยาวพออาจเจอภัยพิบัติขั้นยุคสมัย

คลังสมบัติสวรรค์แห่งภัยพิบัตินี้เก็บความทรงจำเกี่ยวกับภัยพิบัติที่น่ากลัวที่สุดในแต่ละยุค เมื่อเปิดมัน อู๋เป่ยจะรู้คุณสมบัติต่างๆ ของภัยพิบัติต่าง ๆ และใช้มันทำการตัดสินได้อย่างแม่นยำ

เขาอาจเข้าใจความลับของภัยพิบัติและใช้มันสร้างทักษะอันทรงพลังเพื่อทำลายศัตรู

เมื่อเปิดคลังสมบัติสวรรค์แห่งภัยพิบัติ อู๋เป่ยก็ตกอยู่ในสมาธิ

ในขณะเดียวกัน ที่แดนเซียนนิรันดร์อันไกลโพ้น ร่างอวตารของอู๋เป่ยคือจางจุน ในช่วงเวลานี้เขาปิดด่านฝึกตนที่ยอดเขาเทียนเฉียว พลังฝีมือพัฒนาอย่างรวดเร็ว ด้วยการสนับสนุนจากแดนเซียนนิรันดร์อย่างไม่จำกัดนี้ ทำให้ปัจจุบันเขาบรรลุถึงขั้นอมตะ ตอนนี้อยู่ในขั้นอมตะขั้นที่หก

หลังจากบรรลุถึงขั้นที่หก เขาหยุดฝึกตนและออกจากที่สถานที่ฝึกตน

ที่ยอดเขาเทียนเฉียว มีคนหลายร้อยคนนั่งรอรับใช้เขา เมื่อเห็นเขาออกมา ทุกคนรีบเข้ามาทักทาย

"คุณชาย เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีศิษย์เป่าเช่อมาหาท่าน" อู๋เป่ยเป็นศิษย์เทียนเช่อ แต่ภายนอกบอกว่าเป็นศิษย์เป่าเช่อ ในสำนักไท่อี ศิษย์เป่าเช่อมีแค่แปดคน เรียกว่าแปดยอดฝีมือแห่งไท่อี ตอนนี้จางจุนก็เข้ามาในระดับเป่าเช่อทำให้จำนวนศิษย์ในระดับเป่าเช่อเพิ่มเป็นเก้าคน

การที่สามารถขึ้นระดับเป่าเช่อได้ ฝีมือต้องไม่ธรรมดา พวกเขาทั้งหมดเป็นยอดฝีมือ การที่คนเหล่านี้มาหาตัวเองทำให้จางจุนแปลกใจเล็กน้อย

เขาถามว่า "พวกเขามาหาฉันทำไม?"

คนรับใช้ตอบว่า "ผมไม่ทราบ"

จางจุน "อืม" ไปหนึ่งคำ "รู้แล้ว เตรียมอาหารให้ฉัน"

ตอนนี้เขาเป็นถึงเซียนอมตะ ร่างกายเต็มไปด้วยพลังสามารถสังหารเซียนเที่ยงแท้ได้ง่ายดาย ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องไปที่วังเซียนนิรันดร์เพื่อสอบถามข่าวคราวของศัตรู

เมื่อออกจากยอดเขาเทียนเฉียว จางจุนเปลี่ยนร่างให้เหมือนในชาติก่อนและสวมใส่ชุดที่เคยใส่ตอนถูกฆ่า

ตอนนี้เขามีใบหน้าเข้มแข็ง สวมชุดขาว มีดาบประจำเอว เขาบินลอยในอากาศด้วยความเร็วสูง ไม่ช้าก็มาถึงเขตวังเซียนนิรันดร์

เมืองที่ใหญ่ที่สุดในวังเซียนนิรันดร์เรียกว่า เมืองนิรันดร์ คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้คือคนจากวังเซียนนิรันดร์หรือครอบครัวของพวกเขา นอกจากนี้ เมืองนิรันดร์ยังเป็นที่ที่นักบวชจากแดนเซียนนิรันดร์ต้องการมาอาศัยอยู่เพราะที่นี่เต็มไปด้วยโอกาส ศิษย์จากวังเซียนนิรันดร์นอกจากจะต้องมีธุระที่วังพวกเขายังชอบอาศัยอยู่ในเมืองนิรันดร์

นอกประตูตะวันออกของเมืองนิรันดร์มีหมู่บ้านอยู่หลายแห่ง เนื่องจากคนธรรมดาไม่มีสิทธิ์อาศัยอยู่ในเมือง ดังนั้นพวกเขาต้องออกจากเมืองหลังพระอาทิตย์ตกและเข้ามาใหม่ตอนพระอาทิตย์ขึ้น แน่นอนว่างานที่คนธรรมดาทำก็เป็นงานต่ำต้อย ถ้าไม่ได้เป็นคนรับใช้ในบ้านของผู้ดีจะไม่มีสิทธิ์อาศัยในเมือง

ในความทรงจำของจางจุน เขามีเพื่อนร่วมทุกข์ยากชื่อจางจี้เฉียง เมื่อเขายังเยาว์วัย จางจี้เฉียงเป็นเพื่อนเล่นของเขา มักขโมยของจากบ้านตนมาช่วยเหลือเจือจุนเขาเสมอ