บทที่ 1608 แม่ทัพผู้เป็นสาวงาม

ลั่วฉังเซิง "ฉันมีลูกน้องมากมาย จำเป็นต้องจัดหาที่อยู่ให้พวกเขา ดังนั้นฉันต้องมีอาณาเขตของตัวเอง"

อู๋เป่ย "ถ้าอย่างนั้น คุณมีเกาะที่หมายตาไว้แล้วหรือ?"

ลั่วฉังเซิง "ฉันต้องการยึดเกาะหนึ่งในตะวันออกที่ชื่อว่า เกาะหลัก ซึ่งมีประชากรหลายล้านคนอาศัยอยู่"

อู๋เป่ย "เกาะหลักแห่งนี้เป็นของฝ่ายไหน?"

ลั่วฉังเซิง "ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่ทัพหน้ากากผี"

อู๋เป่ย "แม่ทัพหน้ากากผีมีกำลังมากแค่ไหน และมีทหารจำนวนเท่าไหร่?"

ลั่วฉังเซิง "แม่ทัพหน้ากากผีลึกลับมาก ภายใต้การปกครองของเขา ประชาชนบนเกาะหลักมีชีวิตที่ดี และเขาไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิวอ วอเคยส่งทหารมาหลายครั้ง แต่ไม่สามารถเอาชนะได้"

อู๋เป่ย "โอ้ คนนี้สามารถต่อต้านวอได้จริงๆ แสดงว่ามีฝีมือไม่น้อย"

ลั่วฉังเซิง "ฉันเจอลูกน้องของแม่ทัพหน้ากากผีคนหนึ่งในเหมือง เขาเพิ่งถูกจับมาขุดเหมือง ตามที่เขาบอก แม่ทัพหน้ากากผีถูกนักฆ่าลอบสังหารจนบาดเจ็บสาหัส อาจจะไม่มีชีวิตรอดไปได้นาน ถ้าเขาตายเมื่อไหร่ เกาะหลักนี้จะไร้ผู้ควบคุม ถึงตอนนั้น ฉันจะเข้าไปยึดเกาะได้พอดี"

อู๋เป่ย "งั้นเราไปเกาะหลักกันเดี๋ยวนี้เลย"

ลั่วฉังเซิงนำทางไป อู๋เป่ยบินตามมา ครู่หนึ่งทั้งสามคนก็มาถึงเกาะใหญ่ เมื่อพวกเขาลงถึงพื้น ก็มีผู้ฝึกตนหลายคนเข้ามาถาม

เพิ่งถามไปไม่กี่คำ เกาะก็เกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง แสงสีทองพุ่งขึ้นไปบนฟ้า ทำให้ผู้ฝึกตนที่ถามคำถามตกใจมาก หนึ่งในนั้นพูดว่า "แย่แล้ว มีคนโจมตีจวนแม่ทัพ รีบกลับไปเสริมกำลัง!"

ว่าจบคนเหล่านั้นก็รีบบินกลับไป อู๋เป่ยมองลั่วฉังเซิงแล้วถามว่า "พี่ลั่ว เราจะรอผลหรือจะไปดูเรื่องสนุกล่ะ?"

ลั่วฉังเซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "นายท่าน ควรไปช่วยดีกว่า ถ้าแม่ทัพหน้ากากผีแพ้ เกาะนี้จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของวอ แล้วจะโจมตีมันได้ยากขึ้น"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ดี เราไปดูเถอะ"

ทั้งสามคนตามไปไกลๆ บินมาอีกหน่อยก็เห็นผู้ฝึกตนจำนวนมากกำลังต่อสู้กันหน้าจวน มีคนล้มตายไม่หยุด ขณะนั้นฝ่ายโจมตีได้เปรียบ ฝ่ายป้องกันถูกฆ่าตายเรื่อยๆ

ทันใดนั้นก็มีเงาสีเงินพุ่งขึ้นไปในอากาศ ถือหอกเงินที่ปล่อยแสงสีเงินไปทั่ว แสงสีเงินนี้ทะลวงเข้าโจมตีฝ่ายรุก ฝ่ายรุกถูกแทงทะลุร่าง ตายหรือบาดเจ็บ

ผู้สวมชุดสีเงินมีรูปร่างเล็กสวย สวมหน้ากากผีสีแดง หอกเงินในมือโจมตีไปทางซ้ายขวา ทุกการโจมตีมีคนล้มลง

หลังจากฆ่าคนไปกว่าร้อยคน ผู้สวมชุดสีเงินก็เริ่มเซ

ขณะนั้นมีคนกระโจนเข้ามาใช้ดาบยาวฟันใส่ผู้สวมชุดสีเงิน ผู้สวมชุดสีเงินที่ได้รับบาดเจ็บดูเหมือนไม่ทันสังเกตเห็นการลอบโจมตี

ขณะนั้นเองที่ผู้สวมชุดสีเงินกำลังจะถูกฆ่า อู๋เป่ยปรากฏตัวขึ้นข้างเธอทันที โบกมือครั้งเดียว ก็มีพลังมหาศาลพัดฝ่ายตรงข้ามกระเด็นไป ดาบในมือของเขาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

ผู้สวมชุดสีเงินกำลังจะตกลงพื้น อู๋เป่ยคว้าสายคาดเอวเธอไว้แล้วพาไปยังอาคารใกล้ๆ วางเธอลงบนหลังคา

ผู้สวมชุดสีเงินนั่งอย่างอ่อนแรงบนหลังคา พูดเบาๆ ว่า "คุณมีพลังมาก ขอร้องช่วยคนของฉันด้วย"

อู๋เป่ย "ฉันไม่รู้จักคุณ ช่วยคุณครั้งนี้ก็ถือว่ามีเมตตาแล้ว ยังจะให้ช่วยคนอื่นอีกหรือ?"

หญิงสาว "ถ้าคุณช่วย ฉันยินดีมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้"

อู๋เป่ยจับคางครุ่นคิด "คุณมีเท่าไหร่?"

หญิงสาว "สามแสนล้านเหรียญมังกรศักดิ์สิทธิ์"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง"

เขายกมือปล่อยแสงดาบ ดาบแสงกลายเป็นเงาดาบสามพันเล่ม พุ่งเข้าโจมตีฝ่ายรุก

ในพริบตา มือสังหารวอหลายร้อยคนถูกโค่นลง ที่เหลือตกใจมาก รู้ว่าไม่สามารถสู้ได้ จึงหันหลังหนีไป

อู๋เป่ยไม่ไล่ตาม เก็บดาบแสงกลับ

ทันใดนั้น สถานที่ก็เงียบลง แม้แต่คนที่บาดเจ็บก็ไม่พูดอะไร มองผู้สวมชุดสีเงินที่นั่งอยู่บนหลังคา

ผู้สวมชุดสีเงินตกใจในความแข็งแกร่งของอู๋เป่ย พูดว่า "ขอบคุณมากนะเพื่อน"

อู๋เป่ย "คุณถูกวางยาหรือ?"