บทที่ 1611 ไก่ฟ้าห้าสี

หลังจากดื่มไวน์ไปสองสามแก้ว เฉินรั่วเสียนเอนบนไหล่ของอู๋เป่ย และบ่นพึมพำว่า ：“อยากย้อนกลับไปในอดีตจัง ฉันนั่งบนไหล่ของคุณพ่อ บินบนทุ่งหญ้า จับกระต่าย และไก่ป่า เมื่อกลับถึงบ้าน แม่ก็ทำอาหารอร่อยเต็มโต๊ะ ยังมีพี่ชายที่หล่อเหลา ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวเรา”

อู๋เป่ยตบหลังของเธอเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า ：“เวลาย้อนคืนไม่ได้ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”

เฉินรั่วเสียนเอนกายและหลับไปในอ้อมแขนของอู๋เป่ย เธอไม่ได้นอนมาเป็นเวลานาน ตั้งแต่เธอหลบหนีไปที่แผ่นดินคุนหลุน ตอนนี้เธอเอนกายในอ้อมแขนที่แข็งแรง และสัมผัสถึงความปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนในหัวใจของเธอ และผล็อยหลับไป

อู๋เป่ยเห็นใจกับสถานการณ์ของเธอ จึงนำความคิดทางจิตของเธอเข้าสู่ดินแดนแห่งภาพมายาทันที เขาสร้างโลกใหม่ในดินแดนแห่งภาพมายา เพื่อให้เฉินรั่วเสียนกลับไปในอดีต กลับสู่วัยเด็กของเธอ ได้พบกับพ่อแม่ พี่ชาย และคนในชนเผ่าของเธอ

ในไม่ช้า รอยยิ้มก็ปรากฏบนริมฝีปากของเฉินรั่วเสียน ในความฝันเธอมีความสุขมาก หัวเราะและกระโดดโลดเต้น

เมื่อตื่นขึ้นมา ก็เป็นวันรุ่งขึ้นแล้ว

เฉินรั่วเสียนลืมตา ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และพูดว่า ：“พี่ซวนเป่ย ฉันฝันถึงพ่อแม่และพี่ชาย มันเหมือนความจริงมากเลย”

อู๋เป่ยพูดว่า ：“ต่อไปถ้าเธอคิดถึงพวกเขา ก็จะฝันถึงพวกเขา”

เสือน้อยก็ตื่นขึ้นเช่นกัน มันนอนเงียบๆอยู่บนหนังเสือ ราวกับว่าพลังงานทั้งหมดของมันหมดไปแล้ว

อู๋เป่ยเดินไปลูบหัวของมัน แล้วพูดว่า ：“เสือน้อย เจ้าต้องเติบโตขึ้น สักวันหนึ่งเจ้าก็ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่โหดร้ายนี้เพียงลำพัง ดังนั้นเจ้าต้องมีสติ และเผชิญทุกสิ่งอย่างกล้าหาญ”

เสือน้อยเงยหน้าขึ้นและมองไปที่อู๋เป่ย และพยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็คำรามเสียงที่สั่นสะเทือน

อู๋เป่ยพูดว่า ：“เรามาสร้างสุสานให้ป้าเสือกันเถอะ ต่อไปจะได้มาไหว้”

หลังจากนั้น เขาก็ปิดปากถ้ำ และสร้างสุสานไว้ด้านนอก หลังจากไหว้เสร็จแล้ว เขาและเฉินรั่วเสียนก็ขี่เสือน้อย และสำรวจโลกห้าธาตุต่อไป

ในโลกห้าธาตุนี้ มีมนุษย์จำนวนมากอาศัยอยู่ และที่นี่ยังมีราชาแห่งมนุษย์และจักรพรรดิมนุษย์ ครั้งที่แล้ว อู๋เป่ยเดินทางไปหนึ่งในสองชนเผ่าเท่านั้น และไม่ค่อยรู้เรื่องของโลกห้าธาตุมากนัก ครั้งนี้ เขาจะสำรวจให้ละเอียดขึ้น จะได้เข้าใจเกี่ยวกับโลกห้าธาตุ

หลังจากทั้งสองเดินทางมาได้ระยะหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังมาจากข้างหน้า หลังจากบินไปอีกสักพัก อู๋เป่ยก็เห็นไก่ตัวใหญ่สูงหลายร้อยเมตร มีขนห้าสี และหงอนสีทอง กำลังต่อสู้กับงูสีเงินที่ยาวหลายพันเมตร

กรงเล็บของไก่ตัวใหญ่นั้นมีสีทอง และแหลมคมมาก ข่วนเบาๆก็สามารถผ่าหนังที่แข็งแกร่งของงูสีเงินได้ ดังนั้นงูสีเงินจึงระมัดระวังอย่างมาก มันขดตัว และอยู่ในสถานการณ์ที่ป้องกันตัว

ไก่ตัวใหญ่ส่งเสียงร้องแหลมและสูง ซึ่งฟังดูเหมือนทองและเหล็กกระทบกัน จะงอยของมันพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้า ทุกครั้งที่จิก พลังทั้งหมดของร่างกายก็จะส่งไปที่จะงอย

เสือน้อยมองอยู่สักพัก ก็อยากจะไปกินไก่ อู๋เป่ยจับมันไว้ แล้วพูดว่า ：“เสือน้อย เจ้าอาจจะเอาชนะไก่ตัวนี้ไม่ได้ มันเป็นสัตว์ต่างสายพันธุ์ยุครกร้างในตำนาน ไก่ฟ้าห้าสี ภายในร่างกายของมันมีพลังของธาตุทั้งห้า พลังไม่ได้ด้อยไปกว่าเต้าวิน เจ้าดูงูสีเงินตัวนี้ซิ มันน่าจะสืบทอดสายเลือดของงูกลายพันธุ์ ดาบฟันไม่เข้า แต่ถูกกำราบด้วยไก่ฟ้า และอยู่ในสถานการณ์ตั้งรับ”

เสือน้อยสังเกตอย่างรอบคอบเฝ้าดูการต่อสู้ระดับสูงเช่นนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตในอนาคตของเขาอย่างมาก

อู๋เป่ยเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กระโดดลงจากหลังเสือ มือซ้ายเลียนแบบรูปร่างของจะงอยไก่ มือขวาเลียนแบบงูสีเงินกำลังต่อสู้กัน จากนั้นไม่นาน เขาก็วิเคราะห์เทคนิคการใช้ฝ่ามือได้หนึ่งชุด ตั้งชื่อว่าฝ่ามืองู อีกชุดชื่อว่านิ้วทั้งห้า

หลังจากฝึกฝนเป็นเวลาสิบห้านาที ร่างของเขาก็สูงขึ้นหลายร้อยเมตร และกระโดดเข้าไปในวงต่อสู้ และร่อนลงทางไก่ฟ้าห้าสี ไก่ตัวใหญ่ระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก มันสังเกตเห็นอู๋เป่ยนานแล้ว แต่เนื่องจากมันต้องจัดการงูสีเงิน มันจึงเพิกเฉยต่ออู๋เป่ย โดยไม่คาดคิดว่า มนุษย์คนนี้จะเป็นฝ่ายเริ่มยั่วยุมันก่อน ไร้เหตุผลซะจริง！

ไก่ตัวใหญ่กระโดดอย่างกะทันหัน และสะบัดปีก ขนไก่ห้าสีสามสิบเส้นก็พุ่งออกราวกับลูกศรที่แหลมคม และพุ่งไปยังจุดสำคัญของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยโบกมือ และคว้าขนไก่ไว้ในมือ จากนั้นใช้นิ้วทั้งห้าต่อสู้กับไก่ตัวใหญ่ ไก่ตัวใหญ่โจมตีล้มเหลว มันพุ่งเข้ามา โดยไม่คาดคิดว่างูสีเงินจะโจมตีกะทันหัน มันกัดไปที่ขาไก่เร็วราวกับสายฟ้า หากมันถูกกัด พิษจะเข้าสู่ร่างกายของมัน

ไก่ตัวใหญ่โบกกรงเล็บ มีเสียงดาบดังขึ้นกลางอากาศ แสงสังหารทั้งห้าฟาดไปทางงูสีเงิน งูสีเงินหลบอย่างรวดเร็ว อู๋เป่ยก็ลงมือในเวลาเดียวกัน มือซ้ายใช้ฝ่ามืองูคว้าคอของไก่ตัวใหญ่ไว้ และออกแรงบีบ

“อ๊าก！”

ไก่ตัวใหญ่กรีดร้องเสียงหลง ปีกและกรงเล็บของมันกระพืออย่างดุเดือด แสงสังหารนับไม่ถ้วนโจมตีเข้ามา แต่อู๋เป่ยหลบพวกมันได้หมด ในเวลาเดียวกัน เขาออกแรงที่มือ ไก่ตัวใหญ่ก็หมดแรง มันกลอกตา ราวกับว่ากำลังจะถูกบีบคอตาย

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ ：“หยุดเสแสร้งได้แล้ว ข้าไม่บีบคอเจ้าจนตายหรอก”

ไก่ตัวใหญ่กลับมาเป็นปกติ มันเอียงหัว และจ้องมองอู๋เป่ยด้วยตาข้างซ้าย

อู๋เป่ยโยนมันทิ้งไป แล้วพูดว่า ：“อย่ามองข้าแบบนั้น ไม่อย่างนั้นข้าจะจับเจ้ามาทำซุปไก่”