ตอนที่ 1625
บทที่ 1629 เธอทนได้ แต่ฉันทนไม่ได้
October 21, 2026
อู๋เป่ยมาถึงเกาะชิงหลงทันที เมื่ออยู่ห่างจากเกาะชิงหลง เขาก็เห็นว่าเกาะเต็มไปด้วยพลังเวทย์ปีศาจและถูกยึดครองโดยเวทย์ปีศาจเหล่านั้น พลังเวทย์ปีศาจเชื่อมโยงกันเป็นเขตเวทย์ปีศาจ ข้างในนั้นปรากฏเงามารขนาดใหญ่ยาวหลายพันเมตร ดูน่ากลัวมาก
อู๋เป่ยตกใจ เปิดใช้ดวงตาแห่งมิติ แล้วเห็นเกาะมีเกราะทองคำปกคลุมปกป้องค่ายทหารอยู่ ขณะนั้นจินซวินไป๋และคนอื่น ๆ กำลังต่อสู้อย่างเต็มที่ ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถต้านทานได้อีกนาน
เขาจึงพุ่งเข้ามาทางใต้ทะเล และปรากฏตัวในเกราะป้องกัน
เมื่อจินซวินไป๋รู้สึกถึงการมาถึงของอู๋เป่ย ก็รีบพูด “ซวนเป่ย มาทันเวลาพอดี!”
อู๋เป่ยถาม “ลุงจิน เวทย์ปีศาจมาได้ยังไง?”
จินซวินไป๋ “ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไง จู่ ๆ ก็มีเวทย์ปีศาจใหญ่พุ่งเข้ามา ฉันรู้ว่าไม่สามารถต่อกรได้ จึงใช้ยันต์ปราบเวทย์ปีศาจของราชสำนักเซียนช่วยชั่วคราว ถ้านายมาไม่ทัน เราจะทนได้อีกไม่เกินสองสามชั่วโมง”
อู๋เป่ยสังเกตเวทย์ปีศาจนั้นแล้วพูด “เวทย์ปีศาจตัวนี้แข็งแกร่งมาก ใกล้เคียงกับต้าหลัวจินเซียน”
จินซวินไป๋ “มันกลายเป็นเทพเจ้าปีศาจแล้ว”
อู๋เป่ย “ลุงจินวางใจเถอะ ฉันจัดการเอง”
จากนั้น บริเวณรอบเกาะก็ปรากฏกระดานหมากรุกขนาดใหญ่ล้อมเวทย์ปีศาจทั้งหมดไว้
ถัดมา ทุกเวทย์ปีศาจก็ร้องออกมาและระเบิด เวทย์ปีศาจใหญ่ก็ต้านทานไม่ได้นาน คำรามเสียงดังแล้วถูกแสงดาบตัดเป็นควันและสลายไป
ทันใดนั้นเอง หมอกเวทย์ปีศาจก็หายไป เกาะชิงหลงกลับคืนสู่สภาพปกติ กระดานหมากรุกของอู๋เป่ยก็เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ทุกช่องเต็มไปด้วยเวทย์ปีศาจที่ถูกผนึก
ที่แท้แล้ว เวทย์ปีศาจเหล่านั้นไม่ได้ถูกฆ่า แต่ถูกผนึกในกระดานหมากรุก เพิ่มพลังให้กับกระดานหมากรุก
ในขณะเดียวกัน เขายังค้นพบว่า เวทย์ปีศาจเหล่านี้มีพลังอมตะ สามารถเติบโตได้เรื่อย ๆ แต่ไม่มีวันตาย เป็นอมตะ ยกเว้นว่าจะถูกทำลายทิ้ง
เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยจัดการเวทย์ปีศาจได้ในทีเดียว จินซวินไป๋ก็ยินดีและเคารพอย่างสูง “ซวนเป่ย นายช่างเก่งกาจจริง ๆ!”
อู๋เป่ยยิ้ม “แค่พอใช้ได้ ลุงจิน ท่านไม่ได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักเซียนหรือ ทำไมยังมาไม่ถึง?”
จินซวินไป๋ถอนหายใจ “อย่าพูดเลย กองหนุนแรกถูกเวทย์ปีศาจฆ่าตายหมด”
อู๋เป่ยสังเกตเห็นว่าบนเกาะมีศพหลายศพ เขาพยักหน้า “เวทย์ปีศาจเหล่านี้น่าจะหนีไปบางส่วน และบุกรุกแผ่นดินใหญ่”
จินซวินไป๋ “เวทย์ปีศาจออกมาจากที่นี่ ฉันต้องจัดการเรื่องนี้”
อู๋เป่ย “ลุงจินวางใจ ฉันจะจัดการเอง เอ่อ เกาะซวนหวู่เป็นยังไงบ้าง?”
จินซวินไป๋ “ทางออกเวทย์ปีศาจของเกาะซวนหวู่ปิดไปแล้ว ดังนั้นไม่จำเป็นต้องเก็บเกาะนี้เอาไว้อีก”
อู๋เป่ยรู้สึกแปลกใจมาก “ทำไมอยู่ ๆ ถึงปิดกะทันหันล่ะ”
“ไม่รู้เหมือนกันสินะ อาจเป็นเพราะเวทย์ปีศาจอยากจะเรียกพลังกลับไปรวมหรือเปล่า” เขาคิดแล้วพูดออกมา
อู๋เป่ย “ถ้างั้นแม่ทัพจี้ล่ะ”
จินซวินไป๋ยิ้ม “นายคิดถึงเธอหรือ?”
อู๋เป่ยกลอกตา “ลุงจิน พวกเราคุยกันดี ๆ เถอะ”
จินซวินไป๋ “หลานสาวกลับไปตระกูลจี้แล้ว ตระกูลจี้เป็นหนึ่งในขุนนางของต้าซาง นายไปหานางได้เลย เอ่อ ฉันได้ยินว่าจี้รัวเฟยมีปัญหา นายช่วยนางหน่อยนะ ตอนนี้นายก็เป็นบุคคลสำคัญแล้ว”
อู๋เป่ยถาม “ปัญหาอะไร?”
จินซวินไป๋ “น่าจะไปขัดใจราชวงศ์ ฉันไม่รู้รายละเอียด”
อู๋เป่ยมองดูทางออกเวทย์ปีศาจ เห็นว่ามันสงบ จึงพูด “ลุงจิน คราวหน้ามีปัญหาเรียกฉันได้ ฉันจะมาทันที”
จินซวินไป๋พยักหน้า “ดี ความดีครั้งนี้ ฉันจะจำไว้ให้นาย รอรับรางวัลได้เลย จะเก็บไว้ให้นายแน่นอน”