ตอนที่ 1637
บทที่ 1641 ซื่อซงจื่อ
October 21, 2026
เมื่อจูจูเห็นศพหญิงสาว เธอโบกมือเล็กๆ แล้วแสงสว่างส่องลงมาห่อหุ้มร่างศพนั้น ภายในแสงสว่างนั้น ศพหญิงสาวเริ่มปล่อยควันดำออกมา พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน
ประมาณสามชั่วโมงต่อมา ศพหญิงสาวหยุดปล่อยควันดำและสลบอยู่บนพื้น
จูจูเก็บแสงสว่างนั้น แล้วไปเล่นกับติ่งเอ๋อและเค่อเอ๋อ
อู๋เป่ยเดินมาสังเกตดูศพหญิงสาว พบว่าเธอไม่ใช่ศพอีกต่อไปแล้ว พลังปีศาจและพลังศพได้หายไป กลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต เนื่องจากเธอผ่านการขัดเกลาจากพลังศพและปีศาจ ร่างกายของเธอจึงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็เทียบได้กับระดับเซียนผู้เที่ยงแท้สมัยสาม
ขณะที่อู๋เป่ยยื่นมือไปแตะร่างเธอเบาๆ หญิงสาวก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น เปิดตางามขึ้นช้าๆ แล้วนั่งขึ้น เธอมีใบหน้าที่งดงาม มีดวงตาที่เปล่งประกาย แต่ความจำกลับว่างเปล่า
เธอมองอู๋เป่ยและถามว่า “ท่านคือใคร?”
อู๋เป่ยถามกลับ “เธอรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?”
ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสน “ฉันไม่จำอะไรได้เลย”
อู๋เป่ย “จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เธอชื่ออู๋เจินเจิน เป็นสาวใช้ของฉัน จากนี้ไปเรียกฉันว่าคุณชาย”
หญิงสาว “ฉันชื่ออู๋เจินเจิน ท่านคือคุณชาย”
อู๋เป่ย “ถูกต้อง”
อู๋เจินเจิน “เช่นนั้นคุณชายชื่อว่าอะไร?”
อู๋เป่ย “หลี่ซวนเป่ย”
อู๋เจินเจินพยักหน้าเบาๆ “คุณชายซวนเป่ย”
อู๋เป่ยเรียกจูชิงเหยียนมาแล้วกล่าว “ชิงเหยียน เธอสอนกฎระเบียบให้เธอด้วย พร้อมทั้งแนะนำโลกนี้ให้เธอรู้จัก”
จูชิงเหยียน “ได้ค่ะ ซวนเป่ย สาวน้อยคนนี้มีที่มาอย่างไร?”
อู๋เป่ย “เธอเป็นคนที่โชคร้าย ก่อนหน้านี้เป็นปีศาจ เพิ่งจะกลายเป็นมนุษย์”
จูชิงเหยียนจับมืออู๋เจินเจิน “เจินเจิน ฉันคือจูชิงเหยียน ไปกับฉันเถอะ”
หลังจากที่จัดการเรื่องอู๋เจินเจินเสร็จแล้ว อู๋เป่ยก็พักผ่อนที่บ้านครึ่งวัน และวันถัดมาก็พาจูจูไปที่เซิ่งซวี
เขาเคยมาเซิ่งซวีมาก่อน และทราบว่าที่นี่มีวัดสิบนักปราชญ์ ซึ่งมีรูปปั้นมหาเทพขั้นสิบที่ร่วมกันกดขี่สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ สิ่งมีชีวิตนั้น ไม่กลัวอาวุธ ไม่กลัวเครื่องราง ไม่กลัวเวทมนตร์ ไม่กลัวคาถา และมีพลังมหาศาล
ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าวัดนักปราชญ์ ประตูใหญ่ปิดสนิท ที่หน้าประตูมีรูปปั้นดาบสองอันที่ถือดาบยาวขวางทางเข้า ดูเหมือนจะเป็นการเตือนผู้ที่มาว่าอย่าเข้าไปในวิหาร
อู๋เป่ยเปิดใช้ตามิติของเขา พบว่าภายในวิหาร มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ขดตัวอยู่บนแท่นหยกแปดเหลี่ยม ที่อยู่ตรงกลางวิหาร บริเวณรอบๆ แท่นหยก มีรูปปั้นสิบองค์ที่ปล่อยพลังเซิ่งออกมากดขี่สิ่งมีชีวิตนั้น ทำให้มันรู้สึกไม่สบายและหงุดหงิด นอกจากนี้แขนขาและคอของสิ่งมีชีวิตนั้นยังถูกพันธนาการด้วยโซ่สีเงิน และมีเส้นทองสามพันเส้นแทงทะลุร่างกายของมัน แต่ละเส้นทองผูกติดกับกระดูกหรืออวัยวะภายใน มันเพียงแค่ขยับตัวก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก
“เป็นถึงมหาเทพขั้นสิบ!” อู๋เป่ยตกใจมาก สิ่งมีชีวิตนี้มีที่มาอย่างไรกันแน่?
เขากัดฟัน สั่งให้จูจูรออยู่ข้างนอก แล้วเขาก็ผลักประตูใหญ่ด้วยแรง
เมื่อประตูเปิดออก มีแสงสว่างหนาส่องออกมา เขายื่นมือเข้าไปในแสง แสงนั้นไม่เปลี่ยนแปลง เขาจึงเดินเข้าไปทั้งตัว
บนแท่นหยกแปดเหลี่ยม สิ่งมีชีวิตนั้นลืมตาขึ้นมาช้าๆ ตาสีดำม่วงของมันจ้องมองอู๋เป่ยอย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองเหยื่อของมัน
อู๋เป่ยหายใจเข้าลึกๆ ก้าวเดินไปหาสิ่งมีชีวิตนั้น เมื่อเข้าใกล้ เขาเห็นว่ามันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ เพียงแต่ทั่วร่างของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำที่มีลายมารเลื่อม มันมีเล็บที่แหลมคม และผมสีแดงเข้มสั้นๆ เหมือนเข็มเหล็ก
“โฮ!”
สิ่งมีชีวิตนั้นขยับทันที มันฟาดหางยาวหนึ่งเมตรไปทางอู๋เป่ย ส่งแสงสังหารพุ่งมาทางเขา
อู๋เป่ยไม่ขยับ แสงสังหารกระทบตัวเขา เขารู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ