บทที่ 1648 จอมมารในกรง

พื้นที่ควบคุมของซานเซิ่งเหมินครอบคลุมไปด้วยแม่น้ำ เป็นดินแดนที่อุดมสมบรูณ์และมีชื่อเสียงเป็นอย่างยิ่ง ส่วนใหญ่จะเรียกพื้นที่นี้ว่าภูมิภาคเจียงหนาน ผู้คนที่นี้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่เจริญรุ่งเรือง มีนักธุรกิจมากมาย ในแผ่นดินคุนหลุนมีคำพูดหนึ่ง พูดว่า ความมั่นคั่งในโลกหล้ามีสิบส่วน และเจียงหนานมีอยู่ถึงสามส่วน

เหตุผลที่ภูมิภาคเจียงหนานพัฒนาได้ดีนั้น มาจากการมีอยู่ของซานเซิ่งเหมิน ซานเซิ่งเหมินไม่ได้ปกครองอะไรเลย พวกเขาเพียงแต่รับผิดชอบการรักษาความปลอดภัย และปกป้องชาวบ้าน ป้องกันการเกิดสงคราม

มีคำกล่าวกันว่าซานเซิ่งเหมินมีต้นกำเนิดมาจากปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยโบราณสามท่าน ดังนั้นจึงมีรากฐานที่หยั่งลึก แม้แต่เทียนเต้าเหมินยังต้องมีความยำเกรงต่อเขา ในช่วงต้นเมื่อโลกเซียนกำลังขยายตัวนั้น ซานเซิ่งเหมินเชื่อฟังแต่คำสั่งไม่ฟังคำโฆษณาชวนเชื่อ เมื่อถึงสมัยต้าซางก็ยิ่งไม่สนใจ ต้าซางก็ไม่สามารถทำอะไรได้

เมื่ออู๋เป่ยมาถึงภูเขาต้าเซิ่น แล้วเข้าไปในภูเขา เขาก็รู้สึกได้ว่าภูเขานี้ไม่ธรรมดา มีกลิ่นอายของนักปราชญ์จางๆลอยออกมา

เมื่อเข้าไปถึงกลางภูเขา เขาก็พบซานเซิ่งเหมินกลางหุบเขา

หน้าหุบเขามีซุ้มประตูที่เรียบง่ายอยู่ ด้านหน้าซุ้มประตูมีเด็กน้อยสองคนยืนอยู่ และกำลังพูดคุยกันอยู่อย่างเงียบๆ

เมื่อเด็กน้อยในชุดสีแดงเห็นอู๋เป่ยก็ถามว่า "ท่านมาหาใครรึ?"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันมาเพื่อพบเจ้าสำนักของพวกเธอ"

เด็กน้อยในชุดสีแดงพูด "เจ้าสำนักของพวกเรามีสามคน ล้วนเป็นจักรพรรดิของโลกมนุษย์ เป็นบุคคลที่ท่านอยากจะพบก็พบได้รึ?"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ที่แท้ก็เป็นจักรพรรดิมนุษย์ งั้นก็สุดยอดไปเลย เธอไปบอกพวกเขา บอกแค่ว่าผู้ศักดิ์สิทธิ์มาขอพบ"

เด็กน้อยยิ้มเยาะ "คุณเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์? ถ้าคุณเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ ฉันก็เป็น..."

พูดยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ตัวแข็งทื่อเพราะอู๋เป่ยปล่อยพลังที่น่าประหลาดหนึ่งออกมา นั้นคือพลังของผู้ศักดิ์สิทธิ์!

"ได้พบผู้ศักดิ์สิทธิ์!"เด็กน้อยทั้งสองตะโกนออกมาหนึ่งเสียง แล้วรีบคุกเข่าลงกับพื้น

ในขณะนั้นเอง บนยอดเขาสามลูกที่อยู่ห่างออกไปนั้นก็มีลำแสงหนึ่งบินมา และตกลงไม่ไกลนัก ปรากฏเป็นคนสามคน

ทั้งสามดูเหมือนชายวัยสามสิบ คนหนึ่งมีใบหน้าขาวใสไร้หนวดเครา อ้วนเล็กน้อย อีกคนหนึ่งสูงผอมและไว้หนวด อีกคนหนึ่ง มีรูปลักษณ์ที่สง่างาม รูปร่างสูงใหญ่ทรงพลัง

ทั้งสามมองอู๋เป่ยด้วยความประหลาดใจ หลังจากยืนยันกับความรู้สึกของตนเองว่าถูกต้องแล้ว พวกเขาต่างก็ก้าวไปข้างหน้าและคำนับ "ได้พบผู้ศักดิ์สิทธิ์!"

อู๋เป่ยพยักหน้ารับเล็กน้อย "จักรพรรดิมนุษย์ทั้งสามอย่าเกรงใจไป"

ชายหน้าขาวใสไร้หนวดเคราทำตัวไม่ถูก "จักรพรรดิมนุษย์นั้นไม่กล้ารับ ไม่ปิดบังผู้ศักดิ์สิทธิ์ พวกเรานั้นยังห่างชั้นจากจักรพรรดิมนุษย์อยู่หนึ่งส่วน"

แน่นอนว่าอู๋เป่ยนั้นมองออกแล้ว แต่ทั้งสามเป็นเจ้าสำนักของซานเซิ่งเหมิน จะมากจะน้อยเขาก็ต้องรักษาหน้าของพวกเขา

"เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว"เขาพูด "มาโดยไม่ได้รับเชิญ หวังว่าจะไม่รบกวนทุกท่าน"

"มิกล้า ผู้ศักดิ์สิทธิ์มาเยือนเป็นเกียรติของพวกเราแล้ว!"ชายไว้หนวดรีบเร่งพูดอย่างรวดเร็ว

อู๋เป่ย "เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้ก่อตั้งประเทศเทียนหวู่ขึ้นและเพิ่งผนวกกับประเทศจักรวรรดิเซินหวู่ เจียงหนานตั้งอยู่ระหว่างประเทศเทียนหวู่และประเทศจักรวรรดิเซินหวู่ ประเทศเทียนหวู่เพิ่มความแข็งแกร่งของประเทศ แคว้นหลงกั๋วจะต้องมีการเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน"

ทั้งสามมองหน้ากัน ชายที่ดูทรงพลังพูด "ความหมายของผู้ศักดิ์สิทธิ์คือ ประเทศเทียนหวู่ต้องการจะผนวกซานเซิ่งเหมินของพวกเรา?"

อู๋เป่ยส่ายหน้า "แน่นอนว่าไม่ใช่การผนวกเข้าด้วยกัน ซานเซิ่งเหมินยังคงเป็นซานเซิ่งเหมิน

เจียงหนานเพียงเข้าร่วมกับประเทศเทียนหวู่ในนามเท่านั้น ด้วยวิธีการนี้ หากแคว้นหลงกั๋วบุกเข้ามา ประเทศเทียนหวู่ก็จะสามารถส่งทหารออกป้องกันได้"

ทั้งสามไม่สงสัยในคำพูดของอู๋เป่ยเลยแม้สักนิด เพราะว่าผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่มีทางหลอกพวกเขา และไม่จำเป็นจะต้องหลอก

ชายมีหนวดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ซานเซิ่งเหมินค่อนข้างไร้ระเบียบ ไม่จำเป็นต้องปรับตัวให้เข้ากับการอาศัยอยู่ในบ้านของผู้อื่น แต่ว่าหากผู้ศักดิ์สิทธิ์สามารถช่วยเหลือซานเซิ่งเหมินซักเรื่อง พวกเรายินยอมสวามิภักดิ์ต่อประเทศเทียนหวู่ด้วยความเต็มใจ"

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายใช้คำว่า "สวามิภักดิ์" สองคำนี้ อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจยิ่ง เรื่องอะไรกันที่สามารถทำให้พวกเขาเต็มใจที่จะเข้าร่วมกับประเทศเทียนหวู่กัน?