บทที่ 1651 จักรพรรดิมนุษย์เดินทางไปทางใต้

ไม่เพียงแต่นักวิชาการเท่านั้น แม้แต่เกษตรกรที่มีความรู้เพียงเล็กน้อยก็ยังโหยหาที่จะไปประเทศเทียนหวู่ เป็นธรรมดาที่พวกเขามีความเชื่อใจในจักรพรรดิมนุษย์ พวกเขาเชื่อว่าหากมีจักรพรรดิมนุษย์ปกครองประเทศ พวกเขาจะสามารถมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขได้ ชีวิตของพวกเขาจะไม่มีทางไร้ความยุติธรรม จะไม่มีสงครามและการกดขี่!

เรือรบไม่ได้เคลื่อนที่เป็นเส้นตรง ทุกครั้งที่เจอเมืองใหญ่ เรือก็จะหยุดสักพัก เพื่อให้คนได้ชมความสง่าของจักรพรรดิมนุษย์!

เรือรบบินเป็นเวลาครึ่งวันแล้วและผ่านเมืองใหญ่ห้าสิบห้าแห่ง หลังจากเดินไปได้สักพัก เมืองที่พังทลายก็ปรากฏขึ้นด้านล่าง

เมื่อผู้คนในเมืองเห็นจักรพรรดิมนุษย์ผ่านไป จู่ๆ ขอทานเฒ่าก็คุกเข่าลงกับพื้น คุกเข่าลงและพูดเสียงดัง: "ท่านจักรพรรดิมนุษย์ ช่วยมาเป็นพยานให้ผมที!"

แม้ว่าเขาโฟนเสียงแหบเสียงแหบ แต่เรือรบอยู่ห่างจากพื้นเป็น 10,000 ลี้ อีกทั้งยังมีเสียงรบกวนมากมายนับไม่ถ้วน ย่อมเป็นธรรมดาที่จะไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่ถ้าว่าเรื่องที่ทำให้ทุกคนต้องตกใจก็เกิดขึ้น เพราะหยวนฉางฮ้าวก็หยุดลงจริงๆ

จักรพรรดิ์มนุษย์จ้องมองขอทานเฒ่าที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นที่มีขนาดตัวเล็กเท่ามด และส่งเสียงดังเหมือนฟ้าร้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งท้องฟ้า: "ท่านมีเรื่องทุกข์ใจอะไร"

ขอทานเฒ่าร้องไห้พลางพูดว่า: "ท่านจักรพรรดิมนุษย์! บนภูเขาทางตอนเหนือของเมืองมีสัตว์ประหลาดที่อยู่มานานหลายปี มันมักจะโจมตีนักเดินทางและพ่อค้านอกเมือง ผมเคยเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยในเมือง แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมถูกสัตว์ประหลาดนั่นโจมตี คนในครอบครัวของผมถูกกินหมดสมบัติของผมก็ถูกแย่งไป จากนั้นผมก็สูญเสียขาและแขนไปทั้งสองข้าง จนได้กลายมาเป็นขอทาน ผมได้ยินมาว่าจักรพรรดิมนุษย์เป็นเจ้าของประชาชน ผมขอร้อง โดยใช้ชีวิตของผมเป็นราคาที่ต้องจ่าย ในการที่จะให้ท่านจักรพรรดิมนุษย์ไปฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดร้ายนั่นทีเถิด!”

อู๋เป่ย: "ช่างน่าสงสาร"

เมื่อเขาพูดจบ ชายชราก็รู้สึกคันที่แขนขาที่ถูกตัดขาด จากนั้นเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าแขนขาของเขากลับมาเป็นดังเดิมอีกครั้ง จากนั้นร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง ทันใดนั้นเขาก็อายุน้อยกว่ายี่สิบปี

เขาประหลาดใจพร้อมทั้งยังมีความสุข เขาโค้งคำนับอู๋เป่ยอย่างทราบซึ้งใจ: “ ขอบคุณองค์จักรพรรดิที่เมตตา!"

อู๋เป่ยมองไปทางเหนือของเมือง มีพื้นที่ภูเขาที่มีภูเขาแห้งแล้งไร้ซึ่งความเอื้ออำนวย เขาพูดอย่างเย็นชา: "สัตว์ประหลาดในภูเขา รีบออกมารับความตายเดี๋ยวนี้!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ควันสีดำก็ลอยมาจากภูเขา มันม้วนตัวและลอยขึ้นมาในอากาศ มันคุกเข่าลงทั่งแบบนั้น

ตัวสั่น ๆ

อู๋เป่ยค้นพบว่ามันเป็นลิงแมนดริลที่มีจมูกสีแดง หน้าขาวและมีขนสีม่วง มันดูเหมือนลิงกำลังคุกเข่าขอร้องให้อู๋เป่ยไว้ชีวิตมัน

ใบหน้าของอู๋เป่ยไร้ความรู้สึก: "นายทำร้ายมนุษย์ สมควรถูกลงโทษ!"

ทันทีที่เขาพูดจบ แสงดาบก็ฉายวาบและร่างของลิงแมนดริลถูกแยกชิ้นส่วนออกจากทันที ร่างที่มีความยาวหนึ่งร้อยเมตรล้มลงกับพื้น

เมื่อผู้คนในเมืองต่างก็เห็นฉากนี้ พวกเขาก็ประหลาดใจปนมีความสุข พวกเขาส่งเสียงเชียร์และคุกเข่าลงต่อจักรพรรดิมนุษย์

บนภูเขาคุนหลุน เมื่อถึงจุดหนึ่งก็มีตำหนักเทพปรากฏขึ้น ในตำนานเทพมีเผ่าเทพสามคนยืนอยู่หน้าลูกบอลคริสตัลขนาดใหญ่ ลูกบอลคริสตัลนั้นกำลังฉายภาพที่อู๋เป่ยเดินทางทางใต้

“แผ่นดินคุนหลุน มีจักรพรรดิมนุษย์เกิดขึ้นมาจริง ๆ ด้วย” เผ่าเทพคนหนึ่งพูด

“ คนคนนี้มีความทะเยอทะยานไม่เบา เขาคิดที่จะใช้พลังของจักรพรรดิมนุษย์ มาใช้ในการดึงดูดความสนใจของผู้คนและขยายอาณาเขตของเขา อย่าให้เขาทำได้สำเร็จเชียว จะต้องส่งคนไปฆ่าเขาต่อหน้าทุกคน”

เผ่าเทพคนที่สามพูดว่า: "นี่เป็นวิธีที่เยี่ยมมาก หากเราสามารถฆ่าจักรพรรดิมนุษย์ที่พวก มดต่ำต้อยพวกนั้นภูมิใจได้ พวกเขาก็จะตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างแน่นอน"

เผาเทพอีกสองคนหัวเราะชอบใจราวกับได้เห็นภาพที่จักรพรรดิมนุษย์ถูกเผาเทพสังหารต่อหน้าประชาชนของพวกเขา

“ให้เทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งหายนะทั้งห้าไปเถอะ วิชาภัยพิบัติอันยิ่งใหญ่ของเขานั้นสมบูรณ์แบบแล้ว ต่อให้เป็นต้าเต้าจวินก็ไม่มีทางที่จะทนไหวหรอก”

“อืม ภัยพิบัติทั้งห้าตัวเลือกที่เหมาะสม”

ทันทีที่เขาพูดจบ แสงสีดำก็เหาะเข้ามา จากนั้นก็กลายเป็นชายที่ทั้งตัวถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีดำ เขาพูดว่า "ท่านทั้งสามมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ?"

“ไปสังหารจักรพรรดิ์มนุษย์นั่นซะ”

เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งหายนะทั้งห้าเหลือบมองภาพฉายของลูกบอลคริสตัล จากนั้นก็พูดว่า "ครับ!"

วินาทีต่อมา เขาก็หายไปจากตรงนั้น

แสงสีดำพุ่งออกมาจากวิหาร

อู๋เป่ยได้ฆ่าแมนดริลไป จากนั้นก็รีบไปที่เมืองถัดไปซึ่งนั่นก็คือหลิงฉวน!