บทที่ 1662 พรรคอันศักดิ์สิทธิ์

โจวเหมย: "กองกำลังที่ทรงพลังที่สุดในพื้นที่นี้คือกลุ่มที่เรียกว่า 'สำนักเซิ่งเซียน' และท่านประมุขของพวกเขาก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นกึ่งผู้ศักดิ์สิทธิ์ หากจักรวรรดิเทียนหวู่ต้องการกลืนกินสถานที่แห่งนี้ ฉันเกรงว่า ก่อนอื่นจะต้องเอาชนะสำนักเซิ่งเซียนให้ได้ก่อน"

หลินโหรวกล่าวว่า "ถ้าเป็นแคว้นหลงกั๋วก็ไม่มีโอกาส แต่ถ้าเป็นจักรวรรดิเทียนหวู่มันจะง่ายกว่า"

อู๋เป่ย: "คุณพูดแบบนี้ได้อย่างไร?"

หลินโหรว: "ฉันได้ยินมาว่าผู้ก่อตั้งท่านประมุขเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ เขาทิ้งคำสั่งของจักรพรรดิ ใครก็ตามที่สามารถฝึกฝนทักษะที่เขาสืบทอดมาได้ จะได้เป็นประมุขที่แท้จริงของสำนักเซิ่งเซียน ไม่ใช่จักรวรรดิเทียนหวู่ที่เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ ถ้าเขาเรียนรู้ทักษะลับของสำนักเซิ่งเซียน เขาก็จะไม่กลายเป็นท่านประมุขไปเลยหรือ?

อู๋เป่ยใจสั่น: "มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"

หลินโหรว: "เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้พบกับศิษย์ของสำนักเซิ่งเซียน และเขาก็ได้บอกฉันเอง"

โจวเหม่ยยิ้มและพูดว่า "เขาชื่อหลัวอวี้หรือเปล่า? เห็นชัดเลยว่าเขาสนใจคุณ ไม่มีอะไรทำก็ชอบมาหาคุณทุกครั้ง"

อู๋เป่ย: "อะไรนะ มีใครไล่ตามผู้อาวุโสหลินของเราอยู่งั้นหรือ?"

หลินโหรวจ้องไปที่ศิษย์พี่: "ศิษย์พี่ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ที่น่าตูมักจะให้สิ่งต่าง ๆกับพี่เป็นประจำน่ะ"

โจวเหม่ย: "เขาให้ของเขาเอง ฉันไม่ได้ต้องการซักหน่อย และฉันก็ไม่สนใจเขาด้วย"

อู๋เป่ยช่วยชีวิตโจวเหม่ย การแสดงของน่าตูในวันนี้ ทำให้โจวเหม่ยรู้สึกรังเกียจ

ในตอนนี้ อู๋เป่ยเอาหนังมนุษย์เหยียนหยางออกมา แล้วพูดว่า: "เหยียนหยางตอนนี้พรรคฟ้าทมิฬก็ไม่อยู่แล้ว ให้ฉันได้ช่วยคุณขจัดเวทย์ปีศาจที่เหลือในร่างกายของคุณเถอะ"

เหยียนหยางกำลังหลับอยู่ เมื่อเขาออกมา เขาได้ยินว่าอู๋เป่ยต้องการช่วยเขากำจัดขจัดเวทย์ปีศาจทั้งหมด เขาก็ดีใจมากทันที: "ขอบคุณท่านเซียนมาก!"

หลังจากนั้นอู๋เป่ยก็จับมือของเขา และแสงสีดำหลายสิบดวงก็ลอยออกมาจากหัวของเหยียนหยาง และทันทีที่แสงสีดำเหล่านี้สัมผัสกับฝ่ามือของเขา พวกมันก็ถูกทำลายล้าง เหยียนหยางที่มีผิวหนังมนุษย์ไม่ได้ถูกวิญญาณชั่วร้ายควบคุมอีกต่อไป และรัศมีของเขาก็เพิ่มขึ้นทันที

อู๋เป่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "เหยียนหยาง คุณเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่นและเป็นคนที่ภักดีและชอบธรรม วันนี้ฉันจะมอบร่างกายใหม่ให้กับคุณ และทำให้คุณเป็นอัจฉริยะด้านพลังยุทธ์"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกและสร้างบางสิ่งขึ้นมา เพื่อให้ภายในหนังมนุษย์ของเหยียนหยาง ยิ่งไปกว่านั้นเลือดเนื้อและโครงกระดูกที่สร้างขึ้นมาใหม่เหล่านี้มีความพิเศษ ด้วยรูรับแสงที่เชื่อมต่อกันและร่างกายที่สมบูรณ์แบบ พิเศษยิ่งกว่าสิ่งที่เรียกว่าอัจฉริยะเสียอีก

แสงสว่างวาบขึ้น เหยียนหยางที่มีหนังมนุษย์ก็กลายร่างเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาและสง่างามในวัยยี่สิบต้น ๆ ด้วยความสูงมากกว่า 1.9 เมตร เขากำหมัดแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและมีความสุข เขาก้มหัว: "ขอบคุณท่านเซียนมาก นับจากนี้ไป ท่านเซียนจะเป็นนายของเหยียนหยาง!"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ลุกขึ้นเถอะ จากนี้ไปฝึกฝนอีกเยอะ ๆ จะได้ไม่ต้องเสียร่างกายที่ดีเช่นนี้ไปแล้ว"

“ครับ!” หยานหยางกล่าว

โจวเหม่ยและหลินโหรวพูดอย่างตกตะลึงว่า: "พี่อู๋ พี่มีวิธีการที่มหัศจรรย์แบบนี้ได้อย่างไร พี่ฟื้นฟูเลือดเนื้อในร่างของเขาได้โดยตรงเลย!"

อู๋เป่ย: "ฉันนี่มันเยี่ยมยอดไปเลยจริงๆ"

หลินโหรวกลอกตามาที่เขา: "พี่มีพลังมาก งั้นพี่ช่วยเราปรับปรุงคุณทักษะของเราดีไหม?"

“ได้สิ” มือซ้ายและขวาของอู๋เป่ยตบหัวของโจวเหมยและหลินโหรวตามลำดับ และพลังลึกลับก็เจาะเข้าไปในร่างกายของพวกเธอ วินาทีต่อมา หญิงสาวทั้งสองรู้สึกว่าร่างกายและจิตวิญญาณของพวกเธอกำลังเปลี่ยนแปลงไปด้วยพลังนี้ พวกเธออดไม่ได้ที่จะแปลกใจและมีความสุข พวกเธอนั่งลงเพื่อฝึกพลังปราณ

ทั้งสามกำลังฝึกพลังปราณ และอู๋เป่ยก็เดินออกจากห้องโถงอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเขาออกมาจากห้องโถงใหญ่ เขาเห็นกลุ่มคนรอบ ๆ ห้องโถงหลัก ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่ออู๋เป่ย

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

สมาชิกของลัทธิกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม: "คุณอู๋ คุณไม่ใช่หัวหน้าพรรคอีกต่อไปแล้ว หัวหน้าพรรคคนใหม่ขอให้เราจับตาดูคุณอู๋ คนของพรรคฟ้าทมิฬ คุณไม่สามารถเอาสิ่งใด ๆ ออกไปได้!”

อู๋เป่ยพูดอย่างใจเย็น: "อืม ฉันเอาอะไรไปไม่ได้ นี่คือสิ่งที่น่าตูพูดใช่ไหม"

คนหนึ่งพูดด้วยความโกรธ: "หุบปาก! ชื่อของหัวหน้าพรรค คุณสามารถเรียกได้หรือไง?"

อู๋เป่ยโกรธมาก น่าตูมั่นใจในการปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ได้อย่างไร?

เขาโบกมือ คนที่กล้าต่อว่าเขาก็ตัวแข็งทื่อและล้มลงไปกับพื้น