บทที่ 1670 กุ้ยฟาง

อู๋เป่ย: “กุ้ยฟางติ่งนี่เป็นสมบัติแบบไหน ทำไมกุ้ยฟางถึงให้ความสำคัญกับมันมากขนาดนี้?”

เสนาบดีตอบว่า: “ฝ่าพระบาท ว่ากันว่าในกุ้ยฟางติ่ง นั้นมีพลังที่สืบทอดมาจากชนเผ่ากุ้ยฟาง ตลอดทุกยุคทุกสมัยชาวกุ้ยฟาง ได้รับความแข็งแกร่งจากมัน จนในที่สุดกลายเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ของกุ้ยฟาง”

อู๋เป่ย: “โอ้ รับพลังจากกุ้ยฟางติ่งอย่างนั้นเหรอ?”

เสนาบดีอีกคนหนึ่งกล่าวว่า: “ว่ากันว่า ชายผู้แข็งแกร่งในกุ้ยฟางเก็บสะสมพลังทั้งหมดของเขาไว้ในอ่างกุ้ยฟางติ่งก่อนที่เขาจะตาย ด้วยแบบนี้หลังจากผ่านไปหลายยุคหลายสมัย ชายผู้แข็งแกร่งต่างก็ได้สะสมความแข็งแกร่งไว้ในกุ้ยฟางติ่ง ทำให้กุ้ยฟางติ่งมีพลังมาก แต่มีคนรุ่นต่อๆ มาคนที่สามารถรับพลังที่สืบทอดมาจากกุ้ยฟางติ่งได้น้อยลงเรื่อยๆ”

อู๋เป่ย: “ร่างกายชาวกุ้ยฟางต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ หากมีโอกาส ควรศึกษาไว้”

หลังจากถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของกุ้ยฟายติ่งเขาก็ตัดสินใจตามหากุ้ยฟางติ่ง ตราบใดที่พบติ่งนี้ได้ ภัยคุกคามของกุ้ยฟางก็สามารถกำจัดได้

จากนั้น เขาก็ขึ้นไปบนที่สูงและเปิดตามิติเพื่อสำรวจทั่วทั้งแผ่นดินคุนหลุน จะเห็นได้ว่ามีจุดแสงกระพริบนับไม่ถ้วนบนแผ่นดิน จุดไฟเหล่านี้อาจเป็นคนที่แข็งแกร่งหรือสมบัติ แน่นอนว่าสมบัติเหล่านี้ส่วนใหญ่มีเจ้าของ

ในไม่ช้า เขาเล็งกลุ่มแสงขนาดใหญ่จากจุดแสงจำนวนมาก จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกุ้ยฟางติ่ง เขาจึงคาดว่ากลุ่มแสงนี้ต้องถูกปล่อยออกมาจากกุ้ยฟางติ่ง

เขาลอยไปทางกลุ่มแสงไฟ พอเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อระยะทางประมาณหมื่นเมตร เขาจึงเห็นว่าสถานที่แห่งนี้คือวิหาร

ที่ไหนมีวิหาร ที่นั่นมักมีเทพเจ้าสถิตอยู่ ทันทีที่เขาเข้าใกล้ แสงศักดิ์สิทธิ์สองดวงก็ลอยขึ้นมาในอากาศและต้องการหยุดเขาไว้

“เหิมเกริม มนุษย์อย่างเจ้ากล้าดียังไงเข้ามาในอาณาเขตวิหารเทียนจี?” เผ่าเทพตนหนึ่งตำหนิอย่างแรง และในขณะเดียวกันก็เอื้อมมือจะไปตบอู๋เป่ย

กลางฝ่ามือของเขา มีแสงสีเขียว ไม่รู้ว่าเขาใช้เวทย์อันทรงพลังแบบไหน

อู๋เป่ยต่อยเผ่าเทพออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเตะเผ่าเทพตนอื่นออกไป จากนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปในวิหารให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในวิหาร มีติ่งสีเขียวขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางวิหาร และมีการจัดค่ายกลเอาไว้เพื่อซ่อนกลิ่นอายที่จะหลุดรอดออกไป แต่อู๋เป่ยก็สามารถเห็นได้ ก่อนจะนำเอากุ้ยฟางติ่งออกไป ไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อเผ่าเทพตนอื่นมีปฏิกิริยา เขาก็หายตัวไปแล้ว เผ่าเทพเหล่านี้ไม่รู้ตัวตนของอู๋เป่ยด้วยซ้ำ

หลังจากเอากุ้ยฟางติ่งออกมาได้แล้ว อู๋เป่ยก็ไม่รีบร้อนที่จะส่งคืนให้กุ้ยฟางทันที หลังจากกลับมาที่วังแล้วเขาก็นำกุ้ยฟางติ่งออกมา ในดวงตามิติเขาเห็นชายสอศีรษะนั่งขัดสมาธิอยู่ในกุ้ยฟางติ่ง

ชายคนนี้มีศีรษะข้างหนึ่งที่เปิดตาและศีรษะอีกข้างหนึ่งปิดตา อู๋เป่ยมองศีรษะชายที่ลืมตาขึ้นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอู๋เป่ย ชายคนนั้นจึงจ้องมาที่เขา

อู๋เป่ยมองดูเขาอย่างไม่เกรงกลัว หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นโสตประสาทของเขา: “ท่านเห็นอย่างนั้นหรือ?”

อู๋เป่ย: “ครับ”

ศีรษะขยับเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ในที่สุดก็มีคนค้นพบการดำรงอยู่ของเรา”

อู๋เป่ย: “ทำไมท่านถึงอยู่ในติ่ง?”

ศีรษะนั้นยิ้มก่อนจะกล่าวว่า “เราเป็นบรรพบุรุษของกุ้ยฟางตอนเราเกิดเราเกิดมามีสองศีรษะ แต่ละศีรษะจะมีความสามารถพิเศษ ฉันชื่อกุ้ยโฉวและน้องชายของฉันชื่อฟางเหยียน ความสามารถของเราเสริมกัน เมื่อทั้งสองความสามารถรวมกัน เราจะสร้างพลังที่เกินกว่าพลังของเหล่าทวยเทพได้”

อู๋เป่ย: “อีกศีรษะกำลังหลับอยู่เหรอครับ?”

ศีรษะนั้นพยักหน้า: “เขากับฉัน จะมีหนึ่งคนตื่นและอีกคนหลับ ถ้าฉันตื่นเขาก็ต้องนอน เช่นเดียวกัน ถ้าเขาตื่นฉันก็จะต้องนอน”

อู๋เป่ย: “เพราะอย่างนั้นความสามารถของทั้งสองคนยังไม่สามารถรวมกันได้ใช่ไหม?”

เขาพยักหน้า: “ใช่ ดังนั้นเราจึงคิดหาวิธีที่จะสร้างติ่งนี้ขึ้นมา จากนั้นปิดผนึกเราสองคนไว้ด้านใน โดยเรียกมันว่าหม้อต้มผีเขี้ยว ในหม้อต้มนั้น พลังของเราจะขยายได้สูงสุด มันถูกเรียกว่ากุ้ยฟางติ่ง ในกุ้ยฟางติ่งสามารถดูดซับพลังงานของเราแยกจากกันแล้วรวมเข้าด้วยกัน ด้วยวิธีนี้จึงสามารถรับพลังของกุ้ยฟางไปได้”

อู๋เป่ย: “คนที่ทำได้แบบนี้น่าจะมีน้อยมากใช่ไหม?”

เขากล่าวว่า: “ใช่ น้อยมาก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เราพบเพียงสามคน ในบรรดาสามคนนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้สำเร็จ”