บทที่ 1712 ผู้หลอมรวม

หลายวันมานี่อู๋เป่ยต้องอยู่โรงพยาบาล เธอต้องลาหยุดเพื่อดูแล ไม่มีเวลาทบทวนบทเรียน พอถึงเวลาต้องสอบ ตอนนี้จึงเริ่มคิดหนัก

อู๋เป่ย: “ไม่เป็นไร ไว้ค่อยสอบซ่อมก็ได้”

ลัวเฟยเฟยเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ฉันไม่อยากสอบซ่อม”

ยังมีเวลาอีกระยะหนึ่งก่อนการสอบ ลัวเฟยเฟยจึงเริ่มทบทวนอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนอู๋เป่ยจึงพูดว่า “เฟยเฟย ให้ฉันฝังเข็มให้เธอสักหน่อย บำรุงความจำ รับรองว่าสอบผ่านแน่”

ลัวเฟยเฟยมองเขาอย่างสงสัย: “จริงเหรอ?”

อู๋เป่ย: “ลองก็รู้แล้ว”

เขาถือชุดเข็มติดตัวไปด้วย ฝังเข็มมาเข้าให้ลัวเฟยเฟยทันที ทันใดนั้นลัวเฟยเฟย รู้สึกว่าความคิดของเธอก็แล่น แค่มองก็สามารถจดจำได้ไม่ลืม

อู๋เป่ย: “รีบอ่านเถอะ ยังพอมีเวลา”

เนื้อหาของการทดสอบนี้ส่วนใหญ่อยู่ในหนังสือสองเล่ม ลัวเฟยเฟยพลิกหนังสือและจดจำแต่ละหน้าด้วยการมองเพียงสองสามครั้ง ซึ่งมีผลลัพธ์ที่ดีมาก

ในเวลาเดียวกันมีชายตัวสูงท่าทางแข็งแรงเข้ามาที่ประตู เขามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นลัวเฟยเฟยกับอู๋เป่ย จากนั้นเขาก็ยิ้มเย็น ชี้ไปที่อู๋เป่ย แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นเรียก

อู๋เป่ยจำชายคนนี้ได้ หนึ่งในคนที่ไล่ตามจีบลัวเฟยเฟยชื่อหลิวเฉิงหวู่ ว่ากันว่าเขาเคยฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มา ครอบครัวของเขาค่อนข้างมีฐานะร่ำรวย แต่เฟยเฟยไม่ได้เปิดใจ สนใจแค่อู๋เป่ยเสมอมา คนที่ไล่ตามจีบจึงไม่ได้อยู่ในสายตา

อู๋เป่ยพูดกับลัวเฟยเฟย “ทบทวนดีๆนะ” ก่อนจะเดินออกจากประตูไปอย่างรวดร็ว

หลิวเฉิงหวู่ซึ่งสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร พูดอย่างเย็นชา: “อู๋เป่ยต่อไปนายอยู่ให้ห่างจากลัวเฟยเฟยซะ!”

อู๋เป่ย: “นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร มาบอกให้ฉันห่างฉันต้องห่าง?”

หลิวเฉิวหวู่ยิ้มเย็นและพูดว่า: “ลัวเฟยเฟย เอาเงินสองล้านจากคุณชายโจว ไปรักษานาย ตอนนี้นายก็หายดีแล้ว เงินของคุณชายโจวไม่ควรเสียไปเฉยๆ”

อู๋เป่ย: “คนที่ชื่อโจวนั่นอยู่ที่ไหน?”

หลิวเฉิงหวู่: “คุณชายโจวไม่อยู่ที่นี่ สัปดาห์หน้าถึงจะกลับ เขาขอให้ฉันช่วยจับตาดู”

อู๋เป่ย: “สนใจแต่เรื่องตัวเองก็พอ”ขณะที่เขาพูด เขาก็ผลักหลิวเฉิงหวู่ออกไป

การผลักนี้ทรงพลังมากจนการก้าวเท้าของหลิวเฉิวหวู่ไม่มั่นคง เขาถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น

หลิวเฉิงหวู่ตกใจมาก เขาเคยฝึกมาก่อนและพูดว่า “นายเป็นกังฟูเหรอ?”

อู๋เป่ยเดินไปที่ราวบันได ยื่นมือออกมาบีบราวบันไดอะลูมิเนียมอัลลอยด์เบาๆ ปรากฏลายนิ้วมือที่ชัดเจนทั้งห้านิ้วขึ้น “กลับไปบอกไอ้คนแซ่โจวนั้น ไว้ฉันจะคืนเงินต้นสองล้านพร้อมดอกเบี้ยให้ ส่วนเรื่องเฟยเฟยยอมแพ้ไปซะ”

ทิ้งหลิวเฉิงหวู่ให้จมกับความงุนงง อู๋เป่ยจึงกลับมาที่ที่นั่งของเขา

ลัวเฟยเฟยเร่งอ่านอย่างหนัก เหงื่อผุดให้เห็นบนปลายจมูกของเธอแล้ว อู๋เป่ยพัดหนังสือให้เขาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ อ่าน”

ในที่สุดลัวเฟยเฟยก็จำเนื้อหาของหนังสือทั้งสองเล่มได้ และหลังจากทบทวนไปรอบหนึ่ง เธอก็ซึมซับความรู้อย่างรวดเร็ว ร่องรอยความตื่นเต้นปรากฏชัดบนใบหน้าสวยงามของเธอ: “เสี่ยวเป่ย น่าทึ่งสุดๆไปเลย ฉันจำมันได้หมดเลย”

อู๋เป่ย: “เธอยังกังวล เรื่องไม่ผ่านอยู่หรือเปล่า?”

ลัวเฟยเฟยยิ้ม “ฮิฮิ”: “ไม่กล้าพูดว่าจะเป็นที่หนึ่งในชั้น แต่อยู่ในห้าอันดับแรกแน่นอน”

หลังจากนั้นไม่นานลัวเฟยเฟยก็ไปที่ห้องสอบ

อู๋เป่ยไม่มีอะไรทำ ดังนั้นเขาจึงฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ในป่าเล็กที่มหาลัย ในหัวเขามีวิธีการมากมาย แต่สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือเทคนิคการฝึกฝน เพราะต่อหน้าคนธรรมดาสมรรถภาพทางกายเป็นสิ่งสำคัญที่สุด