บทที่ 1722 รับช่วงต่อปรมาจารย์นักหลอมยา

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ล้มลงอย่างเงียบ ๆ ทันทีที่เขาล้มลงไปด้านหลังหัวห้าพรรค จู่ ๆ ปรมาจารณ์ด้านหลังก็บิดตัวและปล่อยหมัดมายังเขา

อู่เป่ยไม่ได้ซ่อนตัว ปล่อยให้เขาโจมตี พลังแห่งจี้หมิงตอบโต้แขนของชายคนนั้นก็หักด้วยเสียงดัง "กร้อบ" และเขาก็หมดสติไป

จู่ ๆ จางกวนโหวก็ลืมตาขึ้นมา และในขณะที่เขากำลังจะพูด ใบหน้าของอู๋เป่ยก็เข้ามาใกล้มากขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดง ช่วงเวลาต่อมา จิตสำนึกของเขาเริ่มเบลอ ไม่นานเขาก็ถูกอู๋เป่ยควบคุม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขากล่าวว่า: "จางกวนโหว จากนี้ไป ฉันจะเป็นนายท่านของนาย นายจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันอย่างภักดีโดยที่ไม่มีเงื่อนไข"

จางกวนโหวกล่าวว่า: "ขอรับ นายท่าน"

กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปที่คนที่ได้รับบาดเจ็บ ใช้กริชแทงหัวใจของเขา และอธิบายให้อู๋เป่ยฟังว่า: "นายท่าน วิธีนี้จะทำให้ไม่มีใครสงสัยท่าน"

อู๋เป่ย: "อืม แค่บอกว่าฉันเป็นปรมาจารย์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดเพื่อปกป้องนาย และคนนี้ ก็ถูกศัตรูติดสินบนมาเพื่อฆ่านายเท่านั้น แต่โดนฉันฆ่าไปซะก่อน"

จางกวนโหว: "นี่มันไร้ที่ติจริง ๆ"

อู๋เป่ย: "หัวหน้าพรรคอวิ๋นใกล้จะกลับมาแล้ว เราจะกลับไปยังที่อยู่ของนายก่อน จากนั้นนายสามารถใช้จูกัดซิงได้"

แม้ว่าจางกวนโหวจะะถูกควบคุม แต่สติปัญญาของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดว่า: "นายท่าน จูกัดซิงยังไม่ตายงั้นหรือ?"

อู๋เป่ย: "เขายังไม่ตาย ตอนนี้เขาเป็นคนของฉันแล้ว"

จางกวนโหว: "ฉันก็มีคนฉลาดอยู่ข้าง ๆ คนหนึ่งเหมือนกัน ภูมิปัญญาของเขาไม่ด้อยไปกว่าจูกัดซิงเลย แถวเขายังไม่มีลับลมคมในอะไร ควบคุมได้ง่ายกว่าด้วย"

อู๋เป่ย: "คนนั้นใช้ได้"

ไม่นานหลังจากนั้น หัวหน้าพรรคอวิ๋นก็กลับมา เขาตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นศพอยู่บนพื้น

จางกวนโหวพูดอย่างใจเย็น: "หัวหน้าพรรคอวิ๋น อย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย คนคนนี้เป็นคนทรยศและถูกคนของฉันฆ่า ปล่อยให้คนอื่นจัดการมันเถอะ ฉันยังมีธุระอีก ขอตัวก่อน”

หลังจากออกจากพรรคชุนชิว ขบวนรถก็ขับลงจากภูเขา เมื่อเดินผ่านโรงแรม อู๋เป่ยก็เรียกจูกัดซิงขึ้นรถและไปยังที่พักของจางกวนโหว คฤหาสน์กวนเทียน

คฤหาสน์กวนเทียนเป็นที่อยู่อาศัยของ จางกวนโหว คฤหาสน์แห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก ภายในมีเนินเขาสามลูก มีดอกไม้และพืชแปลกตามากมายที่ปลูกไว้ที่นั่น ในนั้น จางกวนโหวอาศัยอยู่บนภูเขาที่อยู่ตรงกลาง

ขณะที่รถขับต่อไป อู๋เป่ยก็รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเหมือนพระราชวัง

เมื่อมาถึงสถาปัตยกรรมโบราณ จางกวนโหวก็ขอให้คนอื่น ๆ ถอยออกไป เหลือเพียง อู๋เป่ยและจูกัดซิงเท่านั้น

จางกวนโหว: “นายท่านต้องการรับสั่งอะไรขอรับ?”

อู๋เป่ย: "จางกวนโหว ใคร ๆ ก็บอกว่านายแข็งแกร่ง ดังนั้นฉันจะมอบให้นายไปทำบางอย่าง"

จางกวนโหว: "นายท่านรับสั่งมาเถอะ"

อู๋เป่ย: "รวบรวมหินวิญญาณมาให้เยอะแล้วเอามาให้ฉัน นอกจากนี้ หากมีข่าวใด ๆ เกี่ยวกับดินแดนพลังยุทธ์ นายต้องรายงานให้ฉันทราบด้วย"

จางกวนโหว: "ขอถามนายท่าน ระดับพลังยุทธ์ของนายท่าน อยู่ในระดับใดในดินแดนพลังยุทธ์หรือ?"

อู๋เป่ย: "ฉันอาจจะอยู่ในระดับเซียนแห่งสวรรค์ แต่หลังจากที่ฉันทะลวงผ่านได้ ฉันจะอยู่ระดับเซียนเที่ยงแท้ หรือแข็งแกร่งระดับต้าหลัว"

จางกวนโหว: "ฉันชื่นชมท่าน นด้วยพลังของนายท่าน สามารถครองโลกได้อย่างแน่นอน"

อู๋เป่ยหัวเราะ: "ฉันไม่สนใจที่จะครองโลกหรอกนะ ฉันแค่อยากจะฝึกตนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ถูกรบกวนเท่านั้นละ"

จางกวนโหวคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "เรื่องนี้ง่ายเลย จากนี้ไป ฉันจะปลดปล่อยภูเขาลูกนี้และใช้เป็นสถานที่ฝึกตนสำหรับนายท่าน"

อู๋เป่ย: "นั่นไม่จำเป็นหรอก อย่างที่ฉันบอกไปแล้ว ให้มองหาทรัพยากรพลังยุทธ์เพิ่มอีก"

จางกวนโหว: "ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

เขาขอให้จางกวนโหวออกไป ไปทำอะไรก็ไปทำ

จูกัดซิง: "นายท่าน คาดไม่ถึงว่าทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้"

อู๋เป่ย: "ถ้าคุณช่วยจางกวนโหวต่อไป เขาจะนำคุณกลับมาใช้ใหม่ในอนาคต"

จูกัดซิงยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันอยากติดตามขข้างกายคุณมากกว่า"

เขาไม่ได้โง่ ตอนนี้อู๋เป่ยเป็นนายท่านของจางกวนโหว แทนที่จะติดตามคนรับใช้ทำไมไม่ติดตามเจ้านายแทนล่ะ?