บทที่ 1730 อาณาจักรเทพโต้วซวี

อู๋เป่ยจ้องมองเขา “คนเหล่านี้ เรียกว่าเซียนเทพเหรอ?”

สัตว์ประหลาดคางคก ：“ใช่แล้ว เซียนเทพเป็นพลังที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรเทพโต้วซวี ตระกูลที่ใหญ่ที่สุด ล้วนมีเซียนเทพประจำการและคอยดูแล”

ในเวลานี้อู๋เป่ยก็นึกถึงบันทึกในเมล็ดเซียน ความจริงแล้ววิถีเซียนไม่ได้มีขั้นเซียนเทพ คนรุ่นหลังเป็นคนเพิ่มมันเข้าไป คิดว่าน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับฝั่งเผ่าพันธุ์เทพ?

จากนั้นเขาก็ถามว่า ：“เจ้ารู้จักผู้หญิงคนนี้หรือไม่?”

ทันทีที่พูดจบ มิติตรงหน้าเขาก็บิดเบี้ยว และภาพของหญิงสวมชุดในวัง ก็ปรากฏขึ้นในอากาศ

สัตว์ประหลาดคางคกมองดูครั้งแล้วครั้งเล่า ส่ายหัวแล้วพูดว่า ：“อาณาจักรเทพมีผู้แข็งแกร่งมากมาย ข้าในฐานะกึ่งเทพที่ไม่ค่อยมีคุณค่า จึงไม่ได้รู้จักผู้แข็งแกร่งมากนัก”

อู๋เป่ยปล่อยมือ แล้วพูดว่า ：“ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่ต่อไปเจ้าต้องดีกับคนงานในเหมืองข้างล่างหน่อย ข้าจะกลับมาอีกในภายหลัง ถ้าข้าพบว่าเจ้ารังแกพวกเขา ข้าจะตีเจ้าให้ตาย！”

สัตว์ประหลาดคางคกทำหน้าขมขื่น แต่เขาไม่กล้าโต้ตอบ ดังนั้นจึงทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น

อู๋เป่ย ：“ข้าต้องการตามหาผู้หญิงคนนี้ ตามหาที่ไหนได้บ้าง? ”

สัตว์ประหลาดคางคกพูดว่า ：“ผู้กล้า ห่างจากนี้หนึ่งพันเก้าร้อยไมล์ มีเมืองเล็กๆอยู่ ชื่อเมืองม้าขาว เจ้าเมืองเป็นเซียนเทพ มีผู้แข็งแกร่งอยู่ที่นั่นมากมาย บางทีอาจจะมีคนรู้จักบุคคลนี้”

ก่อนจากไป อู๋เป่ยมองดูคนงานเหมือง เดิมทีเขาต้องการช่วยพวกเขา แต่เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ รากฐานยังไม่มั่นคง การกระทำที่หุนหันพลันแล่นของเขาอาจเป็นการทำร้ายพวกเขา ดังนั้น เขาจึงระงับความคิดไว้ในใจ และรีบเดินทางไปที่เมืองม้าขาว

หลังลงจากเขา เดินไปไม่กี่ก้าวเขาก็มองเห็นถนนสายตรงและกว้าง รถม้าวิ่งไปตามถนน ทำให้เกิดฝุ่นคละคลุ้ง

เขากระโดดขึ้นเบาๆ และร่อนลงบนรถม้า คนขับรถม้าสะดุ้ง เมื่อเห็นอู๋เป่ย เขาก็พูดว่า ：“น้องชาย รถม้าของข้าไม่ได้ให้นั่งฟรีๆนะ”

อู๋เป่ยยิ้ม ：“พี่ชาย ข้าเดินจนเหนื่อยแล้ว ขอพักบนรถของท่านสักพัก หรือว่า ให้ข้าช่วยท่านขับรถม้า?

คนขับรถม้าดูไม่เชื่อ ：“ม้าของข้า คือ‘ม้าปู้อวิ๋น’แห่งตะวันตกเฉียงเหนืออารมณ์ดุร้าย คนนอกพื้นที่ไม่สามารถควบคุมมันได้”

อู๋เป่ย ：“ท่านให้ข้าลองหน่อยเถอะ” ขณะที่พูด เขาก็แย่งเชือกไป และกระตุกเชือกเบาๆ เหล่าม้าก็วิ่งเร็วขึ้นทันที ราวกับว่าพวกมันเข้าใจเจตนาของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยเป็นถึงผู้ศักดิ์สิทธิ์ ม้าเหล่านี้ไม่เชื่อฟังได้หรือ? พวกมันไม่เพียงแต่เชื่อฟังเท่านั้น ต่อให้อู๋เป่ยให้พวกมันเต้นรำก็ไม่ใช่ปัญหา

คนขับรถม้าประหลาดใจ ：“ใช้ได้เลย น้องชาย เจ้าเรียนรู้ทักษะการขับรถม้านี้จากใคร?”

อู๋เป่ย ：“ข้าเคยเรียนทักษะการขับรถม้า”

คนขับรถม้าพยักหน้า ：“ตกลง ข้าก็เหนื่อยแล้ว หนทางข้างหน้า เจ้ามาขับแล้วกัน”

ขณะที่พูด เขาก็พูดกับรถม้าที่อยู่ด้านหลังว่า ：“ลูกค้า ไม่ต้องกังวล น้องชายคนนี้ขับรถม้าได้ดีกว่าข้า”

มีเสียงที่มองไม่เห็นตอบว่า“อืม”มาจากในรถม้า จากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหว

อู๋เป่ย ：“พี่ชาย ข้างหน้าคือเมืองม้าขาวใช่ไหม?”

คนขับรถม้า ใช่แล้ว เจ้าเดินทางมาถึงที่นี่ และดูเหมือนว่าจะไม่รู้จักเมืองม้าขาว เจ้าเป็นคนนอกพื้นที่เหรอ?”

อู๋เป่ย ：“อยู่พูดถึงเลย ข้าใช้ทางลัด และถูกปล้นระหว่างทาง ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรเลย ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ขอนั่งรถม้าของท่าน”

คนขับรถม้าอดไม่ได้ที่จะเห็นใจเขา ：“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ประมาทเกินไป เดินทางต้องใช้ถนนสายหลัก ใช้ทางลัดโจรไม่ปล้นเจ้าจะปล้นใคร?”

อู๋เป่ย ：“อย่าพูดถึงเลย พี่ชาย ข้าไม่เคยมาเมืองม้าขาว ท่านช่วยเล่าสถานการณ์ในเมืองให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?”

คนขับรถม้ายิ้มและพูดว่า ：“ได้สิ ยังไงเจ้าก็ขับรถอยู่ ข้าไม่ได้ทำอะไร จะเล่าให้เจ้าฟังเอง”

ตามคำบอกเล่าของคนขับรถม้า เมืองม้าขาวนี้เดิมทีนั้นเป็นสถานีไปรษณีย์ ชื่อสถานีไปรษณีย์ม้าขาว ต่อมามีการค้นพบเหมืองทองคำและเหมืองกินศักดิ์สิทธิ์ในบริเวณใกล้เคียง และค่อยๆเจริญรุ่งเรืองขึ้น ในที่สุดก็ก่อตั้งเป็นเมืองม้าขาวในปัจจุบัน

ในเมืองม้าขาว มีผู้คนอาศัยอยู่หลายสิบล้านคน การค้าขายได้รับการพัฒนาอย่างมาก มีพ่อค้าจำนวนมากมายเดินทางมาซื้อหินศักดิ์สิทธิ์และทองคำเซียน เจ้าเมืองของเมืองม้าขาว คือเซียนเทพที่แข็งแกร่งท่านหนึ่ง ฟ่านฉางอันมีลูกสาวที่งดงามคนหนึ่ง ชื่อฟ่านฉุนหรู

อู๋เป่ย ：“พี่ชาย เซียนเทพนี้มีกี่ระดับขั้นเหรอ? พวกเขาต้องทรงพลังมากใช่ไหม?”