บทที่ 1732 ค่ายหมาป่าขาว ตำราความเป็นความตาย

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มและพูดว่า "ท่านพ่อมักจะบอกว่ามีคนไม่ดีอยู่มากมาย ท่านอยากให้ข้าระวังตัว ข้าคิดว่าเขากังวลเกินไป คนอย่างโจวหลางจะเป็นคนเลวได้อย่างไร"

ทันใดนั้นชายที่ชื่อโจวหลางก็เผยรอยยิ้มแปลก ๆ "จริง ๆ แล้ว ท่านพ่อของเจ้าพูดถูก ข้ามันเป็นคนเลว"

ในขณะนี้ มีชายร่างใหญ่หลายคนรีบวิ่งออกไปจากบ้านด้านหลังเขา แต่ละคนดูร้ายกาจไม่เหมือนคนดีอะไร

ผู้หญิงคนนั้นตกใจ "เจ้า ... "

โจวหลางพูดอย่างใจเย็น "เพื่อที่จะชวนเจ้าไปออกเดท ข้าจึงใช้ความพยายามอย่างมากและใช้เวลาสามเดือนเต็ม ๆ กว่าจะสำเร็จ แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว"

แต่หญิงสาวกลับสงบลงและถามว่า “คุณเป็นใครกันแน่”

โจวหลางยิ้ม "ฮ่าฮ่า" "เรามาจาก 'ค่ายหมาป่าขาว' นอกเมือง และวันนี้เราจะมัดคุณไว้ที่ภูเขา ถ้าพ่อของเจ้าอยากให้เจ้ากลับไปแบบมีชีวิตอยู่ พ่อของเจ้าจะต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้เรา"

ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจเบา ๆ "สิ่งที่ท่านพ่อพูดนั้นถูกต้องจริง ๆ เป็นข้าเองที่ไม่เชื่อฟัง"

คราวนี้โจวหลางหัวเราะ "ฮ่าฮ่า" "แม่นางซ่ง เจ้าควรให้ความร่วมมือนะ พวกเราต่างก็เป็นคนไม่ละเอียดกันทั้งนั้น ถ้าข้าทำร้ายเจ้าโดยไม่ตั้งใจ มันจะไม่งาม"

“พวกเจ้ามันผู้ก่อการร้าย” ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากผนังบ้าน

คนเหล่านี้ทำเอาคนตกใจมาก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังเคี้ยวหญ้าอยู่บนผนังและกำลังมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

คุณหนูซ่งตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นการปรากฏตัวของอู๋เป่ย จากนั้นอุทานขึ้น "คุณชายอู๋ ! "

อู๋เป่ยค่อย ๆ ล้มลงมาข้าง ๆ นางแล้วพูดว่า "คุณหนูซ่ง หมอนี่หน้าตาแบบนี้มาหลอกใช้ท่านได้ยังไง"

คุณหนูซ่งหน้าแดงและกระซิบบอก "เขาเก่งเรื่องบทกวี ข้าถูกหลอกแล้ว"

อู๋เป่ยกล่าว "แต่งกลอนหรือ ข้าไม่เก่งในเรื่องนี้"

โจวหลางพูดด้วยความโกรธ "เจ้าหนู เจ้าควรหยุดยุ่งเรื่องของคนอื่นได้แล้ว ! "

อู๋เป่ยเอื้อมมือออกไปและตบไหล่เขา โจวหลางไม่สามารถขัดขืนได้ จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา เขาตกใจและตะโกน "ไว้ชีวิตข้าด้วย ! "

อู๋เป่ยกล่าว "เจ้าลักพาตัวแล้วทำเงินได้มากมายสินะ"

โจวหลางกล่าว "มันไม่ได้ทำเงินได้มากมายขนาดนั้น ยังไงซะมันก็เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย"

อู๋เป่ยกล่าว "แล้วค่ายของเจ้าได้เงินไปเท่าไหร่แล้ว"

โจวหลางกล่าว "ประมาณหลายล้านเหรียญเทพเจ้า"

อู๋เป่ยกล่าว "ดีมาก ติดต่อหัวหน้าค่ายของเจ้า และขอให้เขาเตรียมสองล้านเหรียญเทพเจ้าเพื่อไถ่ตัวเจ้า หากไม่นำเงินมา ข้าจะตีเจ้าจนตาย จากนั้นจะทำลายค่ายหมาป่าขาวของเจ้า”

โจวหลางหน้าซีด ในฐานะผู้ลักพาตัวมืออาชีพ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกคนอื่นลักพาตัว เขากล่าว "คุณชาย ด้วยนิสัยของผู้นำค่ายแล้วนั้น ไม่มีทางที่เขาจะจ่ายเงินเพื่อช่วยพวกเรา"

อู๋เป่ยกล่าว "โอ้ เจ้ามันไร้ค่างั้นหรือ งั้นก็ตายซะ" เขายกมือขึ้นแล้วใช้ฝ่ามือข้างเดียวฟาดหัวคนข้าง ๆ เขาล้มลงกับพื้นและสิ้นใจ

โจวหลางตกใจและพูดอย่างรวดเร็ว "มีค่า ข้าน้อยก็มีค่า ! "

อู๋เป่ยกล่าว "จริงหรือ งั้นพูดมา"

เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "คุณชาย ข้ารู้ว่ามีสมบัติอยู่ที่ค่ายหมาป่าขาว เป็นเพราะเหตุนั้นเองที่ทำให้ผู้นำค่ายแล้วรอดจากอันตรายมาหลายครั้งและรอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้"

อู๋เป่ยกล่าว "โอ้ มันคือสมบัติอันใด"

โจวหลางมองดูเขาและถามอย่างระมัดระวัง "คุณชาย ท่านไม่ฆ่าข้าได้หรือไม่"

"เพียะ"

อู๋ป่ยยกมือขึ้นตบเขาแล้วพูดอย่างใจเย็น "ไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือไม่ ก็เรื่องของข้า เจ้าไม่สามารถตัดสินใจได้ สิ่งที่เจ้าทำได้ตอนนี้คือทำตัวให้ดี ยิ่งเจ้าทำตัวดีเท่าไหร่ โอกาสรอดชีวิตก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น"