บทที่ 1740 โม่ซิง

เมื่อเห็นว่าเหมยเปาสบายดี อู๋เป่ยก็รู้สึกโล่งใจ เหมยเปานำตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วกระโดดด้วยความดีใจ: “พี่หลี่ ฉันรู้ว่าพี่ต้องมา ก่อนหน้านี่พ่อไม่เชื่อฉัน”

อู๋เป่ยรู้สึกผิด: “ขอโทษเหมยเปา เป็นเพราะฉันไร้ความสามารถ ทำให้เธอต้องถูกรังแก”

เหมยเปายิ้มและพูดว่า: “พี่หลี่ ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่รู้สึกกลัวนิดหน่อย”

หลิวซานเจวี๋ย: “ซวนเป่ย เชิญมานั่งข้างในก่อนสิ”

เมื่อเขามาข้างใน มีหญิงสาวในชุดดำกำลังเสิร์ฟชาและน้ำ อู๋เป่ยรู้สึกว่ากลิ่นอายของผู้หญิงคนนี้ช่างน่ากลัว แถมไม่ได้อยู่ภายใต้หวงเยี่ยน

เขาแอบตกใจ หลิวซานเจวี๋ยคนนี้มีระดับพลังยุทธ์ถึงขั้นไหน?

หลิวซานเจวี๋ยยิ้มและพูดว่า: “ซวยเปย ขอบคุณที่ดูแลเหมยเปามาหลายปี ยกชาแทนสุราสัหนึ่งจอก”

อู๋เป่ยพูดอย่างรวดเร็ว: “อาหลิวทำไมต้องพูดแบบนั้นผมก็รักเอ็นดูเหมยเปาราวกับน้องแท้ๆ”

หลิวซานเจวี๋ยพยักหน้า: “เมื่อกี้ นายถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องพวกนี้ฉันไม่เคยบอกใคร วันนี้เหมยเปาอยู่ที่นี่ด้วย เพราะงั้นฉันจะเล่าให้ฟัง”

ในตอนนั้นหลิวซานเจวี๋ยและหวงเทียนฉินรักกันมาก และด้วยความช่วยเหลือจากทรัพยากรของตระกูลหวง เขาจึงกลายเป็นเผ่าเทพ โดยต้นกำเนิดที่เป็นมนุษย์อย่างรวดเร็ว การฝึกฝนของเขาดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด และเขากลายเป็นความภาคภูมิใจของสวรรค์

แต่เมื่อการฝึกฝนของเขาถึงระดับหนึ่ง เขาต้องเพิ่มความก้าวหน้า เขาดันพบกับปัญหาคอขวด แม้ว่าในเวลานั้น เขาจะมีความแข็งแกร่งระดับจักพรรดิเทพอยู่แล้ว ซึ่งเทียบเท่ากับการดำรงอยู่ของมรรคาจารย์

แล้วบังเอิญ เขาได้ค้นพบวิธีที่จะทะลุผ่าน ซึ่งก็คือเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเกลียดชังและการฝึกฝน อาณาจักรแห่งความเกลียดชัง เป็นพื้นที่ต้องห้าม และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถรอดชีวิตออกมาได้ แม้ว่าใครจะออกมาพวกเขาก็จะกลายเป็นคนสติไม่ดี

หลิวซานเจวี๋ยศึกษามาหลายปีและพบหนทางที่จะเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเกลียดชัง ซึ่งก็คือการละทิ้งคนรักของเขา ทำให้เธอเกลียดเขา และใช้ความเกลียดชังของผู้อื่นเพื่อทำให้อาณาจักรเปิดออก

ดังนั้นเขาจึงต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นและให้กำเนิดลูกสาวคนหนึ่ง หวงเทียนฉินเกลียดเขาอย่างสุดใจ จึงสามารถนำจิตวิญญาณของเขาเข้าสู่อาณาจักรแห่งความเกลียดชังได้

ตามที่เขาคาดไว้ เขารอดชีวิตและได้รับผลประโยชน์มากมายในอาณาจักร แห่งความเกลียดชัง และระดับพลังยุทธ์ของเขาถึงขั้นสูงสุด ในตอนนี้เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับจักรพรรดิเทพและเต้าจวินแล้ว!

เดิมทีเขาวางแผนที่จะฝึกซ้อมที่นั่นต่อไปสักระยะหนึ่ง แต่เขามีลางสังหรณ์ว่า เหมยเปาอาจตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นเขาจึงต้องออกมาก่อนเวลาที่กำหนดไว้ โชคดีที่เขามาถึงถ้ำสวรรค์ปีศาจได้ทันเวลาและช่วยเหลือเหมยเปาเอาไว้ได้

หลังจากฟังคำพูดของเขาแล้วอู๋เป่ยก็ขมวดคิ้ว: “คุณสามารถฝ่าฟันด้วยการละทิ้งคนที่คุณรัก วิธีนี้ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง”

หลิวซานเจวี๋ยยิ้มและพูดว่า: “พูดตรงๆ การฝึกฝนก็คือจิตวิญญาณ”

อู๋เป่ย: “ตอนนี้อาหลิวมีแผนจะทำอะไร จะกลับไปหาหวงเทียนฉินจริงๆหรือ?”

หลิวซานเจวี๋ยพยักหน้า: “ฉันต้องชดใช้ความผิด ซวยเป่ยฉันขอฝากเหมยเปาไว้ก่อน ดูแลเธอแทนฉันดีๆ ฉัไว้จะไปเยี่ยมเธอบ่อยๆ”

อู๋เป่ยพยักหน้า: “ได้ครับ เหมยเป่าก็ถือเป็นน้องของผม ผมดูแลเธอดีอย่างแน่นอน”

หลิวซานเจวี๋ยหยิบแหวนออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันไม่มีอะไรจะให้นายตอบแทน แต่ฉันมียาอย่างน้อยหมื่นชนิด ที่ฉันรวบรวมได้ในอาณาจักรแห่งความเกลียดชัง ฉันไม่เก่งในการสกัดยาอายุวัฒนะ เพราะงั้นฉันจะให้พวกนี้แกนายแทน”

อู๋เป่ยหยิบมันขึ้นมาดู แน่นอนว่าพวกมันล้วนเป็นตัวยาที่หายาก เขาถามด้วยความประหลาดใจ: “อาณาจักรแห่งความเกลียดชัง มียาหายากเยอะขนาดนี้เชียว!”

หลิวซานเจวี๋ย: “เดิมทีผู้นำอาณาจักรของแห่งความเกลียดชัง เป็นนักปรุงยา จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาจะมีสมุนไพรเยอะขนาดนี้”

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า “เหมยเปาบอกอาหลิวว่ผมสกัดทำยาอายุวัฒนะได้ใช่ไหม?”

หลิวซานเจวี๋ยพยักหน้า: “ใช่ เหมยเปา บอกฉันมากมายเกี่ยวกับนาย ซวยเป่ย ฉันเลยมองนายในแง่ดี ต่อไปความสำเร็จของนายต้องสูงกว่าฉันแน่”

อู๋เป่ย: “อาหลิวชมเกินไปแล้ว”

หลิววานเจวี๋ยมอบเครื่องรางหยกอีกอันให้เขา: “นายดูแลเหมยเปา ให้ฉันมาโดยตลอด จนฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไง ไม่ว่าวันข้างหน้านายจะประสบปัญหาอะไร ก็สามารถเรียกฉันได้ทุกเมื่อ แล้วฉันจะมาทันที”

อู๋เป่ยยิ้ม: “ถ้าอย่างนั้นต่อไป ผมจะไม่เกรงใจอาหลิวแล้ว”

หลิวซานเจวี๋ยแตะศีรษะเล็กๆ ของเหมยเปา: “เหมยเปา พ่อยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นลูกควรตามพี่หลี่ของลูกกลับไปก่อน เป็นเด็กดีต้องเชื่อฟัง”