บทที่ 1759 เมืองต้าเหยียที่ยากที่จะจัดการ

ไม่นานหัวหน้าผู้บังคับบัญชาการทั้งเก้าก็ค่อยๆทยอยมา อู๋เป่ยที่มองมาที่พวกเขา ทำเอาขวัญและกำลังใจลดลงจนรู้สึกหดหู่ ราวกับเพิ่งได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้เข้าไป

เขากล่าวเสียงเรียบ “ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป พวกคุณจะต้องใช้วิชาฝึกซ้อมการทหารของผม วิชาการทหารเล่มนี้ พวกคุณเอาไปศึกษาให้ดี ถ้าศึกษาไม่ดีล่ะก็จะต้องถูกลงโทษ！”

ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก นี่ยังต้องเรียนอีกหรือ？แต่คำสั่งของเขาถือเป็นสิทธิ์ขาด พวกเขาไม่สามารถอิดออดใดๆได้ และค่อยๆทยอยเข้าไปรับหนังสือมา

อู๋เป่ยก็ได้เรียกนายพลมาข้างหน้า และกล่าว “พลทหารกลุ่มนี้เนี่ยดูไม่มีชีวิตชีวากันเลย ไปต่อสู้ไม่ไหวแน่ ดังนั้นพวกเราคงหาอะไรตื่นเต้นให้กับพวกเขาหน่อย”

รองนายพลถามขึ้น “ตื่นเต้นยังไงหรือท่านนายพล？”

อู๋เป่ยกล่าว “ถ้ารบชนะจะได้ค่าตอบแทนและสิ่งของต่างๆ แค่นี้พวกเขาก็ตาลุกวาวแล้วแหละ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รองนายพลก็หัวเราะออกมา “เป็นความคิดที่ดีเลย ถ้าได้รบชนะ ก็เหมือนได้ฟื้นฟูจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ขึ้นมาได้！”

ก่อนที่อู๋เป่ยจะมาที่โต๊ะทราย โต๊ะทรายทางการทหารเป็นสังฆภัณฑ์อย่างหนึ่ง ข้างบนจะเป็นวิวเสมือนและมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ เมื่อพลังจิตได้สัมผัสกับเรือดำน้ำ ในหัวก็จะปรากฏแผนที่ของทั้งหมดของคุนหลุน

เมื่อมองโต๊ะทรายสักพัก อู๋เป่ยก็ค้นพบว่ามีแม่น้ำสี่สายที่ไหลผ่านทางทิศตะวันออกลงสู่ทะเล ตรงกลางระหว่างแม่น้ำทั้งสี่สายมีเมืองขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ทอดยาวตามแนวเขาเรียกว่าหลงชิว

ตรงข้ามหลงชิวจะเป็นเมืองต้าเหยียที่แม่ทัพเผ่าเทพยึดครองอยู่ เมืองต้าเหยียนั้นมีการป้องกันที่น่าทึ่งมาก ในระยะห้าร้อยกิโลโดยรอบเมืองมีค่ายกลที่แข็งแกร่ง และภายในเมืองก็ค่ายกลที่คอยคุ้มกันเมืองอยู่เช่นกัน ภายในเมืองต้าเหยียมีเหล่ากำลังทหารเผ่าเทพที่คอยคุ้มกันเมืองอยู่กว่าหกแสนคน ส่วนด้านบนกำแพงเมือง ก็จะมีหอคอยธนูอยู่ในทุกๆหนึ่งพันขั้น และมีเครื่องยิงหน้าไม้ในทุกๆห้าสิบขั้น นอกจากนี้แล้วยังมีปืนใหญ่กว่าสามพันกระบอก และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือในเมืองนี้มีปรมาจารย์วิชาเทพกว่าห้าสิบคน

เผ่าเทพนั้นมีชื่อเสียงในเรื่องการวิวัฒนาการความแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเผ่าเทพนั้นจะไม่มีวิชาเป็นของตัวเอง กลับกันเผ่าเทพนั้นเป็นผู้สร้างและพัฒนาวิชาเทพขึ้นมา ซึ่งมันมีพลังมากกว่าวิชาเซียน

ในเหล่าเทพนั้น เทพที่ร่ายเวทย์ได้ห้าแบบขึ้นไปในระดับสามสิบจะถูกขนานนามว่าเป็นปรมาจารย์วิชาเทพ ในปัจจุบันวิชาเทพของเผ่าเทพนั้นได้ถูกพัฒนาไปถึงระดับที่หนึ่งร้อยเก้าสิบสี่แล้ว ซึ่งเทพที่อยู่ในระดับที่สามสิบนั้นก็ถือว่ามีพลังมากแล้ว

ปรมาจารย์วิชาเทพไม่เพียงแต่จะมีสกิลการรบของตัวเองที่น่าทึ่งแล้ว แต่การต่อสู้แบบกลุ่มนั้นก็ยังทำได้ดีมากๆ พลังของพวกเขานั้นถือว่ามีพลังทำลายล้างอย่างมหาศาล

ยกตัวอย่างเช่น หนึ่งในวิชาเทพอย่าง ‘วิชามังกรไฟ’ สามารถปล่อยมังกรไฟออกมาได้ยาวกว่าหนี่งหมื่นเมตร เพื่อใช้ในการต่อสู้กับศัตรู ซึ่งสามารถสามารถสร้างความเสียหายต่อศัตรูได้อย่างมาก

“เห็นทีการรบกับเมืองต้าเหยียจะไม่ใช่เรื่องง่าย”

นายทหารนายหนึ่งที่กำลังรินน้ำชาอยู่กล่าวขึ้น “ท่านนายพล กองกำลังเซียนเคยสู้รบกับเมืองต้าเหยียมาไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง เราเสียกำลังพลเซียนไปกว่าล้านคน แต่ก็ยังไม่สามารถที่จะรบชนะได้เลย แต่ว่าเมืองต้าเหยียก็ได้รับความเสียหายไปไม่น้อย ศพกองเป็นภูเขา”

อู๋เป่ยเหลือบไปมองนายทหารนายนี้แวบหนึ่งแล้วถามขึ้น “ในการต่อสู้มีผู้เข้าร่วมเท่าไหร่？”

นายทหารคนเดิมกล่าว “อย่างน้อยๆก็มีห้าแสนคน ครั้งที่มากที่สุดมีหนึ่งล้านห้าหมื่นคนครับ”

อู๋เป่ย “ในเมื่อต่อสู้ยากขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ส่งคนที่เก่งที่สุดเข้าไปจัดการล่ะ？”

นายทหารคนนั้นเกาหัวเล็กน้อย “เหมือนว่าจะเคยมีบรรพบุรุษท่านหนึ่งได้เข้าไปจัดการ แต่พอเข้าไปก็ถูกพวกนั้นจับตัวไป และได้หลบหนีออกมาอย่างยากลำบาก แต่ถึงออกมาได้ชีวิตเขาก็ราวกับหายไปครึ่งหนึ่งรวมถึงพลังของเขาด้วยเช่นกัน”

อู๋เป่ย “แม้แต่บรรพบุรุษเองยังเกือบเอาตัวไม่รอด การป้องกันของที่นี่ช่วงน่ากลัวจริงๆ”

หลังจากที่เขาเดินไปรอบๆโต๊ะทรายอยู่หลายครั้ง เขาก็กล่าวขึ้น “เมืองต้าเหยียเป็นกระดูกชิ้นหนึ่งที่ยากที่จะกำจัด การชนะเมืองนี้จะเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่มากเลยทีเดียว”

นายทหารกล่าว “ท่านนายพลครับ เทียนไซวเคยกล่าวไว้ว่า ผู้ใดที่ต้องการจะชนะเมืองต้าเหยีย ก็จะได้เป็นนายพลใหญ่”

นายพลใหญ่โดยปกติจะมีกองกำลังทหารกว่าสิบกอง โดยระดับหนึ่งจะถือเป็นระดับสูงที่สุด ในโลกเซียนนั้นเคยมีนายพลใหญ่มาเพียงแค่สิบสองคนเท่านั้น และพวกเขาล้วนเป็นผู้ที่มีพลังที่แข็งแกร่งอย่างมาก

อู๋เป่ยเกิดความสงสัยเล็กน้อย “เมืองต้าเหยียให้ความสำคัญกับโลกเซียนขนาดนั้นเชียวหรือ？”