บทที่ 1771 อาณาจักรทหารศักดิ์สทธิ์

ขณะที่พูด เขายกขาขึ้นสูงและฟันลงไปอย่างแรง

"บูม！"

เงาเท้าที่น่าสะพรึงกลัว ทำลายประตูรั้วของคฤหาสน์และบ้านเรือนหลายหลังที่อยู่ด้านหลังเข้ามา

"บังอาจ！"

ในขณะนั้นเอง ปรมาจารย์ที่อยู่ภายนอกประตูคฤหาสน์ก็มีการเคลื่อนไหว

อู๋เป่ยแยกร่างออกมาสิบกว่าร่างในทันที และปรากฏตัวในตำแหน่งที่ตั้งแตกต่างกันและลงมือต่อยออกไปโดยพร้อมเพรียง

"ตู้ม ตู้ม ตู้ม！"

คนเหล่านั้นต่างถูกอู๋เป่ยต่อยจนล้มลง จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปด้านใน

"บุตรชายทั้งสิบของตระกูลโหวอยู่ที่นี่ ใครกันกล้าบังอาจอวดเก่งที่นี่?"

.??.

เงาของร่างสิบร่าง ร่อนผ่านลงตรงหน้า ทั้งสิบคนมีกลิ่นอายของทะเลและทั้งสิบคนล้วนเป็นสายเลือดของผู้เที่ยงแท้โบราณ แม้ความบริสุทธิ์จะเทียบกับโหวกงเทียนไม่ได้ แต่พวกเขาก็ค่อนข้างที่จะน่าสนใจ

อู๋เป่ยจ้องมองพวกเขา กลิ่นอายของผู้เที่ยงแท้โบราณรุ่นที่หนึ่งก็แผ่กระจายออกมา ก่อให้เกิดการปราบปรามสายเลือดที่ทรงพลังขึ้น

ร่างกายของบุตรชายทั้งสิบของตระกูลโหวต่างสั่นสะท้าน ขาของพวกเขาไร้เรี่ยวแรง ต่างคุกเข่าลงกับพื้นและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณเป็นใครกัน?"

อู๋เป่ยเดินเขาไปตรงหน้าพวกเขาแล้วพูดว่า "พวกคุณได้รับสายเลือดของผู้เที่ยงแท้โบราณผ่านการฝึกฝนซึ่งเป็นสิ่งที่ดี เดิมฉันต้องการจะทำลายพวกคุณแต่ผู้เที่ยงแท้โบราณนั้นหาได้ยาก จึงจะปล่อยพวกคุณไปก่อน แต่นับตั้งแต่วันนี้ไป พวกคุณจะต้องมารับใช้ฉันและจงรักภักดีต่อฉันตลอดชีวิต"

ทั้งสิบคนมีสีหน้าที่เจ็บปวด ในใจพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง พวกเขาอยากจะภักดีต่อตระกูลโหว แต่กลิ่นอายของอู๋เป่ยนั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับว่ามีบรรพบุรุษของตนเองมายืนอยู่ตรงหน้า

"ยอมแพ้ซะเถอะ "ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกมา สายเลือดผู้เที่ยงแท้โบราณของเขามีความบริสุทธิ์มากกว่าโหวกงเทียน และอยู่ในระดับเดียวกับผู้เที่ยงแท้โบราณรุ่นที่เจ็ด

ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าอู๋เป่ย "คาดไม่ถึงว่าบนโลกนี้จะยังมีผู้เที่ยงแท้โบราณรุ่นแรกอยู่ รุ่นเยาว์ โหวหวังเยว่ ได้พบผู้อาวุโส!"

อู๋เป่ยมองดูคนๆนั้นแล้วถามว่า "เป็นนายที่ฆ่าโหวกงเทียน?"

ชายหนุ่มพยักหน้า "ครับ เขาควบคุมผู้คน เป็นหายนะของตระกูลโหว เก็บเอาไว้ไม่ได้!"

อู๋เป่ย "อืม นายเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวทีเดียว นายคุกเข่าต่อหน้าฉัน นายจะเลือกที่ยอมจำนนใช่ไหม?"

โหวหวังเยว่ "รุ่นเยาว์รู้ดีว่าความแข็งแกร่งนั้นเทียบไม่ได้กับผู้อาวุโส และมันก็ไร้ประโยชน์ที่จะต่อต้าน นอกจากนี้ก็เป็นเกียรติสำหรับตระกูลโหวที่จะได้รับใช้ภายใต้คำสั่งของคุณ ฉันคิดว่านี้เป็นผลดีมากกว่าผลเสียต่อตระกูลโหว"

อู๋เป่ย "นายเป็นคนที่ฉลาด ไม่เลวเลย ตอนนี้ลุกขึ้นมาพูดคุยกันเถอะ"

โหวหวังเยว่ลุกขึ้นยืน ในเวลานั้นเขารู้สึกว่าอู๋เป่ยมีกลิ่นอายของมหาเทพ แม้มันจะจางมากแต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกได้ เขาจึงพูดอย่างประหลาดใจ "ท่านยังเป็นมหาเทพอีกด้วย?"

อู๋เป่ย "อืม ฉันเข้ามาในดินแดนนี้ได้ไม่นาน เดิมฉันตั้งใจจะยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลโหว แต่ดูเหมือนวันนี้คงจะไม่ต้องแล้ว"

โหวหวังเยว่ "ท่านผู้อาวุโส ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร พวกเรากจะสนับสนุนท่านอย่างเต็มที่"

เขาแตะคางตนเองแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "จักรพรรดิน้อยนี้ดีจริงๆ ตอนนี้พวกคุณสองฝ่ายเป็นเหมือนน้ำกับไฟ ฉันจำเป็นต้องไปชักชวนเขา โหวหวังเยว่ นายไปกับฉัน"

ไม่นานอู๋เป่ยและโหวหวังเยว่ก็มาถึงราชสำนัก

เมื่อสือชางฮุยเห็นโหวหวังเยว่ก็พูดอย่างเยาะเย้ย "โหวหวังเยว่ ทำไมนายยังไม่คุกเข่าลง?"

แต่โหวหวังเยว่ไม่แม้เต่จะขยับ เพียงแต่มองเขากลับด้วยสายตาเย็นชา

อู๋เป่ยเดินเข้าไปและวางมือลงบนไหล่ของสือชางฮุยแล้วพูดว่า "พี่ชาย โหวหวังเยว่คนนี้ฉันสู้ไม่ชนะเขา"

ใบหน้าของสือชางฮุยซีดเผือก และพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "งั้นจะทำยังไงดี? พี่หลี่ นายหลอกฉัน!"

อู๋เป่ยพูดอย่างจริงจัง "ฉันจะหลอกนายได้ยังไง? ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน นายคิดว่านายจะสามารถอยู่มาได้หลายปีเหรอ? ตระกูลโหวไม่ช้าก็เร็วจะต้องมาฆ่านาย และนายก็ไม่มีพลังที่จะต่อต้าน ใช่ไหมล่ะ?"