บทที่ 1776 เลื่อนถึงระดับเจิ้นโหว

รูปร่างที่สมบูรณ์แบบนี้ อู๋เป่ยคิดว่าเป็นร่างกายการต่อสู้ที่เหมาะสมที่สุด เขาตั้งชื่อนักรบประเภทนี้ว่าทหารเทพแห่งท้องทะเล

จำนวนทหารเทพในทะเลเทพยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อจำนวนเกินหนึ่งแสนคน เขาได้ใช้เซียนหยวนไปแล้วถึงหนึ่งในสาม

เขาหยุดสร้างกองกำลังและฝึกฝนระดับสิบเก้าต่อไป ระดับที่สิบเก้าถึงยี่สิบสี่ของคัมภีร์จักรพรรดิไท่อีคืออาณาจักรเจิ้นโหว ผู้บำเพ็ญในอาณาจักรนี้เรียกว่าเจิ้นโหว

เจิ้นโหวเทียบเท่ากับผู้เที่ยงแท้โบราณ และเป็นบุคคลสำคัญในหมู่ผู้เที่ยงแท้โบราณ มีพลังและยังเป็นผู้นำของ ผู้เที่ยงแท้โบราณในบางพื้นที่

อู๋เป่ยมีรากฐานที่ลึกซึ้ง และหลังจากฝึกฝนเพียงเล็กน้อย เขาก็ทะลวงผ่านและเข้าสู่ระดับที่สิบเก้าได้สำเร็จ ระดับที่สิบเก้าถึงระดับที่ยี่สิบเอ็ดเป็นกระบวนการในการควบคุมร่างกายและเพิ่มความแข็งแกร่ง อู๋เป่ยได้มาถึงระดับมาตรฐานแล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถสำเร็จในชั่วข้ามคืนได้ หลังจากฝึกซ้อมได้ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็ทะลุไปถึงระดับ ที่ยี่สิบสอง ระดับขอบเขตสูงสุด

ขอบเขตสูงสุด หมายถึงการแสดงถึงความกล้าหาญที่เหนือกว่าทหารทั้งหมดในสามกองทัพ เจิ้นโหวในระดับนี้มีความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง และมักจะทำหน้าที่เป็นนายพลที่ดุร้ายในหมู่ผู้เที่ยงแท้โบราณ รูปร่างสูงใหญ่และสามารถเข้าสู่เก้าสวรรค์สังหารพระเจ้าและจับผีในโลกใต้พิภพได้

หลังจากฝึกฝนมาถึงตรงนี้ อู๋เป่ยก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาใหญ่ขึ้น ภายใต้สถานการณ์นี้ เขาเติบโตได้มากกว่า 15,000 เมตร ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น ความแข็งแกร่งของเขามากขึ้นและสติปัญญาของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

หลังจากครอบครองร่างกายของเจิ้นโหวแล้ว เขาก็เดินออกจากลานบ้านและเดินไปรอบ ๆ สำนักซวนเจินในฐานะลู่จานเฟิง

ขณะนี้เวลาผ่านไปสองวันนับตั้งแต่การมาเยือนครั้งแรกของเขา และสำนักซวนเจินดูเหมือนจะกลับสู่สภาพเดิมแล้ว

เขาไม่ได้รู้อะไรนักเกี่ยวกับสำนักซวนเจิน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจอยู่ต่อสักพัก

ทันทีที่เขาเดินออกจากที่พัก เขาเห็นผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ลาน เธอมีรูปร่างที่ดีและรูปลักษณ์ที่งาม เธอสวมกระโปรงสีแดงและกำลังอ่านพระคัมภีร์อยู่ที่นั่น

เมื่อได้ยินเสียง ผู้ฝึกตนสาวก็รีบหันกลับมา เธอยิ้มแล้วพูดขึ้น"สหายลู่ คุณฝึกฝนเสร็จแล้วหรือ"

อู๋เป่ยจำเธอไม่ได้ เขาตอบว่า "อืม ศิษย์น้อง เจ้ามีเรื่องอันใดหรือเปล่า"

ผู้บำเพ็ญหญิงยิ้มและพูดว่า "สหายลู่ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้เรามีนัดกับพ่อแม่ข้า"

อู๋เป่ยนึกในใจว่าลู่จานเฟิงและผู้หญิงคนนี้เป็นคู่รักกันหรือเปล่า เขาแอบถามลู่จานเฟิงในถ้ำสวรรค์ว่า "ผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไร"

ลู่จานเฟิงพูดอย่างเคร่งขรึม "ข้าขอเตือนเจ้า อย่าทำร้ายนาง ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ แม้ว่าเจ้าจะกลายเป็นผีก็ตาม ! "

อู๋เป่ยกล่าว "ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ให้ร่วมมือหน่อย"

ลู่จานเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ "นางชื่อเหลิงเซียง เราชอบกันมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว"

อู๋เป่ยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วพูดว่า "ตอนนี้ข้าอยากจะลบความทรงจำเจ้าและปล่อยเจ้าออกมา"

ลู่จานเฟิงดีใจ"เจ้าไม่ฆ่าข้าหรือ"

อู๋เป่ยกล่าว "ถ้าจะฆ่า เจ้าคงตายไปนานแล้ว"

ลู่จานเฟิงพยักหน้า "ตกลง ! "

วินาทีต่อมา สมองลู่จานเฟิงก็ว่างเปล่าและเขาก็หมดสติไป

อู๋เป่ยกล่าว "ศิษย์น้อง รอข้าสักครู่ ข้าจะไปเอาของก่อน"

เขากลับไปที่ห้อง แล้วปล่ยอให้ลู่จานเฟิงออกมา จากนั้นตบเขาให้ตื่น

ลู่จานเฟิงลืมตาขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนอยู่ในที่ที่เขาอาศัยอยู่ เขาลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก เขาเห็นเหลิงเซียน ศิษย์น้องของเขา

ทั้งสองคุยกันคำสองคำ แม้ว่าลู่จานเฟิงจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็ยังไปพบพ่อแม่นาง

หลังจากที่สองคนนี้จากไป อู๋เป่ยกลายร่างเป็นลู่จานเฟิงและเดินไปรอบ ๆ สำนักซวนเจิน

หลังจากเดินไปรอบ ๆ สำนักซวนเจิน เขาก็เข้าใจสถานที่นี้มากขึ้น

ทันทีที่เขากลับมา เขาพบเหลิงเซียงยืนอยู่ในลานด้วยน้ำตาคลอเบ้า และร่างของลู่จานเฟิงนอนอยู่ข้าง ๆ นาง

เมื่อเห็นอู๋เป่ยที่กลายร่างเป็น ลู่จานเฟิงแล้ว เหลิงเซียนก็คุกเข่าลงบนพื้นแล้วพูดขึ้น "ได้โปรดล้างแค้นแทนจ้านเฟิงด้วย ! "

อู๋เป่ยประหลาดใจ เขาถามขึ้นว่า “ใครเป็นคนฆ่าเขา”

เหลิงเซียนร้องไห้ไปด้วยแล้วพูดว่า "เป่ยชิ่งเซิน ศิษย์เก้าดาวของสำนักซวนหยวน เขาทำร้ายฉันแล้วจานเฟิงก็พูดอะไรบางอย่างกับเขา จากนั้นเขาก็ฆ่าจ่านเฟิง เขามันไม่ใช่คนแล้ว ! "

อู๋เป่ยกล่าว "พูดด้วยนิดเดียวก็ฆ่าเลยหรือ"