บทที่ 1792 สมบัติของตระกูลหลู ไม่หลงเหลือ

ในเวลานี้ มีหญิงสาวที่สวยคนหนึ่งเดินออกมาจากประตู กล่าวได้ว่าสวยสง่า นั่นคือหญิงรับใช้ข้างกายของหลัวหนิงตัน เมื่อเธอเห็นอู๋เป่ย เธอพูดอย่างมีความสุข: "คุณชาย ทำให้ต้องท่านรอนานแล้ว"

อู๋เป่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “พี่หลัวล่ะ?”

หญิงรับใช้ตอบว่า “เทพธิดาของเรากำลังปรุงยา ไม่สะดวกออกมาต้อนรับ ก็เลยขอให้ผู้น้อยออกมารับท่าน”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลายคนตกตะลึง เขาถึงกับเรียกเทพธิดาหลัว ว่าพี่หลัว!

ศิษย์น้องเหยียนผู้นั้นรีบพูดขึ้นว่า “แม่นางปี้จู คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า คนๆ นี้ไฉนถึงเรียกเทพธิดาว่าพี่สาวได้ล่ะ”

ปี้จูพูดเบา ๆ ว่า “เทพธิดาและคุณชายอู๋เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน จะผิดได้อย่างไรกัน? พวกคุณทุกท่านก็มาเยี่ยมเทพธิดาหรือ? เทพธิดาไม่มีเวลามาพบทุกท่านหรอกนะ เชิญกลับไปเถอะ!”

เธอซึ่งไม่เกรงใจ ต้อนรับอู๋เป่ยอย่างเข้าไป จากนั้นประตูก็ถูกปิดอีกครั้ง

หลายคนที่อยู่นอกประตูมองหน้ากัน หลูกวงเฟิงเผยสีหน้าที่ไม่พอใจ นับตั้งแต่วันแรกที่เข้าเทียนเต้าเหมิน เขาก็มีความคิดไม่ดีต่อหลัวหนิงตัน ระดับการปรุงยาของหญิงผู้นี้สูงมาก หากสามารถแต่งเธอเข้าตระกูลหลูได้ จะต้องทำให้เกิดความเจริญรุ่งเรืองอย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า หลัวหนิงตันคนนี้มีสถานะที่สูงมากในเทียนเต้าเหมิน แม้ว่าเขาจะเป็นศิษย์หลัก แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ เขาจึงมาเยี่ยมบ่อยครั้ง พอมาบ่อยขึ้น หลัวตันหนิงก็เริ่มเบื่อที่จะเจอเขา

เมื่อเห็นอู๋เป่ยเข้าไป สีเผยสีหน้าที่น่าเกลียด จึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คนผู้นี้คือใคร?”

ลูกศิษย์ที่เฝ้าประตูอยู่กล่าวว่า “เขาเรียกตัวเองว่าอู๋เป่ย แต่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน"

“อู๋เป่ย?" ชายคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นึกไม่ออก!"

ศิษย์น้องเหยียนกล่าวว่า "ศิษย์พี่หลู เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ไม่จริงจังกับคุณเลย ถ้ามีโอกาส ต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย!”

หลูกวนเฟิงพูดเบาๆ: “ทางที่ดีอย่าได้เจอฉันอีก!”

ตอนที่อู๋เป่ยเห็นหลัวหนิงตัน เธออยู่ที่ห้องยาปรุงยา แต่ในขณะนี้ ชี่โอสถทั้งสิบสองมวลนั้นกำลังโบยบินร่ายรำกลางอากาศ ทุกชี่โอสถนั้นทรงพลังอย่างมาก หากปะทะใส่เทพเจ้าในลัทธิเต๋า ก็สามารถสังหารได้อย่างง่ายดาย

แต่ในเวลานี้ ภายใต้การควบคุมของหลัวหนิงตันชี่โอสถทั้งสิบสองเชื่องมาก และในที่สุดก็รวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นเม็ดยาอายุวัฒนะในฝ่ามือหยกของเธอ

อู๋เป่ยร้องอุทานว่า “ยาดี!”

หลัวหนิงตันยิ้มแล้วพูดว่า “น้องชาย นายช่างมีลาภปากจริงๆ ฉันเพิ่งปรุงยาสิบสองลิขิตฟ้าเสร็จ นายก็มาแล้ว”

ดวงตาของอู๋เป่ยเปล่งประกาย: “ยาสิบสองลิขิตฟ้าเหรอ? ฉันเคยได้ยินมาว่า หากทานยาเม็ดนี้สามารถสะท้อนกับลิขิตฟ้าทั้งสิบสอง ทุกวันสิบสองชั่วโมง ทุกชั่วโมงล้วนได้รับผลพวงที่ต่างกัน”

หลัวหนิงตันพยักหน้า: “ถูกต้อง ยานี้ ก็มอบให้น้องชายละกัน”

อู๋เป่ยยิ้ม: “ขอบคุณมากพี่หลัว พี่สาว ฉันมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือจากคุณ”

หลัวหนิงตัน: "โอ้ เรื่องอะไรหรือ?"

อู๋เป่ย: "ผมเปิดร้านยาอายุวัฒนะ แต่ยาอายุวัฒนะดีๆ มีไม่มาก เลยมายืมยาอายุวัฒนะจากท่าน"

หลัวหนิงตันกลอกตามองเขา: "เอายาอายุวัฒนะของฉันไปขาย เรียกว่ายืมเหรอ?"

อู๋เป่ยเกาหัว: "ตอนนี้น้องคนนี้ปรุงยาเก่งแล้ว เดี๋ยวจะปรุงคืนพี่ทั้งหมดภายหลัง"

หลัวหนิงตันกล่าวว่า "ยาอายุวัฒนะ ฉันปรุงไว้มากพอ ให้นายได้ แต่ว่า นายก็ต้องช่วยงานพี่สาวนิดหน่อย ช่วงนี้ฉันต้องการวัตถุดิบยาอันล้ำค่าบางอย่าง แต่ตอนนี้หาไม่ได้”

อู๋เป่ยพูดขึ้นทันทีว่า “นั่นง่ายเลย ภายภาคหน้าพี่สาวต้องการวัตถุดิบยาอะไร เพียงบอกกับฉัน”

หลัวหนิงตัน: “จริงเหรอ? ฉันมีรายการอยู่ที่นี่ นายไปหามาให้ฉันเลย”

อู๋เป่ยได้มองดูรายการ เจรจากับเหล่าเย่า เหล่าเย่าสามารถจัดหาวัตถุดิบยาข้างต้นได้ประมาณร้อยละเจ็ดสิบ รวมกว่าสามร้อยชนิด

เขาพูดว่า: "พี่หลัว ฉันจะให้ส่วนหนึ่งแก่พี่ก่อน แล้วฉันจะหาทางสำหรับส่วนที่เหลือ"