บทที่ 1797 คุณชายชิมชา

ปรมาจารย์ปรุงยาที่อยู่บนพื้นฟื้นคืนสติ เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คารวะไปทางอู๋เป่ยแล้วพูดว่า ：“ขอบคุณสหายที่ช่วยเหลือ สารพิษของข้านี้ร้ายแรงมาก ครั้งนี้อาการกำเริบกะทันหันเกินไป จนข้าไม่ทันตั้งตัว”

อู๋เป่ยเหลือบมองเขา แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า ：“ยาอายุวัฒนะที่ท่านปรุงนั้นมีมากเกินไป และช่วงนี้ก็มียาอายุวัฒนะที่ล้ำค่าอีกมากมาย ทำให้สารพิษรุนแรงมากขึ้น”

ดวงตาของอีกฝ่ายเป็นประกาย เขารู้สึกว่าอู๋เป่ยพูดได้ถูกต้องเกินไปแล้ว จึงรีบพูดว่า สิ่งที่สหายนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง สามสิบปีนี้ข้ากลายเป็นปรมาจารย์ปรุงยาระดับสี่ดาว ดังนั้นจึงมียาอายุวัฒนะมากขึ้นเรื่อยๆ และความยากก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในบรรดานี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลองยาอายุวัฒนะเอง นานวันไป สารพิษจำนวนมากจึงสั่งสมอยู่ในร่างกาย

อู๋เป่ย ：“นั่นหมายความว่ายาอายุวัฒนะที่เจ้าปรุงนั้นไม่บริสุทธิ์ และมีสารพิษมากเกินไป สำหรับคนอย่างเจ้า ต่อไปอย่าได้ปรุงยาอีกเลย ไม่เช่นนั้นจะมีอันตราย”

หลังจากที่ทุกคนได้ยินว่าบุคคลนี้เป็นปรมาจารย์ปรุงยา และเป็นปรมาจารย์ปรุงยาระดับสี่ดาว พวกเขาก็รู้สึกเลื่อมใสทันที เพราะปรมาจารย์ปรุงยาระดับสี่ดาวนั้นหาได้ยากมาก

ขณะเดียวกัน ก็ได้ยินอู๋เป่ยพูดว่าอายุวัฒนะที่เขาปรุงนั้นไม่บริสุทธิ์ ทันใดนั้นก็มีคนหัวเราะเยาะเขา ：“ใครปรุงยาอายุวัฒนะแล้วไม่มีสารพิษบ้าง? แล้วมีปรมาจารย์ปรุงยาคนไหนบ้างที่ไม่ลองยาอายุวัฒนะที่ตัวเองปรุง? คำพูดของเจ้านั้น ดูไร้ค่าจริงๆ！”

.??.??

อู๋เป่ยมองดู และเห็นว่าคนที่พูดนั้นเป็นผู้หญิง โดยมีผู้บำเพ็ญสี่คนยืนอยู่ด้านหลัง เธอสวยมาก มีดวงตาใสราวน้ำค้างในฤดูใบไม้ร่วง และมีใบหน้าที่งดงามมาก เธอสวมกระโปรงสีเหลืองอ่อนและดูหรูหรามาก

ทันทีที่นางพูด ชายทั้งสี่ที่อยู่ข้างหลังนางต่างก็พูดพร้อมกัน หนึ่งในนั้นพูดว่า ：“ศิษย์น้องพูดถูกต้องทุกประการ คนประเภทนี้ไม่เข้าใจวิธีการปรุงยา จึงพูดเรื่องไร้สาระ ช่างน่าขันนัก！”

อีกคนพูดว่า ：“ยาอายุวัฒนะที่ปราศจากสารไม่บริสุทธิ์ นั้นไม่ใช่ยาอายุวัฒนะเกรดจักรพรรดิหรือยาอายุวัฒนะในตำนาน ปรมาจารย์ที่สามารถปรุงยาอายุวัฒนะเช่นนี้ได้ ในโลกนี้มีกี่คน? อย่าคิดว่าจะดูหมิ่นอาชีพของปรมาจารย์ปรุงยา เพียงเพราะเจ้าช่วยชีวิตคนอื่นไว้ได้！”

ปรมาจารย์ปรุงยาที่ถูกช่วยไว้รีบโบกมือ ：“ผู้มีพระคุณท่านนี้พูดถูก ข้าไม่สามารถปรุงยาได้อีกต่อไปแล้ว เฮ้อ เป็นเพราะเมื่อก่อนนี้ความสามารถในการปรุงยาของข้ามีจำกัด และสั่งสมสารพิษมากจนเกินไป”

อู๋เป่ยไม่รู้จักคนเหล่านี้ และไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับพวกเขา เขาส่ายหัว และเตรียมที่จะเดินจากไป

โดยไม่คาดคิด ผู้หญิงคนนั้นขวางอู๋เป่ยไว้ และถามว่า ：“เจ้าลดสารพิษของเขาได้อย่างไร?”

อู๋เป่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ไร้มารยาทจริงๆ เราเป็นคนแปลกหน้ากัน เธอจะขวางเขาเพื่ออะไร? จากนั้นเขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า ：“ข้าทำอย่างไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า โปรดหลีกทางด้วย”

ผู้บำเพ็ญที่อยู่ข้างหลังทั้งสี่คนรีบฉวยโอกาสโอ้อวดทันที ชายสวมชุดสีน้ำเงินคนหนึ่งก้าวมาข้างหน้า และพูดอย่างเย็นชาว่า ：“คุณหนูหมิงถามเจ้า เจ้าก็ตอบอย่างโดยดี เข้าใจไหม?”

หลิวจือโหมวพูดด้วยเสียงทุ้มว่า ：“บังอาจ！ คุณหนูหมิงอะไร ถ้าทำให้คุณชายตระกูลข้าขุ่นเคืองใจ พวกเจ้าจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว！”

ผู้บำเพ็ญมองดูเขา และพูดเยาะเย้ย ：“รับผลที่ตามมาไม่ไหว? ข้าก็อยากจะรู้ ว่าเขาเป็นใครกัน！”

หลิวจือโหมวไม่รอช้า และแสดงตราสัญลักษณ์ของเขา

“ปรมาจารย์ปรุงยาระดับห้าดาว！” มีคนอุทาน

ต้องรู้ว่า ในโลกนี้มีปรมาจารย์ปรุงยาระดับห้าดาวเพียงไม่กี่คน รวมกันแล้วก็มีจำนวนไม่มากนัก ที่สามารถเป็นปรมาจารย์ปรุงยาระดับห้าดาวได้ มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้นที่สามารถเชิญพวกเขาได้

ยิ่งกว่านั้น ไม่มีผู้บำเพ็ญคนใดในโลกนี้ที่ไม่อยากเป็นสหายกับปรมาจารย์ปรุงยา ยิ่งอีกฝ่ายเป็นถึงปรมาจารย์ปรุงยาระดับห้าดาวด้วย！

ผู้หญิงคนนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย เธอพูดว่า ：“ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร?”

หลิวจือโหมว ：“ข้าไม่มีเวลาคุยกับพวกเจ้า กรุณาหลีกทาง อย่าขวางทางคุณชาย”

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย และรู้สึกว่าหลิวจือโหมวไร้มารยาทอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม คนที่ได้รับความเคารพจากปรมาจารย์ปรุงยาระดับห้าดาวเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นเขาจึงต้องถอยออกไป

อู๋เป่ยก้าวเท้าเดินจากไป หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังพึมพำ ：“เขาเป็นใครกันแน่?”

ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งหัวเราะเยาะ ：“คงจะเป็นลูกศิษย์ของกองกำลังที่มีอิทธิพล ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ถ้าเขารู้ว่า ปู่ของคุณหนูหมิงคือราชานักปรุงยาระดับสี่ดาว เกรงว่าเขาจะกลัวจนคุกเข่าทันที！”

“ฮ่าๆ！ แน่นอนอยู่แล้ว ในโลกนี้มีราชานักปรุงยาเพียงไม่กี่คน ไม่มีกองกำลังไหนกล้าดูหมิ่น”