ตอนที่ 1800
บทที่ 1804 ความผิดฐานรับสินบน
October 21, 2026
หัวใจของหลัวจือฉานสั่นไหว เขาแอบพูดกับหลัวฉีอวิ๋นว่า “ฉีอวิ๋น ปู่จะบอกความลับบางอย่างกับเจ้า หากเจ้าได้แต่งงานกับมหาเทพหลี่ ลูกๆ ของเจ้าก็จะมีสายเลือดของผู้ศักดิ์สิทธิ์ วันข้างหน้าสดใสแน่นอน”
หลัวฉีอวิ๋นหน้าแดงเล็กน้อย: “ท่านปู่ เขาจะชอบข้าหรือเปล่า?”
หลัวจือฉาน : “วีรบุรุษอย่างมหาเทพ ต้องมีสาวงามไม่มีขาดแน่นอน แต่ไม่สำคัญหรอก หากครอบครองไม่ได้หมดหรอก ได้รับสถานะก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว”
อู๋เป่ยถามจือโหย่วว่า “อาวุโสหลิวกลับมาแล้วหรือบยัง?”
จือโหยวส่ายหัว: “ปรมาจารย์ปรุงยาหลิว ยังไม่กลับมา”
“ยังไม่กลับมาเหรอ?” เขาแปลกใจเล็กน้อย เขาแค่จะได้รับเงิน ทำไมมันใช้เวลานานขนาดนั้น?
ขณะนั้นมีคนเข้ามาทักทาย เมื่อเห็นอู๋เป่ย เขาก็ก้าวมาข้างหน้าและโค้งคำนับ: “ปรมาจารย์ปรุงยาหลี่ใช่หรือไม่? หลิวจือโหมวให้ข้าน้อยมาแจ้งข่าวแก่ท่านว่าตอนนี้เขาถูกคนในสำนักกักขังไว้แล้วในข้อหาหลอกล่วงเงินจากผู้อื่น”
อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: “หลอกล่วงเงินงั้นหรือ?”
ชายคนนั้นพูดว่า: “ขอรับ ท่านปรมาจารย์ปรย์ยาหลี่ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในเมืองหลวงมากมาย ถ้าท่านอยากจะช่วยเขาก็ควรเตรียมเงินไว้ดีกว่า มิฉะนั้นเขาจะถูกตัดศีรษะได้”
อู๋เป่ยพูดด้วยความโกรธ: “นี่เป็นกับดัก!”
หลัวจือฉานกล่าวว่า “มหาเทพ อาวุโสซิ่วเป็นคนดูแลเรื่องนี้ ข้ายังพอมีเกรียติในเมืองหลวงอยู่บ้าง”
อู๋เป่ยโบกมือ: “ไม่จำเป็น! ข้าจะไปที่นั่นเอง ข้าอยากรู้ว่าใครไม่กล้าแตะต้องคนของข้า!”
เวลานี้ในเรือนจำของจวนเฉิงอันในเมืองหลวง ที่เต้าจวินหลิวจือโหมวถูกจำคุกในข้อหาหลอกล่วงผู้อื่น
โดยปกติแล้วคนกลุ่มนี้ไม่อาจต้านทานระดับเต้าจวินของเขาได้ แต่หลิวจือโหมวไม่อยากขัดขืน จึงยอมมาที่นี่
ในด้านหลังของสำนักงานของจวนเฉิงอัน มีหลายคนกำลังดื่มฉลอง หนึ่งในนั้นคือนายอำเภอเฉิงอัน
นายอำเภอเฉิงอันกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า: “พวกเจ้าทั้งสอง ข้ามีหนึ่งแสนล้านเหรียญเต้า มีเหลืออีกห้าหมื่นล้านเหรียญ พวกเจ้าทั้งสองเอาไปแบ่งกันแล้วกัน?”
ชายทั้งสองมองหน้ากัน และชายมีหนวดมีเคราคนหนึ่งก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “ท่านใต้เท้า ถ้าห้าหมื่นล้านแบ่งสองคน มันก็น้อยลงไปหน่อยไม่ใช่หรือ? รับสินบนเช่นนี้ พวกเราก็เสี่ยงที่จะถูกตัดหัว”
นายอำเภอพูดอย่างสงบ: “พวกเจ้าก็รู้ว่าบุคคลที่ถูกจับมาเป็นนักปรุงยามันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการกับเขา”
“โอ้ นักปรุงยาคนนี้แต่เดิมเป็นใครกันหรือ?”
นายอำเภอกล่าวว่า “ชายคนนี้ชื่อ หลิวจือโหมว ตรวจสอบข้อมูลแล้วพบว่าเขาเคยเป็นปรมาจารย์นักปรุงยาระดับสี่ดาว”
ทั้งสองต่างประหลาดใจ: “ปรมาจารย์นักปรุงยาสี่ดาว? นั่นก็ถือว่ารับมือได้ยากจริง ๆ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ใช่ เขาก็คงจะมีสายสัมพันธ์อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว”
นายอำเภอ: “ดังนั้น เงินแสนล้านนี้คือสิ่งที่ข้าควรรับ นอกจากนี้ ข้ารับได้น้อยกว่าครึ่งของแสนล้านนี้ และมากกว่าครึ่งหนึ่งต้องมอบให้เจ้านายของข้าด้วยเช่นกัน”
หากเงินแสนห้าหมื่นล้านไม่น่าดึงดูดเกินไป นายอำเภอเองก็คงไม่เสี่ยงที่จะยึดเงินนี่มา
พวกเขาทั้งสามกำลังพูดถึงการแบ่งของที่ยึดมา ในห้องขังหลิวจือโหมวเห็นอู๋เป่ยปรากฏตัวขึ้น
“คุณชาย ท่านมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร?” หลิวจือโหมวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นสีหน้าผ่อนคลายของเขา อู๋เป่ยก็รู้ทันทีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และพูดว่า: “ท่านจงใจซ่อนระดับพลังยุทธ์ของท่าน ใช่ไหม?”
หลิวจือโหมว : “หากต้องการชิงเงินของคุณชายคืน ข้าจะร่วมด้วยแน่นอน”
อู๋เป่ย : “อีกฝ่ายต้องการจะฆ่าท่านหรือ?”
หลิวจือโหมว : “โทษของการหลอกล่วงถือเป็นคดีร้ายแรง และแน่นอนว่าอาจจะต้องถูกตัดศีรษะ”
อู๋เป่ย: “ฝ่ายนั้นคือใคร?”
หลิวจือโหมว: “นายอำเภอเฉิงอัน ชื่อฟางต้าเว่ย หัวหน้าของเขาคือหลิงอี้แห่งเมืองหลวง ที่ยึดเงินไป และเงินส่วนหนึ่งเขาต้องการมอบให้หลิงอี้”