บทที่ 1822 สู่โลกสวรรค์ จุดเริ่มต้นของเส้นทางสู่เซียน

จูเจิ้นเอ๋อ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพียงแค่กินยาอายุวัฒนะ ก็สามารถกลายเป็นเต้าจวิน ได้จริงหรือ?

อู่เป่ย พูดว่า: "เธอลองกินมันดูสิ ฉันจะช่วยเธอในการทะลุทะลวง อยู่ข้างๆ เอง"

จูเจิ้นเอ๋อ กัดฟันแล้วพูดว่า: "ได้!"

นางกลืนยาอายุวัฒนะ ลงไป พลังมหาศาลก็เริ่มหมุนเวียนอยู่ในร่างกาย ทำให้นางเปลี่ยนแปลงไปทั้งภายในและภายนอก จิตวิญญาณของนางก็ยกระดับขึ้น

อู่เป่ย คอยดูแลอยู่ข้างๆ ช่วยให้นางทะลุทะลวง

สามวันผ่านไป จูเจิ้นเอ๋อ ลืมตาขึ้น ในตอนนี้นางรู้สึกว่ามีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งใหญ่อยู่ในร่างกายของนาง เพียงแค่คิด นางก็เข้าใจในความลี้ลับของฟ้าดินมากมาย ที่แท้ นางได้อาศัยยาอายุวัฒนะเต้าจวิน สำเร็จในการก้าวขึ้นสู่ดินแดนต้าหลัว!

"ขอบคุณท่านมาก!" นางคำนับอย่างลึกซึ้ง

อู่เป่ย ยิ้มแล้วพูดว่า: "ไม่ต้องเกรงใจ คนที่ลงมือกับบ้านแกคงไม่มีเต้าจวินอยู่ใช่หรือไม่?"

จูเจิ้นเอ๋อ พยักหน้า: "คนที่แข็งแกร่งที่สุดในพวกเขาก็เป็นเพียงเซียนผู้เที่ยงแท้ เท่านั้น แต่เพราะบ้านฉันมีอำนาจน้อยเกินไป พวกเขาจู่ๆ ก็ลงมือ บ้านฉันจึงไม่สามารถต้านทานได้"

อู่เป่ย : "เธอไปเถอะ หลังแก้แค้นเสร็จแล้ว ค่อยกลับมาที่นี่ หากเธอยินดี ฉันจะให้เธอเป็นนางสนมผู้สูงศักดิ์"

จูเจิ้นเอ๋อ มองเขาอย่างลึกซึ้ง: "ฉันจะกลับมาแน่นอน"

หลังจากจูเจิ้นเอ๋อ ออกไปแก้แค้น อู่เป่ย ก็เตรียมการเปิดร้านขายยาอายุวัฒนะ ต่อไป

สามวันถัดมา เขาได้เตรียมยาอายุวัฒนะระดับกลางและระดับต่ำไว้บ้าง ร้านขายยาราชานักปรุงยา ในทวีปรกร้าง เปิดทำการอย่างเป็นทางการ ในวันเปิดร้าน เขาไม่ได้เชิญใครมาร่วมงาน ไม่ได้โปรโมทอะไรเลย แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ชื่อเสียงของร้านขายยาราชานักปรุงยา ได้แพร่กระจายออกไปแล้ว วันแรกที่เปิดร้าน คนก็เต็มร้านจนไม่มีที่ให้ยืน

ขณะที่ธุรกิจของร้านขายยาราชานักปรุงยา กำลังรุ่งเรือง จูเจิ้นเอ๋อ ก็กลับมา นางดูเหน็ดเหนื่อย เมื่อเห็นอู่เป่ยก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กอดเขาไว้แน่น

อู่เป่ย ตบเบาๆ ที่หลังของนาง แล้วพูดว่า: "เจิ้นเอ๋อ ฉันจะพาเธอกลับวัง"

จากนั้น เขาพาจูเจิ้นเอ๋อ ไปพบกับครอบครัว

เมื่ออยู่บ้านได้ไม่กี่วัน นอกจากการปรุงยา เขาก็ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว วันเวลาเป็นไปอย่างเงียบสงบ

วันหนึ่ง เขารู้สึกมีสติสัมปชัญญะ เขาทะลุทะลวงคัมภีร์จักรพรรดิไท่อี ไปได้สามขั้น ถึงขั้นที่ยี่สิบแปด

ตั้งแต่ขั้นที่ยี่สิบห้าถึงสามสิบ เป็นชั้นราชาผู้เที่ยงแท้ ขั้นที่ยี่สิบแปดถือว่าเป็นช่วงปลายของชั้นราชาผู้เที่ยงแท้ แล้ว แต่เมื่อเขาต้องการทะลุทะลวง ต่อไป เขารู้สึกว่ามีอุปสรรคอยู่บ้าง เขาไม่ใช่ว่าทะลุทะลวง ไม่ได้ แต่หากฝืนทะลุผ่านไป จะต้องทิ้งความเสียใจบางอย่างไว้

พิจารณาอยู่นาน เขาตัดสินใจจะไปยังอาณาจักรสวรรค์ ของตงเทียน อีกครั้ง ก่อนหน้านี้ ตงเทียนบอกเขาว่า ตราบใดที่เขาทำภารกิจสามอย่างสำเร็จ เขาจะได้รับทรัพยากรที่เหลือจากเซียนแห่งสวรรค์ บรรพบุรุษที่ทิ้งไว้ เขาทำภารกิจสองอย่างในอาณาจักรสวรรค์ เสร็จแล้ว ภารกิจที่สามคือการเป็นเซียนราชา

เขากลายเป็นเซียนราชา นานแล้ว ตอนนี้แค่ไป ก็จะได้รับทรัพยากร

เขาคิดถึงเรื่องนี้แวบหนึ่ง ในวินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรสวรรค์

เสียงของตงเทียนดังขึ้น: "ยินดีต้อนรับกลับมา! ฉันรู้สึกได้ว่า นายได้กลายเป็นเซียนราชา แล้ว!"

อู่เป่ย : "อืม ฉันทะลุทะลวง ได้ไม่นานมานี้เอง"

ตงเทียน: "แต่ว่า นายเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับโชคชะตา นายเข้าใจเกี่ยวกับระดับต่างๆ ของระดับโชคชะตานี้หรือไม่?"

อู่เป่ย : "ฉันรู้บ้างเล็กน้อย"

ตงเทียน: "ระดับโชคชะตา นั้น จริงๆ แล้วไม่มีระดับขั้น"

อู่เป่ย ตกใจ: "ไม่มี?"

ตงเทียน "ถูกต้อง ระดับโชคชะตา ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาจากการฝึกตน แต่ได้มาจากการเพิ่มขึ้นของพลังและความโชคดี ยิ่งพลังของนายแข็งแกร่งขึ้น และโชคดีของนายเพิ่มขึ้น ระดับของระดับโชคชะตา ของนายก็จะสูงขึ้น"

อู่เป่ย"พูดแบบนี้ แสดงว่าฉันกำหนดระดับของระดับโชคชะตา ด้วยตัวเองไม่ได้?"

ตงเทียน "สิ่งที่เธอทำได้ก็คือทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น"

อู่เป่ย ถอนหายใจเบาๆ "ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อฉันทะลวงไปแล้ว มองเห็นทางข้างหลังมันพร่ามัว"

ตงเทียน "นายมาได้ทันเวลาพอดี ถ้ามาสายกว่านี้หน่อย จางหยิงเทียน อาจจะมาก่อนนายและเอาทรัพยากรที่นี่ไปแล้ว"

อู่เป่ยจำได้ว่าจางหยิงเทียน เป็นหนึ่งในสองคนที่เข้าสู่อาณาจักรสวรรค์กลาง ได้ เขาถามว่า: "เขามาอีกแล้วหรือ?"

ตงเทียน"ใช่ ได้ยินว่าหลังจากรู้ถึงพรสวรรค์ของนายแล้ว เขาบอกว่าเขาจะทะลวง เป็นเซียนราชา ภายในสามเดือน และอีกสามวันจะเป็นกำหนดเวลาสุดท้ายของสามเดือนนั้น"

อู่เป่ยยิ้ม: "หมายความว่าถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกสองวัน ทรัพยากรคงจะถูกเขาเอาไปแล้ว"