ตอนที่ 1844
บทที่ 1848 ป้อมปราการแห่งยุค
October 21, 2026
อู๋เป่ยมีความคิดในใจ รู้ว่าเป็นคนของตระกูลเหยียน จึงสั่งให้พาเขาไปที่ห้องโถง
ผู้มาเยือนดูเหมือนเขาอายุยี่สิบต้นๆ ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า หลังจากพบเขา ก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง: “เหยียนซิง ศิษย์จากตระกูลเหยียน คารวะท่านแม่ท่านแห่งจตุรเทพ”
อู๋เป่ย: “ตระกูลเหยียนของพวกคุณพูดว่า จะไม่ขอเชื่อมสัมพันธ์กับฉันไม่ใช่หรือ?”
เหยียนซิงพูดด้วยรอยยิ้ม: “มีบางอย่างที่คนนอกไม่ควรรู้ และด้วยสถานะที่พิเศษของตระกูลเหยียนในโลกแห่งเซียน แน่นอนว่าเราต้องแข็งกร้าวเสียบ้าง แน่นอนว่า ฉันมาครั้งนี้ เพื่อมาขอโทษที่ตระกูลเหยียนเสียมารยาทไป”
อู๋เป่ย: “โอ้ คุณอยากจะขอโทษงั้นเหรอ?”
เหยียนซิงกล่าวอย่างจริงจัง: “ใช่! เรื่องนี้เป็นเพราะใครบางคนทำเองโดยพลการ ทำให้แม่ทัพแห่งจตุรเทพขุ่นเคือง ผูนำตระกูลทราบเรื่องนี้เข้า ท่านก็โกรธมากและลงโทษคนผู้นั้นอย่างหนัก!”
อู๋เป่ยพูดอย่างเฉยเมย: “คุณไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องไร้สาระพวกนี้ พูดสิ่งที่มีประโยชน์จะดีกว่า”
เหยียนซิงไม่รู้สึกเขินอาย เขาพูดว่า: “แน่นอน ฉันมาพร้อมกับภารกิจ หวังว่าแม่ทัพแห่งจตุรเทพจะสละรังของเวทย์ปีศาจให้กับตระกูลเหยียน”
อู๋เป่ย: “แน่ใจเหรอว่าในมือฉันมีรังของเวทย์ปีศาจ?”
เหยียนซิงยิ้มแล้วพูดว่า “มีเพียงแม่ทัพแห่งจตุรเทพเท่านั้นที่รู้ว่ามีรังนี้หรือไม่ ถ้าคุณยินดีสละ ตระกูลเหยียนตั้งราคาที่สมใจแม่ทัพแห่งจตุรเทพอย่างแน่นอน แต่ถ้าแม่ทัพแห่งจตุรเทพไม่เต็มใจก็ไม่กล้าบังคับ”
อู๋เป่ย : “โอ้ ราคาที่สมใจคือะไร ลองบอกมาสิ”
เหยียนซิง: “ป้อมปราการแห่งยุคหนึ่งที่!”
อู๋เป่ยได้เห็นตำนานป้อมปราการแห่งยุคในหนังสือโบราณ และเคยได้ยินผู้อาวุโสบางคนกล่าวถึง ว่ากันว่าในช่วงประสบเคราะห์ครั้งใหญ่แห่งยุค สามารถเข้าไปในป้อมปราการแห่งยุค เพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ และสามารถรักษาชีวิตได้
อู๋เป่ย: “คุณค่าของป้อมปราการแห่งยุคนั้นมากมายมหาศาล ตระกูลเหยียนยอมแลกมันกับรังของเวทย์ปีศาจ?”
เหยียนซิง: “ครับ!”
อู๋เป่ยถอนหายใจ เขาหายใจเข้าแล้วพูดว่า “น่าเสียดายจริงๆ ถ้าฉันมีรังของเวทย์ปีศาจ ฉันจะแลกมันกับคุณอย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้วมันไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันเลย"
เหยียนซิงขมวดคิ้ว: “แม่ทัพแห่งจตุรเทพจะบอกว่ารังของเวทย์ปีศาจไม่ได้อยู่ในมือคุณหรือ?”
อู๋เป่ย: “ครั้งนั้นเราได้ปิดล้อมเวทย์ปีศาจ และค้นพบการมีอยู่ของรัง ดังนั้นฉันจึงไปสำรวจ แต่พอไปถึง ก็พบมือขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยแมลงยื่นออกมาจากความว่างเปล่า คว้าเอารังไปแล้ว”
ท่าทีของเหยียนซิงเปลี่ยนไปอย่างมาก: “มือยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยแมลง? กลิ่นอายของอีกฝ่ายเป็นอย่างไร?”
อู๋เป่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ให้ความรู้สึกที่กดขี่อย่างรุนแรง รู้สึกเหมือนกลิ่นอายของปีศาจที่ทรงพลัง”
เหยียนซิงถอนหายใจแล้วพูดว่า: “จบแล้ว! คนที่ลงมือต้องเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งยุคของเผ่าปีศาจ!”
มือนี้ที่อู๋เป่ยกล่าวถึง คืออ่านได้จากผลการสืบทอดของผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาได้รับมา แล้วบุคคลนั้นเป็นผู้แข็งแกร่งจากเผ่าปีศาจอย่างแท้จริง และมีชื่อเสียงอย่างมาก โดยไม่คาดคิด ทันทีที่เขาพูดถึง เหยียนซิงก็จะคิดได้เลย
เขาจงใจถาม: “อีกฝ่ายเป็นใคร?”
เหยียนซิงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “หนึ่งในสิบสองกลุ่มดาวปีศาจ แม่ทัพแห่งจตุรเทพอาจไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่จอมมารตัวนี้ ในตอนนั้นมันเกือบจะล้างผลาญตระกูลเหยียนของพวกเราไปแล้ว
อู๋เป่ย: “ดูเหมือนว่าไม่ใช่มีแค่ตระกูลเหยียนของพวกคุณที่สอบถามข่าวคราวรังของเวทย์ปีศาจ”
เหยียนซิงเต็มไปด้วยความกังวล เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อคำพูดของอู๋เป่ย อย่างไรก็ตาม เขานึกไม่ออกว่า อู๋เป่ยมีเหตุผลอะไรถึงปฏิเสธข้อเสนอของเขา
ทันทีที่เหยียนซิงจากไป เขาศักดิ์สิทธิ์ก็ถามว่า: “เหตุใดคุณจึงละทิ้งป้อมปราการแห่งยุค”
อู๋เป่ยถาม: “คุณคือผู้แข็งแกร่งแห่งยุค สำหรับฉัน ป้อมปราการแห่งยุคไม่มีค่าอะไร”
เขาศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่า “จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ได้ แม้ว่าฉันจะสร้างป้อมปราการแห่งยุค ก็ยังต้องใช้เวลานาน และต้องใช้ทรัพยากรมากมาย”
อู๋เป่ย : “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ผมเชื่อว่าอนาคตผมก็จะกลายเป็นผู้เข้มแข็งแห่งยุคอย่างแน่นอน”