บทที่ 1857 ทวีปเนบิวลา หุบเขาเหิ่งเทียน

อาจารย์ทวดกว่างเฉิงถอนหายใจเบาๆหนึ่งที พูด : “ทั้งๆที่หลานเฟิงหยินรู้ว่าชิงเหยียนเป็นลูกศิษย์ปิดประตู ยังกล้าทำแบบนี้กับเธอ หยิ่งผยองเกินไปแล้ว”

จินเผิง : “อาจารย์ ศิษย์จะไปพาศิษย์น้องเล็กกลับมาเดี๋ยวนี้!”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ไม่ต้องแล้ว ผมจะไปเอง เรื่องนี้ มันเป็นความขัดแย้งระหว่างผมกับหุบเขาเหิ่งเทียน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชิงโจวแล้ว เพียงแต่ ต้องรบกวนจินเผิงนำทางให้ฉันด้วย”

หลังจากอาจารย์ทวดกว่างเฉิงได้ยิน พูด : “สหายหลี่ คุณไปจัดการเองเลย ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องนี้”

ได้ยินคำพูดประโยคนี้ จินเผิงจึงนำทางอยู่ข้างหน้า สักพักหนึ่งก็มาถึงโลกแห่งหนึ่งที่หุบเขาเหิ่งเทียนตั้งอยู่ โลกแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยวงแหวนเนบิวลา มีดาวหลายร้อยล้านดวงในเนบิวลา สร้างเป็นค่ายกลใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้

ยืนอยู่เหนือเนบิวลา จินเผิงพูด : “คุณชาย ที่แห่งนี้เรียกว่าทวีปเนบิวลา บนทวีปเนบิวลา มีสามตระกูลที่ทรงพลังที่สุด หุบเขาเหิ่งเทียนก็คือหนึ่งในนั้น หุบเขาเหิ่งเทียน สร้างขึ้นโดยเหิ่งเทียนเต้าเหริน ต่อมา เหิ่งเทียนเต้าเหรินกลายเป็นผู้แข็งแกร่งแห่งยุคที่เหมือนกับอาจารย์ ลูกหลานของของเหิ่งเทียนเต้าเหรินสืบทอดหุบเขาเหิ่งเทียน มีความเจริญรุ่งเรือง ปัจจุบัน มีลูกศิษย์นับล้านคนในหุบเขาเหิ่งเทียน ผู้อาวุโสระดับต่างๆสามพันกว่าคน เต็มไปด้วยปรมาจารย์ ศิษย์น้องเก้าคนนั้นชื่อหลานเฟิงหยิน เป็นทายาทรุ่นที่เก้าของเหิ่งเทียนเต้าเหริน”

อู๋เป่ย : “ชิงเหยียนและเธอไม่มีความแค้นต่อกัน คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะกล้าลักพาตัวเธอ ช่างบังอาจจริงๆ!”

จินเผิง : “ภายนอกศิษย์น้องเก้าเข้าร่วมกับชิงโจว อันที่จริงแล้วส่วนใหญ่ฝึกฝนอยู่ที่หุบเขาเหิ่งเทียน ท้ายที่สุดแล้ว มรดกของหุบเขาเหิ่งเทียนก็ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าของอาจารย์ อันที่จริงข้างในนี้มีเหตุผลบางอย่างที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิษย์น้องสิบเก้า ศิษย์น้องสิบเก้ามีหน้าตาที่หล่อเหลา คุณสมบัติไม่ธรรมดา ศิษย์น้องมากมายล้วนแล้วชอบเขา หนึ่งในนั้นก็รวมศิษย์น้องเก้าด้วย แต่ศิษย์น้องสิบเก้ากลับมุ่งเป้ามาที่ศิษย์น้องชิงเหยียนคนเดียว นี่น่าจะเป็นเหตุผลที่ศิษย์น้องเก้าหาเรื่องศิษย์น้องชิงเหยียนมั้ง”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว : “ชิงเหยียนเป็นผู้หญิงของฉัน ศิษย์น้องสิบเก้าของนายน่าสนใจจริงๆ!”

จินเผิง : “ศิษย์น้องสิบเก้ามีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม สายตาเฉียบแหลม แม้ว่าเขาจะรู้ว่าชิงเหยียนมีคุณเป็นสามี แต่ยังคงทำตามใจตัวเอง เห้อ น่าปวดหัวจริงๆ!”

อู๋เป่ยเหลือบมองหนึ่งที ร่างกายเคลื่อนไหว กลายร่างเป็นแสงแล้วพุ่งเข้าไปในทวีปเนบิวลา ค่ายกลใหญ่นั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะขัดขวางเขาไม่ได้เลย เขากลายร่างเป็นกระแสแสง ร่อนลงในถิ่นทุรกันดารของทวีป

เข้ามาในทวีปเนบิวลา อู๋เป่ยก็พบว่านอกจากมีพลังวิญญาณแล้ว ยังเต็มไปด้วยพลังแห่งดวงดาว ไม่น่าแปลกใจเลยที่สถานที่แห่งนี้ถูกเรียกว่าทวีปเนบิวลา

ในเวลาเดียวกัน เขาก็เข้าใจว่า ดวงดาวมากมายก่อตัวเป็นค่ายกลใหญ่ข้างนอก อันที่จริงแล้วเป็นการขโมยพลังแห่งดวงดาวที่อยู่ในห้วงเวลาลึกลับนั้น พลังแห่งดวงดาวเหล่านี้ หลังจากถูกขัดเกลา ตกลงมาที่ทวีปแห่งนี้ ก็จะกลายเป็นพลังวิญญาณอย่างหนึ่ง

ทันทีที่เขามาถึง ก็รู้สึกได้ว่าพลังแห่งดวงดาวของที่นี่ยอดเยี่ยมมาก สัมผัสอย่างละเอียดอีกครั้ง ค่อยเข้าใจ สิ่งที่เรียกว่าพลังแห่งดวงดาวเหล่านี้ มันคือชิ้นส่วนพลังงานที่เกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของยุคก่อน ชิ้นส่วนเหล่านี้ สุดท้ายก็กลายเป็นดาวกันหมด แต่พลังที่พวกมันปลดปล่อยออกมา อันที่จริงแล้วเป็นพลังที่มาจากยุคที่แตกต่างกัน

เขารู้สึกถึงพลังมากมายจากยุคสมัยที่แตกต่างกันในทันที พลังงานเหล่านี้ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพลังแห่งจี้หมิงที่เขาดูดซับก่อนหน้านี้

ก่อนหน้านี้ เขาฝึกฝนรูปแบบที่สิบเจ็ด ขั้นแหวนศักดิ์สิทธิ์ของคัมภีร์จักรพรรดิไท่อี ยิ่งมีแหวนศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่ พลังก็แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ปัจจุบัน ในฐานะที่เขาเป็นจักรพรรดิผู้เที่ยงแท้ ดูดซับพลังแห่งดวงดาวนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายอย่างมาก

เพียงแค่เขาหายใจเข้าหายใจออก ระหว่างโลกและสวรรค์ พลังแห่งดวงดาวสิบสองชนิดที่เขาคิดว่าค่อนข้างแข็งแกร่งก็มารวมตัวกัน ทันใดนั้น พลังแห่งดวงดาวทั้งสิบสองวังวนก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเขา พลังแห่งดวงดาวของทั้งทวีปถูกดูดเข้ามา หลังจากนั้นไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

กินเวลาไปประมาณสิบห้านาที เขาดูดพลังแห่งดวงดาวจนอิ่มแล้ว วงแหวนศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองวงควบแน่นอยู่ในร่างกาย เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาได้รับแหวนศักดิ์สิทธิ์มาจากหลี่เทียนว่ายห้าร้อยวง ตอนนี้เพิ่มขึ้นอีกสิบสองวง ก็มีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อยเช่นกัน

เขาเพิ่งดูดซับพลังเสร็จ ก็มีคนวัยกลางคนหนึ่งบินเข้ามา มีผู้ติดตามสี่คน เขามองเห็นอู๋เป่ย ผสานมือทำความเคารพ พูด : “ไม่ทราบว่าสหาย มาจากตระกูลไหนเหรอ มาทำอะไรที่ทวีปเนบิวลาของพวกเรา”

ในเวลานี้ อู๋เป่ยปลดปล่อยพลังออกมา เป็นผู้แข็งแกร่งแห่งยุคอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ ชายวัยกลางคนจึงสุภาพอย่างมาก คำพูดคำจาก็ค่อนข้างเกรงใจ

อู๋เป่ย : “ภรรยาของผม ถูกคนของหุบเขาเหิ่งเทียนที่ชื่อว่าหลานเฟิงหยินลักพาตัว ผมมาพาเธอกลับไป”

ชายวัยกลางคนรีบพูด : “ข้าน้อยเจ้าสำนักสำนักเทียนยิง หลู่ซิงชาน รู้จักกับเจ้าแห่งหุบเขาเหิ่งเทียน ยินดีช่วยสหายอย่างท่านส่งข้อความ”

อู๋เป่ย : “ก็ดี รบกวนแล้ว”

ชายวัยกลางคนหลู่ซิงชานยืนอยู่กับที่สักพัก พูด : “เจ้าแห่งหุบเขาเหิ่งเทียนรับทราบเรื่องนี้แล้ว ผมจะนำทางให้สหาย”