บทที่ 1875 ท้าประลอง ณ พระราชวังซ่างชิงเทียน

เมื่อเห็นศีรษะของเด็กหนุ่ม เหอฉู่ฉู่ถึงกับเป็นลมล้มลงไป อู๋เป่ยรีบตบลงที่ไหล่ของนาง ทำให้นางได้สติและร้องไห้ออกมา

อู๋เป่ยรีบปลอบใจ "อย่าเสียใจไป น้องชายของนายยังพอมีทางช่วยได้"

เหอซีเหลียงร้องลั่น ดวงตาแดงก่ำ "ผมจะสู้ตายไปกับท่าน!"

เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปหาเด็กหนุ่ม แต่อู๋เป่ยคว้าเขาไว้ได้ กล่าวอย่างเยือกเย็น "เรื่องนี้ ข้าจะจัดการเอง"

จากนั้นเขามองไปยังเด็กหนุ่มแล้วถาม "เจ้าหนู เป็นคนของท่านเวินโหวหรือ?"

เด็กหนุ่มเหลือบตามองเขา "ท่านเวินโหวก็คือบิดาข้า แล้วเจ้าเป็นใคร?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ลูกที่ไม่ได้รับการสั่งสอน ย่อมเป็นความผิดของพ่อ เรื่องนี้ฉันจะสะสางกับนายในภายหลัง เอาหัวมานี่!"

เขายื่นมือออกไป ศีรษะในมือของเด็กหนุ่มก็ลอยมาหาเขา อู๋เป่ยปล่อยแสงสีเขียวออกจากฝ่ามือห่อหุ้มศีรษะนั้นไว้ พร้อมกันนั้น ร่างไร้ศีรษะที่อยู่ไม่ไกลก็ลอยเข้ามาและถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียวเช่นกัน

ทุกคนต่างตกตะลึง คิดว่าเขาคิดจะทำอะไร? จะช่วยคนที่ถูกตัดศีรษะให้ฟื้นคืนชีพหรืออย่างไร?

เด็กหนุ่มหัวเราะเยาะ "คมดาบของข้า ฟันวิญญาณก่อน แล้วจึงฟันร่างกาย ต่อให้เจ้ามีพลังมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางช่วยเขาให้ฟื้นคืนมาได้!"

อู๋เป่ยไม่พูดอะไร เพียงประสานมือเข้าด้วยกัน ศีรษะและร่างกายก็เชื่อมติดกัน เส้นประสาท เส้นเลือด กล้ามเนื้อ และเส้นลมปราณต่าง ๆ ถูกต่อเข้าด้วยกัน จากนั้นเขาคว้าจับวิญญาณสองสายที่ล่องลอยอยู่แล้วส่งกลับเข้าสู่ร่าง

จากนั้นเขาก็โยนร่างนั้นเข้าไปในรังเวทปีศาจ สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงช่วยเพิ่มพูนพรสวรรค์ของคน แต่ยังทำให้คนฟื้นคืนจากความตายได้

หลังจากวางร่างของน้องชายเหอฉู่ฉู่ลงในรังเวทปีศาจแล้ว อู๋เป่ยจึงหันไปมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา "นายลงมือกับเด็กอายุเจ็ดขวบ นายกระทำผิดที่ยกโทษให้ไม่ได้!"

เด็กหนุ่มหัวเราะเยาะ "กระทำผิดที่ยกโทษให้ไม่ได้? เจ้าเป็นใครถึงกล้ามาพูดเช่นนี้?"

อู๋เป่ย "ฉันคือคนที่จะบดขยี้นายให้ตายได้ง่ายดาย!"

เด็กหนุ่มโกรธจนตัวสั่น "หยาบคาย! จับตัวเขาไว้!"

ทันใดนั้น ด้านหลังของเด็กหนุ่มก็มีสัตว์ประหลาดหัวเสือร่างคนตัวหนึ่งพุ่งออกมา มันมีท่าทีดุดันและตรงเข้าจับตัวอู๋เป่ย

อู๋เป่ยไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเพียงดีดนิ้วชี้ขวาออกไป แสงสีดำพุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดหัวเสือทันที ร่างของมันระเบิดออกอย่างฉับพลัน เลือดเนื้อกระจัดกระจาย!

หลังจากสังหารสัตว์ประหลาดหัวเสือ อู๋เป่ยพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต จงตายเสียเถอะ”

เขายกมือขวาขึ้นแล้วกดลงกลางอากาศ ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็ปรากฏฝ่ามือขนาดยักษ์ที่มีดวงดาวนับไม่ถ้วนล้อมรอบ มันใหญ่โตมหึมา แต่ยิ่งกดลงมา มันก็ยิ่งเล็กลง จนเมื่อมาถึงเหนือศีรษะของเด็กหนุ่ม ก็เหลือขนาดเท่าประตูบ้าน

“เจ้ากล้าหรือ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ไกลโพ้น พร้อมกับแสงดาบพุ่งตรงเข้าใส่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยโบกมือซ้ายเบา ๆ แสงดาบนั้นก็ถูกปัดออกไป พร้อมกันนั้นฝ่ามือยักษ์ก็กดลงสู่พื้น

“โครม!”

การโจมตีนี้คือศาสตร์ลับแห่งยุค เด็กหนุ่มถึงกับกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที ขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เร่งมาถึงที่เกิดเหตุ เมื่อเห็นรอยฝ่ามือขนาดยักษ์บนพื้น เขาก็ร้องคำรามด้วยความโกรธ และจ้องมองอู๋เป่ยอย่างไม่ละสายตา “เจ้ากล้าฆ่าลูกชายของข้า!”

อู๋เป่ยพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ลูกชายของแกเพิ่งจะฆ่าเด็กวัยเจ็ดขวบไป เด็กคนนั้นก็มีพ่อแม่ญาติพี่น้อง ความเศร้าโศกของพวกเขาย่อมไม่ต่างจากของแก”

ชายกลางคนโกรธจัด “พวกมดปลวกนั่น จะมาเทียบกับข้าได้อย่างไร!”

อู๋เป่ยหัวเราะเย็นชา “เจ้านี่เองคือเวินโหวหรือ? มาได้จังหวะดีมาก ตระกูลเหออยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้าแล้ว หากเจ้ากล้าเข้ามากดขี่ข่มเหงพวกเขาอีก ข้าจะบุกไปที่บ้านเจ้าแล้วเอาคืนเป็นสิบเท่า!”

เวินโหวโกรธจนหัวเราะ “ต่อให้เจ้าชนะที่หนึ่งในการประชุมซ่างชิง ก็ยังไม่มีคุณสมบัติจะพูดกับข้าเช่นนี้!”

อู๋เป่ยพูดอย่างเฉยเมย “ฉันพูดไปแล้ว หากไม่พอใจ ก็มาสู้กัน!”

เวินโหวกำลังจะตอบรับการประลอง แต่ทันใดนั้นก็มีผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งขี่วัวขาวบินลงมาจากฟากฟ้า เขาสวมชุดขาว มีเคราขาวยาวโบกสะบัด กล่าวอย่างแผ่วเบา “เวินโหว ในเมื่อคุณชายหลี่ต้องการประลอง เช่นนั้นก็นัดวันกันไปเลย เจ้าทั้งสองส่งคนของตนออกมาต่อสู้กัน”

เมื่อเวินโหวได้ยินเช่นนี้ก็ครุ่นคิด “คำพูดของฉีหวังช่างสมเหตุสมผล!”

เขาหันไปทางอู๋เป่ย “เจ้ากล้าหรือไม่ที่จะนัดวันและส่งคนของเจ้ามาสู้กับข้า?”

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชา “ถ้าแกกลัวก็บอกมาตรง ๆ”

ใบหน้าเวินโหวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “ข้าไม่ได้กลัวเจ้า!”

อู๋เป่ยพูด “ในเมื่อไม่กลัว ฉันตอบรับคำท้าแก อย่างไรเสีย เมื่อเป็นการนัดวันประลองกัน เราต้องมีเงื่อนไขบางอย่าง”