บทที่ 1885 ราชากิเลน

อู๋เป่ย ：“กลับชาติมาเกิด? ”

จินซวนเอ๋อร์ ：“มันคือการเปลี่ยนแปลง ทุกๆสามพันปี ราชากิเลนจะเปลี่ยนแปลงหนึ่งครั้ง หลังจากเปลี่ยนแปลงความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้น แต่ในช่วงสิบปีแรกที่เปลี่ยนแปลง ราชากิเลนจะกลายเป็นลูกกิเลน ดูเหมือนว่า มันเพิ่งจะเปลี่ยนแปลงได้ไม่นาน ความแข็งแกร่งยังไม่ฟื้นตัว”

อู๋เป่ยหัวเราะ และพุ่งเข้าไปหาราชากิเลน ลูกกิเลนโบกกรงเล็บของมัน แม้ว่ามันจะกลายเป็นลูกกิเลน แต่กรงเล็บนี้ก็สามารถสังหารเต้าจุนได้

อย่างไรก็ตาม อู๋เป่ยก็หลบการโจมตีนี้ได้ และคว้าคอมันเอาไว้

ราชากิเลนโกรธจัดและพยายามดิ้นรน แต่เขาก็ไม่สามารถหนีจากเงื้อมมือของอู๋เป่ยได้

“หยุดโวยวายได้แล้ว” อู๋เป่ยตีที่บั้นท้ายของมันหนึ่งที

ราชากิเลนตกตะลึง มนุษย์คนนี้ กล้ามาตีบั้นท้ายของเขา ช่างใจกล้ามาก！

“คำราม！”

มันคำรามด้วยความโกรธ

“ป๊าบ！”

อู๋เป่ยตบหัวมันอีกครั้ง ：“อยู่นิ่งๆ”

ขณะที่พูด เขาก็โยนราชากิเลนเข้าไปในถ้ำสวรรค์

ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า จินซวนเอ๋อร์ก็รีบพูดว่า ：“ซวนเป่ย รังของราชากิเลนน่าจะอยู่บริเวณใกล้เคียง มันอาศัยอยู่ที่นี่มานานมาก ต้องมีของสะสมมากมายแน่นอน พวกเราไปดูกันไหม? ”

ในเมื่ออู๋เป่ยจับตัวราชากิเลนไปแล้ว การไปดูรังของมันก็ไม่ใช่เรื่องที่มากเกินไป ดังนั้นเขาจึงพูดว่า ：“ได้ ไปดูกันเถอะ”

หลังจากเดินทางมาหลายสิบไมล์ ก็เห็นถ้ำภูเขาขนาดใหญ่ หน้าถ้ำภูเขามีโครงกระดูกของสัตว์ร้ายจำนวนนับไม่ถ้วน กองเป็นภูเขา เมื่อมาถึงสถานที่แห่งนี้ แม้แต่สัตว์ดุร้ายที่แข็งแกร่งก็ยังหันกลับและวิ่งหนีด้วยความกลัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปดูที่หน้าถ้ำ

อู๋เป่ยย่อมไม่กลัว เขามาถึงหน้าถ้ำ และมองเข้าไปเห็นถ้ำนี้ลึกมาก จึงให้ทุกคนรออยู่ที่หน้าถ้ำ เขาจะเข้าไปในถ้ำเอง

หลังจากเดินเลี้ยวเข้าไปสองครั้ง เขารู้สึกว่าข้างในมันเย็นและแห้งมาก หลังจากเดินต่อไปอีกเล็กน้อย ก็เข้าสู่ถ้ำดินขนาดใหญ่ ซึ่งมีเนื้อตากแห้งหลายพันชิ้นห้อยอยู่ข้างใน เนื้อเหล่านี้ล้วนมีประวัติความเป็นมา ระยะเวลาของเนื้อที่ถูกเก็บไว้สั้นที่สุดมีอายุร้อยปีขึ้นไป และยังทาด้วยเครื่องเทศและเกลืออีกด้วย จึงสามารถรับประทานได้ นอกจากนี้ เนื้อตากเหล่านี้ เก็บไว้ยิ่งนานก็ยิ่งมีกลิ่นหอมมากขึ้น

ดวงตาของเขาเป็นประกาย แล้วพูดว่า ：“ราชากิเลนคนนี้เป็นคนชอบกิน”

ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงใจ และรีบเก็บเนื้อตากแห้งเหล่านี้ใส่กระเป๋าทันที

เขาเดินต่อไปอีกสักระยะ ก็มาถึงถ้ำที่สอง ที่นี่เก็บแก่นอสูร และเพชรพลอยจินดาไว้ ซึ่งส่วนใหญ่คือแก่นอสูร ดูเหมือนว่า ก่อนหน้านี้ราชากินเลนสังหารเวทย์ปีศาจไปเป็นจำนวนมาก！

มีแก่นอสูรมากกว่าหนึ่งพันอัน ในบรรดานั้นแก่นอสูรที่อ่อนแอที่สุด ก็คือระดับจักรพรรดิมารที่เหลือทิ้งไว้หลังการตาย ล้วนเป็นสิ่งที่ดีในการปรุงยา

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า ：“มีแก่นอสูรมากมายขนาดนี้ ไม่เลวเลย！”

หลังจากเก็บรวบรวมแก่นอสูรแล้ว เขาเห็นว่าข้างหลังยังมีทางเดิน เขาจึงเดินลึกเข้าไป ในไม่ช้า เขาก็มาถึงถ้ำที่สาม ถ้ำแห่งนี้มีขนาดเล็กลง แต่เก็บผลไม้มากกว่าสิบชนิดเอาไว้

ผลไม้เหล่านี้ ไม่ว่าจะเก็บไว้กี่ปีก็ไม่เน่าเสีย เพราะพวกมันล้วนเป็นสมบัติของสวรรค์！

แน่นอนว่า สำหรับราชากิเลนแล้ว ผลไม้เหล่านี้สำคัญมากกว่าแก่นอสูรเหล่านั้น

“อืม ล้วนเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ ยาเทพ และมีมากถึงสอบเจ็ดชนิด！”

เขาเก็บผลไม้เหล่านั้นอย่างมีความสุข และเมื่อมองลึกลงไป เขาก็พบว่ามันนำทางไปยังชั้นเนื้อโลก ที่นั่นเต็มไปด้วยฝ่ามือเปลวไฟและแมกมา

ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะจากไป เขาก็คิดได้ว่า ราชากิเลนมีอะไรอย่างอื่นอีกไหม? ดังนั้น เขาจึงเข้าไปในชั้นเนื้อโลก ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นของไนเตรตและกำมะถันทุกหนแห่ง ฝ่ามือเปลวไฟลอยอยู่รอบๆ และแมกมาก็กระเด็นออกมา