บทที่ 1893 ม้าขาว

อู๋เป่ย: "จริงหรือ? ในความรู้ความเข้าใจของคุณ พลังยุทธ์มีกี่อาณาจักรล่ะ?"

ผู้นำตระกูลรู้สึกเขินอายเล็กน้อย: "ฉันก็ได้ยินที่นักเล่าเรื่องในเมืองนี้พูดกัน อันที่จริงก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก นักเล่าเรื่องมีประสบการณ์มากมาย เดินทางไปทั่วโลกคิดว่าเขาคงพูดได้ไม่ผิดต่างความจริง เขาบอกว่า การฝึกฝนมีห้าอาณาจักรหลัก หากคนธรรมดามีคุณสมบัติที่ดีกว่า พวกเขา สามารถไปถึงอาณาจักรแรกได้ เรียกว่าอาณาจักรแกนมหัศจรรย์ ส่วนหลัง ฉันได้ยินไม่ชัดเจน รู้แค่ว่าอาณาจักรแกนมหัศจรรย์นี้มีอาณาจักรเล็กๆ เจ็ดขั้น คนที่ฝึกตนได้ถึงอาณาจักรเล็กขั้นแรก ก็มีพลังสู้เทียบเสือได้ มีพลังเทพหลายพันกรัมในตัว”

อู๋เป่ยพูดในใจ ตอนนี้เขามีพละกำลังหลายพันกรัม นั่นไม่เทียบเท่ากับอาณาจักรเล็กขั้นแรกของอาณาจักรแกนมหัศจรรย์หรือ?

จู่ๆ ผู้นำตระกูลก็พูดขึ้นว่า “คุณชาย คุณเข้าใจวรยุทธ์ อันที่จริงไม่ต้องกลัวพวกเราเลย ถูกไหม?”

ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ อู๋เป่ยยิ้ม: "สิ่งสำคัญคือฉันรู้สึกที่นี่ดี ฉันตั้งใจจะอยู่ที่นี่สักพัก"

ผู้นำตระกูลพยักหน้า พูดอย่างทอดถอนใจ: "เราช่างมีตาหามีแวว ทำให้คัณชายขุ่นเคืองแล้ว"

อู๋เป่ยพูดอย่างเฉยเมย: “ไม่เป็นไร ฉันยังต้องอยู่ต่อสักพัก คงต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”

ผู้นำตระกูลกล่าวว่า “นี่คือสิ่งที่เราควรทำขอเพียงคุณชายอย่าถือสาเอาโทษเราก็ดีแล้ว”

หลังจากดื่มไปได้สักพัก อู๋เป่ยก็กลับไปแช่ยาต่อ ครั้งนี้เขาดื่มยาไปเจ็ดชาม และเปิดเส้นลมปราณเพิ่มเติมอีกสี่เส้น

หลังจากเปิดเส้นลมปราณทั้งสิบแล้ว เขาก็ไม่สามารถสัมผัสถึงเส้นลมปราณเส้นอื่นได้อีกต่อไป ปรากฎว่าเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ร่างกายของเขามีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เส้นลมปราณจำนวนมากก็หายไปแล้ว!

“ดูเหมือนว่า ถ้าฉันยังอยากฝึกฝนต่อ ก็ต้องหาวิชายุทธในโลกนี้ เพียงแต่ว่า จะต้องหาวิชายุทธได้ที่ไหน?”

ช่วงเวลาจากนั้น เขาก็เลิกขึ้นไปบนภูเขาเก็บสมุนไพร แต่ก็ฝึกตนที่บ้านทุกวัน แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปิดเส้นลมปราณเพิ่มได้ และด้วยวิธีนี้พลังยุทธ์ของเขาก็หยุดเช่นกัน

ในที่สุด คนที่ออกจากหมู่บ้านก็กลับมาจากเมืองจางแล้ว เขาที่ทีสีหน้าตื่นเต้นวางเหรียญทองจำนวนห้าร้อยเหรียญทองไว้ตรงหน้าผู้นำตระกูล แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ผู้นำตระกูล มีการตอบกลับ"

อู๋เป่ยเห็นฉากนี้ถึงกับอึ้ง ตัวเขาที่แต่งไปเรื่อย เขาได้รับห้าร้อยเหรียญทองมาได้อย่างไร?

เขาดึงคนส่งจดหมายมาแล้วถามว่า: “ คุณได้พบนายท่านฮวงแล้ว?”

เขายิ้มแล้วพูดว่า: “ได้พบแล้ว นายท่านฮวงอ่านจดหมายแล้ว ก็มอบห้าร้อยเหรียญทองให้ฉันทันที ยังบอกอีกว่าเมื่อต้องการใช้เงินให้ไปหาเขา”

อู๋เป่ยหรี่ตาลงแล้วถามว่า “เขาพูดอะไรอีก?”

คนๆ นี้เกาหัว: “ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่ให้ฉันนำจดหมายกลับมา”

อู๋เป่ยรับจดหมายฉบับนั้นมาเปิดดู ก็เห็นมีข้อความเขียนไว้เพียงบรรทัดเดียวว่า: กรุณามาพบฉันที่เมืองจาง

เขามองดูประโยคนี้ด้วยความงุนงง อีกฝ่ายต้องการพบเขา เรื่องอะไรเนี่ย?

ผู้นำตระกูลคืนห้าร้อยเหรียญทองให้กับอู๋เป่ย และกล่าวว่า "คุณชาย เราไม่กล้ารับเงิน เชิญคุณเก็บกลับไปเถอะ"

อู๋เป่ยหัวเราะ: “ฉันพูดแล้วต้องรักษาสัญญา ห้าร้อยเหรียญทองฉันจะเอาสองร้อยเหรียญทอง ที่เหลือสามร้อยเหรียญให้พวกท่านเก็บไว้เถอะ"

เมื่อกล่าวเช่นนี้ เขาหยิบสองร้อยเหรียญทอง แล้วออกจากหมู่บ้าน

ตามแผนที่ เขามาที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอก่อน ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยลี้

มีแม่น้ำชื่อเสี่ยวเหอในหมู่บ้านเสี่ยวเหอ จริงๆ แล้วแม่น้ำแห่งนี้ไม่เล็กเลย มีความกว้างมากกว่าสิบเมตร และลึกหลายเมตร มีเรือสัญจรบ่อยครั้ง

ถนนสายหลักของหมู่บ้านมีความยาวหลายร้อยเมตร มีร้านค้าทั้งสองข้างทาง อู๋เป่ยเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน รู้สึกถึงความเจริญรุ่งเรืองของที่นี่ได้อย่างชัดเจน แน่นอนว่า ความเจริญรุ่งเรืองที่นี่ คือเอาความเจริญรุ่งเรืองของหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขามาเทียบเคียงกัน

มีคนเดินไปมามากมายบนท้องถนน อู๋เป่ยหาร้านอาหารก่อน ตัดสินใจทานอาหารก่อนค่อยว่ากัน

ร้านอาหารนับว่าไม่ใหญ่ มีสองชั้น หลังจากที่เขาเข้าประตู พนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาทักทาย: "คุณลูกค้า ทานอะไรดีครับ?"

อู๋เป่ยพูดว่า: "เสิร์ฟเมนูของคุณทั้งหมดหนึ่งที่"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พนักงานเสิร์ฟก็ตกตะลึง ขณะเดียวกันลูกค้าคนอื่นก็หันมามองเช่นกัน

พนักงานเสิร์ฟหัวเราะแห้งๆ: "คุณลูกค้า ร้านเรามีเมนูมากกว่าห้าสิบอย่าง และบางจานก็มีราคาแพงมาก คุณแน่ใจหรือว่าจะสั่งทั้งหมด?"

อู๋เป่ย: "ใช่ สั่งทั้งหมดเลย"

พนักงานเสิร์ฟกลัวอู๋เป่ยไม่มีเงินจ่าย จึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยจ่ายเงินมัดจำก่อนได้ไหมครับ?”

อู๋เป่ยยิ้ม: “ทำทั้งหมด ต้องจ่ายเท่าไหร่?”