บทที่ 197 แก้แค้นตอนนี้

เกือบในเวลาเดียวกันจังหยวนกู่และผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนถูกก๊าซพิษที่รั่วไหลออกมาจากซากปรักหักพังโบราณระหว่างปฏิบัติภารกิจ พวกเขาเสียโฉมอย่างมาก ตาบอด ร่างกายเริ่มเน่าเปื่อย พวกเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลทันทีเพื่อรับการรักษาฉุกเฉิน

วันเดียวกันนั้น กองกำลังบางส่วนที่มีการติดต่ออย่างใกล้ชิดกับตู๋ฝัวและจังหยวนกู่ก็ประสบอุบัติเหตุหลายครั้งเช่นกัน

ในระหว่างกระบวนการล้างแค้นทั้งหมดเย่เทียนจงระดมพลแม้กระทั่งปรมาจารย์เหนือธรรมชาติ

วันต่อมา เวลาเจ็ดโมงเช้า อู่เป๋ยได้รับโทรศัพท์จากเย่เทียนจงซึ่งแจ้งว่าสถานการณ์ในเทียนจิงสงบลงแล้ว และเหลือเพียงงานเก็บกวาดขั้นสุดท้ายเท่านั้น

อู่เป๋ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ว่าตู๋ฝัวและจังหยวนกู่น่าจะจบเห่แล้ว พูดว่า “ขอแสดงความยินดีกับรุ่นพี่ เยี่ยเสวียนอยู่กับผม ผมสอนเขาฝึกศิลปะการต่อสู้พอดี”

เย่เทียนจงหัวเราะและพูดว่า “ความถนัดของเยี่ยเอ๋อร์ ไม่เหมาะสำหรับการฝึกฝน รุ่นน้อง คุณไม่จำเป็นต้องเสียพลังงานไปกับเขา”

อู่เป๋ย “รุ่นพี่ คุณอาจตัดสินผิดไป เยี่ยเสวียนมีชีพจรสวรรค์ และพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ ทำไมเขาถึงไม่เหมาะสำหรับการฝึกฝนล่ะ คุณแค่ไม่รู้ว่าชีพจรสวรรค์คืออะไร และอาจความเข้าใจผิดไป”

เย่เทียนจงตกใจและถามว่า “รุ่นน้อง นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?”

อู่เป๋ยหัวเราะและตอบว่า “มันเป็นเรื่องจริง เมื่อวานผมสอนเทคนิคเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายให้เขา และเขาเรียนรู้เร็วมาก รุ่นพี่รอข่าวดีเถอะ”

หลังจากวางหูโทรศัพท์อู่เป๋ยก็ทานอาหารและไปที่ทะเลสาบตะวันออกหมายเลขหนึ่ง

ในลานบ้าน เยี่ยเสวียนกำลังฝึกฝนเทคนิคการเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกาย กัดฟันของเขา ตาของเขาแดง แสดงว่าไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน เขาก็มีความชำนาญในการเคลื่อนไหวที่เขากำลังฝึกฝนอยู่มาก

“คุณไม่ได้นอน?” อู่เป๋ยถาม

เยี่ยเสวียนยิ้มและตอบว่า “ปรมาจารย์ ผมฝึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

อู่เป๋ยพยักหน้า “ไม่เลว เนื่องจากคุณมีพลังมาก ผมจะสอนคุณอีกสองสามการเคลื่อนไหว”

ดังนั้น ลานบ้านก็สะท้อนด้วยเสียงกรีดร้องของเยี่ยเสวียนอีกครั้ง เขามีจิตที่แข็งแกร่งและยืนหยัดในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้งจนกว่าเขาจะพอใจอู่เป๋ย

เมื่อวานเขาเรียนรู้การเคลื่อนไหวสี่อย่าง และตอนนี้อู่เป๋ยสอนเขาอีกสี่ท่าและขอให้เขาฝึกทำซ้ำ และจะกลับมาเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของเขาในอีกไม่กี่วัน

หลังจากออกจากทะเลสาบตะวันออกหมายเลขหนึ่งแล้ว อู่เป๋ยก็ไปที่คฤหาสน์เก่าของเขาและพบว่าวิลล่านั้นสร้างไปแล้วครึ่งหนึ่ง คนงานเริ่มกะตั้งแต่เช้าตรู่

หวังเซียนเซินอยู่ในสถานที่ดูแลโครงการ ดูเหมือนว่าเขาจะทุ่มเทกับเรื่องนี้มากและตั้งใจทำงานมาก

“ท่านอู่!” หวังเซียนเซินรีบทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

ไม่นานมานี้ เขาช่วยแนะนำหลี่กวงหลงให้อู่เป๋ยซื้อวัสดุก่อสร้าง ขนาดของโรงงานผลิตยาค่อนข้างใหญ่ ด้วยมูลค่ารวมกว่า ห้าร้อยล้านหยวน คำสั่งซื้อจำนวนมากนี้จะทำให้ หวังเซียนเซินได้รับอย่างน้อยห้าสิบล้านหยวน!

“ไม่เลว บ้านกำลังสร้างค่อนข้างเร็ว” อู่เป๋ยพยักหน้า

“เป็นเพราะข้อกำหนดเข้มงวด จึงสร้างช้ากว่าเล็กน้อย” หวังเซียนเซินตอบด้วยรอยยิ้ม

“ช้าก็ไม่เป็นไร” อู่เป๋ย

ก่อนที่ทั้งสองจะพูดอะไรกันมากมาย ก็มีคนหนึ่งมาจากทางทิศตะวันตก ขี่จักรยานไฟฟ้าพร้อมกับเหงื่อที่ไหลอาบใบหน้าอู่เป๋ยรู้จักบุคคลนี้ เขาชื่อจังเป่าเซิ่ง ชื่อเล่นเซิ่งจื่อ พวกเขามักเล่นด้วยกันเมื่อยังเด็กและเติบโตบนถนนสายเดียวกัน

“เสี่ยวเป๋ย เกิดเรื่องร้ายขึ้น ปู่ของคุณถูกรถชน คุณรีบไปที่นั่น!”

อู่เป๋ยตกใจและพูดว่า “เป่าเซิ่ง นำทางไป!”

จังเป่าเซิ่งหันจักรยานไปรอบๆ และขี่ไปยังที่เกิดเหตุ อู่เป๋ยตามมาติดๆ แม้ว่าเขาจะมีความเร็วที่รวดเร็ว แต่อู่เป๋ยก็สามารถไล่ตามทันโดยไม่เสียเหงื่อ

หลังจากออกจากซอยแล้วเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนใหญ่ได้กว่าสามกิโลเมตร ก็เห็นฝูงชนจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ที่สี่แยกข้างหน้า บ้างก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย

จังเป่าเซิ่ง “เสี่ยวเป๋ย อยู่ข้างหน้า”