บทที่ 1981 คนต้องมีเสื้อผ้าและอาหาร

นอกประตู เป็นลานบ้านที่ทรุดโทรม มีของรกรุงรังกองอยู่ทั่วไป ประตูใหญ่พัง เหลือใช้งานได้แค่ครึ่งเดียว

อู๋เป่ยเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หอบแฮ่ก ตัวชุ่มเหงื่อทั้งที่อ่อนแรง น่องขาสั่นระริก

"ต้องหาอะไรกินก่อน ร่างกายอ่อนแรงเกินไป" เขาคิดในใจ

ใช้เวลาหนึ่งนาทีเต็ม กว่าจะค่อยๆ เดินไปถึงประตูใหญ่ แล้วหยุดพักอีกครั้ง พึมพำว่า "ปิ่งซีเป็นอย่างไรบ้างนะ?"

ตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าเย่ปิ่งซีอยู่ที่ไหน อีกอย่างตอนนี้ตัวเองยังช่วยตัวเองแทบไม่ได้ จึงไม่มีเวลาห่วงเธอ

ในตอนนั้น กลิ่นหอมของเนื้อโชยมาจากที่ไม่ไกล เขาเงยหน้ามอง เห็นคฤหาสน์ใหญ่อยู่ไม่ไกล กำแพงสูงเจ็ดแปดเมตร แข็งแรงมาก ทุกๆ ระยะมีการสร้างหอคอยและหอธนู ใช้สำหรับป้องกันการบุกรุกและตรวจตราสถานการณ์ทั้งในและนอกรั้ว

อู๋เป่ยรู้สึกว่าอากาศที่หายใจเข้าปอดร้อนผ่าว รู้สึกไม่สบายมาก สายตาก็พร่ามัว สภาพร่างกายตอนนี้แย่มาก คงทนต่อไปได้ไม่นาน

"ต้องหาทางแก้ไข ไม่งั้นก็ตายแน่" เขาถอนหายใจ ก้าวเท้าเดินไปที่ลานบ้านอย่างยากลำบาก

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว เดินไปได้สิบกว่าก้าว อู๋เป่ยตาพร่ามืด "ตุ้บ" ล้มลงบนพื้นหิมะ

ปราชญ์จิตสำนึกของเขาจมดิ่งสู่ความมืด ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ปราชญ์จิตสำนึกค่อยๆ ฟื้นคืน ริมฝีปากได้ดื่มน้ำซุป อุ่นๆ น้ำซุปไหลเข้าสู่กระเพาะ ร่างกายอบอุ่นขึ้น

ในตอนนั้น เขาได้ยินเสียงอ่อนหวานน่าฟัง แฝงความกังวล: "ฝูเฉวียน ตื่นเร็วเข้า"

อู๋เป่ยพยายามลืมตา เห็นหญิงสาวรูปโฉมงดงาม แต่ใบหน้าครึ่งซ้ายดูน่าเกลียด เนื้อหายไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นฟันบางส่วน ดูน่ากลัว แต่อีกครึ่งหน้ากลับงดงามเหลือเกิน ราวกับครึ่งหนึ่งเป็นปีศาจ อีกครึ่งเป็นนางฟ้า และเขาก็อยู่ในห้องนอนของหญิงสาวแปลกหน้า

เมื่อเห็นอู๋เป่ยลืมตา หญิงสาวถามด้วยความดีใจ: "พี่ฝูเฉวียน! ตื่นแล้วหรือ?"

จากความทรงจำ อู๋เป่ยจำได้ว่าเธอคือลูกสาวอีกคนของเจ้าที่ดิน ชื่อ อี้เสี่ยวเยว่ เป็นลูกสาวคนที่สี่ เกิดจากภรรยาคนที่สาม ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบก็มีใบหน้างดงามดั่งดวงจันทร์ ภรรยาเอกก็มีลูกสาวคนหนึ่ง แต่หน้าตาค่อนข้างขี้เหร่ เธอเกิดความอิจฉา จึงสาดกรดใส่หน้าอี้เสี่ยวเยว่ จนเป็นอย่างที่เห็นตอนนี้

อี้เสี่ยวเยว่เป็นเด็กสาวที่มีจิตใจบริสุทธิ์และใจดี ยอมรับชะตากรรม แต่เพราะใบหน้าถูกทำลาย จึงไม่ค่อยออกไปไหน แม้แต่จางฝูเฉวียนก็เคยเห็นเธอแค่สามสี่ครั้ง

อู๋เป่ยรู้สึกแปลกใจ ทำไมอี้เสี่ยวเยว่ถึงมาอยู่ที่นี่

เขาพูด: "คุณหนูสี่ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่?"

อี้เสี่ยวเยว่: "เมื่อครู่ฉันออกไปข้างนอก เห็นเจ้าล้มอยู่บนหิมะ ก็เลยให้คนหามเจ้าเข้ามาในบ้าน"

อู๋เป่ยรีบพูด: "ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยชีวิตข้า!"

อี้เสี่ยวเยว่ยิ้มเบาๆ: "ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้ารู้เรื่องของเจ้า ฮ่า พี่สาวคนที่สองนิสัยถือตัว ย่อมไม่สนใจเจ้า ต่อไปอย่าทำแบบนั้นอีกเลย ไม่งั้นถ้าถูกจับได้อีก พ่อข้าต้องตีเจ้าตายแน่"

อู๋เป่ยยิ้มขื่น: "ตอนนี้ข้าก็ใกล้ตายอยู่แล้ว คุณหนูสี่ ที่นี่มีน้ำซุปเนื้อไหม ข้าอยากดื่มสักถ้วย"

อี้เสี่ยวเยว่พยักหน้า: "รอสักครู่ ข้าจะสั่งให้คนไปทำ"

หลังจากอี้เสี่ยวเยว่จากไป อู๋เป่ยลุกขึ้นนั่งเอง ดื่มน้ำซุปก่อน แล้วนั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกลมปราณ แม้จะเปลี่ยนร่าง เขาก็ยังฝึกลมปราณได้ เพียงแต่พลังยุทธ์เก่าไม่อยู่แล้ว ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น

ไม่นาน กระแสพลังอุ่นๆ ปรากฏขึ้น แต่เพราะตอนนี้เขาอ่อนแรงมาก พลังนี้จึงเคลื่อนไหวได้ในขอบเขตที่จำกัดมาก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ค่อยๆ มีแรงขึ้นมาบ้าง

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง อี้เสี่ยวเยว่ถือน้ำซุปเนื้อมาหนึ่งถ้วย ข้างในมีข้าวและผัก รวมถึงเนื้อไก่หั่นเต๋า​​​​​​​​​​​​​​​​

อู๋เป่ยทั้งหิวทั้งกระหาย ไม่นานก็ดื่มน้ำซุปเนื้อหมดถ้วย เมื่อมีอาหารในท้อง เขาก็นั่งสมาธิต่อ คราวนี้ชี่แท้ปรากฏมากขึ้น เขาเริ่มใช้ชี่แท้รักษาบาดแผลของตัวเอง

อี้เสี่ยวเยว่เห็นเขานั่งอยู่ด้วยสีหน้าสงบ จึงไม่รบกวน แล้วเดินไปอีกห้องหนึ่งเพื่อเย็บปักถักร้อย

ผ่านไปประมาณสองชั่วโมงกว่า อู๋เป่ยลืมตา ตอนนี้เขาดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็เดินได้ปกติ บาดแผลก็ไม่เจ็บมากแล้ว

เขารีบลุกขึ้นยืนทันที พูดว่า: "คุณหนูสี่ ขอบคุณที่ดูแล ข้าต้องไปแล้ว"

อี้เสี่ยวเยว่เดินเข้ามา ถามว่า: "ไม่อยู่ต่ออีกสักพักหรือ? ข้าเห็นว่าบาดแผลเจ้าหนักมาก"