บทที่ 1984 การหลอมร่างกาย

อู๋เป่ยมีวิธีแก้ไขปัญหาชี่แท้ที่วุ่นวายได้อย่างช่ำชอง เขาเดินไปหน้าหวงโฉ่ว มือซ้ายจับชีพจร มือขวายกขึ้น

ทันใดนั้น นิ้วโป้งขวาของเขาก็แตะลงบนไหล่ของหวงโฉ่ว แขนขวาของอีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลาย พลังชี่ที่วุ่นวายก็ถูกสกัดไว้ ไม่ก่อความวุ่นวายอีกต่อไป

อู๋เป่ยจิ้มนิ้วต่อเนื่องอีกหลายครั้ง พลังชี่ที่วุ่นวายในร่างของหวงโฉ่วค่อยๆ สงบลง จนกลับสู่ภาวะปกติ

เขาทั้งตกใจและดีใจ กล่าวว่า: "น้องชายเป็นหมอเทวดาจริงๆ!"

อู๋เป่ย: "วิธีนี้แก้ที่ปลายเหตุ ไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ"

หวงโฉ่ว: "แล้วจะแก้ที่ต้นเหตุได้ไหม?"

อู๋เป่ยส่ายหัว: "ตอนนี้ผมยังไม่มีวิธีแก้ที่ต้นเหตุ แต่ผมสามารถสอนวิธีต่อต้านชี่แท้ที่วุ่นวายได้"

หวงโฉ่วดีใจมาก: "รบกวนท่านหมอเทวดาด้วย!"

อู๋เป่ยอาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมา สั่งให้คนทำเสาไม้ที่มีหนามไม้ติดอยู่ จากนั้นก็สอนวิธีการตีจุดชีพจรเพื่อสกัดชี่แท้ที่วุ่นวาย

การวินิจฉัยจุดชีพจรต้องใช้ความรู้ทางการแพทย์อย่างมาก อู๋เป่ยไม่สามารถสอนได้ทั้งหมด จึงสอนเฉพาะจุดสำคัญๆ เมื่อสกัดจุดเหล่านี้ได้ ชี่แท้ก็จะไม่สามารถวุ่นวายได้ และจะถูกระงับลงทีละน้อย

หลังจากทำเสาไม้เสร็จ หวงโฉ่วก็ลองใช้ทันที ภายใต้การชี้แนะของอู๋เป่ย เขาสามารถสกัดชี่แท้ที่วุ่นวายได้อีกครั้ง ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เขาไว้วางใจอู๋เป่ยมากขึ้น และยกย่องให้เป็นหมอเทวดา

คืนนั้น หวงโฉ่วจัดงานเลี้ยงใหญ่ ต้อนรับอู๋เป่ยอย่างอบอุ่น ซุนเลี่ยงไช่ก็อยู่ร่วมงานด้วย

อู๋เป่ยมาที่นี่เพื่อต้องการรู้สถานการณ์ภายนอก หลังดื่มไปหลายถ้วย เขาถามว่า: "ท่านหวงเคยออกไปนอกเมืองไหมครับ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงโฉ่วหายไป เขาจิบสุราแล้วพูดว่า: "สิบสามปีก่อนเคยออกไปครั้งหนึ่ง เดินไปไม่ถึงครึ่งลี้ก็ต้องวิ่งกลับมา"

ซุนเลี่ยงไช่ตกใจ: "นายท่านเคยออกไปหรือ?"

หวงโฉ่วถอนหายใจเบาๆ: "พอออกจากเมืองไป ผมก็เห็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ตาแดง ตัวสูงกว่าผมสองเท่า ร่างกายแฝงอยู่ในความมืด ตอนนั้นผมเพิ่งรู้สึกถึงพลัง ใจกล้าบ้าบิ่น ไม่ได้กลัวมากนัก กลับไล่ตามสัตว์ประหลาดนั้นไป"

พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยความหวาดกลัว สูดหายใจลึกแล้วพูดต่อ: "ผมเดินไปไม่กี่ก้าว มันก็กระโดดออกมาจากก้อนหินใหญ่ข้างๆ ตะปบผมจนกระเด็น"

พูดจบ เขาก็เลิกแขนเสื้อขึ้น บนไหล่ขวามีรอยข่วนสีดำ บริเวณบาดแผลเป็นสีดำอมเขียว​​​​​​​​​​​​​​​​

หวงโฉ่วดึงเสื้อกลับ พูดว่า: "ตอนนั้น ผมเกือบจะเป็นลมเพราะความเจ็บปวด แต่ก็เห็นลักษณะของสัตว์ประหลาดชัดเจน พูดยังไงดี มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไม่มีหนังมนุษย์ ทั้งตัวเปื้อนเลือด นิ้วมือและเท้าเป็นกระดูกทั้งหมด มีหนามกระดูกขึ้นเต็มไปหมด มันไม่มีจมูก ฟันแหลมคมทั้งหมดโผล่ออกมา โดยเฉพาะดวงตาของมัน ผมยังฝันถึงจนถึงทุกวันนี้ ดุร้าย เย็นชา ไม่มีความรู้สึกแบบมนุษย์แม้แต่น้อย แค่มันมองมาที่ผม ผมก็สูญเสียความตั้งใจที่จะต่อสู้แล้ว"

อู๋เป่ย: "แล้วท่านรอดมาได้อย่างไร?"

ดวงตาของหวงโฉ่วเปล่งประกาย พูดว่า: "จู่ๆ ก็มีนักดาบคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังผม เขาเดินไปหาสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดส่งเสียงประหลาด กระโดดพุ่งเข้าใส่นักดาบ ผมไม่ทันเห็นว่าเขาลงมือยังไง เห็นแค่แสงดาบวาบ หัวของสัตว์ประหลาดก็กลิ้งลงพื้น"

"เขาพูดกับผมประโยคเดียวว่า 'ไม่อยากตาย รีบกลับไป' ผมเลยไม่คิดอะไรมาก แม้แต่คำขอบคุณก็ไม่ทันพูด วิ่งสุดชีวิตกลับเข้าเมือง พอกลับถึงเมือง ทั้งตัวก็เปียกชุ่มไปหมด"

หลังฟังประสบการณ์ของหวงโฉ่วจบ อู๋เป่ยพูดว่า: "นักดาบท่านนั้นมีพลังที่แข็งแกร่งมาก เขาอยู่ในระดับไหน?"

หวงโฉ่ว: "พวกเราชาวบ้านเล็กๆ มีความเข้าใจเรื่องพลังยุทธ์อย่างผิวเผิน อย่างผม ก็แค่รู้วิธีฝึกชี่แท้ และรู้วิชามวยไม่กี่ชุดเท่านั้น ส่วนหลังจากฝึกพลังแล้วต้องทำอย่างไร ผมก็แค่พอรู้บ้าง"

อู๋เป่ย: "หลังจากฝึกพลัง ต้องฝึกจิตใช่ไหม?"

หวงโฉ่ว: "ในกองคาราวานไม่ขาดยอดฝีมือ ผมเคยถามพวกเขา โดยทั่วไป หลังจากฝึกพลังคือขั้นหล่อหลอมร่างกาย จิตวิญญาณ และนักเวท ในกองคาราวาน ส่วนใหญ่เป็นยอดฝีมือขั้นหล่อหลอมร่างกาย และต้องมียอดฝีมือขั้นจิตวิญญาณอย่างน้อยหนึ่งคน ส่วนนักเวทนั้นหายาก ชั่วชีวิตผมยังไม่เคยเจอ"