ตอนที่ 1990
บทที่ 1993 สัตว์ประหลาดหมาป่าระดับแปด
October 21, 2026
เสี่ยวอู่หยุดร้องไห้ ลุกขึ้นและไปยืนอยู่ข้างอู๋เป่ย ในดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น เธอพูดเสียงต่ำ : “พี่อู๋ พวกเขาน่าจะเป็นฆาตกร!”
หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง : “สัตว์ประหลาดระดับเก้าเหรอ”
เสี่ยวอู่ : “เมืองแห่งนี้เล็กอย่างมาก พวกมันมากสุดก็เป็นได้แค่สัตว์ประหลาดระดับแปด”
สัตว์ประหลาดระดับแปดเหรอ อู๋เป่ยหรี่ตาลง ขั้นฝึกฝนร่างกายระดับเก้า บวกกับดูดพลังของสัตว์ประหลาดมากขนาดนั้น เขามีความมั่นใจว่าเอาชนะสัตว์ประหลาดระดับเจ็ดได้ แต่สำหรับการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดระดับแปด พลังนั้นเหนือชั้นกว่าหนึ่งระดับ การต่อสู้ครั้งนี้เกรงว่าจะอันตรายอย่างมาก!
เสี่ยวอู่ : “พี่อู๋ คุณวิ่งหนีให้เร็วที่สุด ฉันจะอยู่จัดการกับพวกมันเอง หวังว่าวันหนึ่ง พี่อู๋จะช่วยเสี่ยวอู่แก้แค้น!”
เธอรู้ดีอย่างมาก ทั้งสองคนอยู่ต่อเพื่อต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย ใครก็หนีไม่รอดแน่นอน แต่หากเธอสามารถต้านทานได้ชั่วขณะหนึ่ง อู๋เป่ยก็สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้
อู๋เป่ยซาบซึ้งใจอย่างมาก ในช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้เสี่ยวอู่กำลังปกป้องเขา นี่เป็นสิ่งที่หาได้ยากอย่างมาก!
เขายิ้มเล็กน้อย ลูบหัวของเสี่ยวอู่เบาๆ พูด : “เสี่ยวอู่ ถ้าหากพวกมันเป็นฆาตกร พี่อู๋จะช่วยเธอแก้แค้น!”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูด : “ที่แท้สัตว์ประหลาดก็สามารถพูดภาษาคนได้”
หมาป่าขนสีดำหัวเราะอย่างเย็นชา : “พวกแกเป็นแค่อาหารของพวกเราเท่านั้น พวกเราครอบครองภาษาของพวกแกมีอะไรน่าแปลก”
อู๋เป่ยเดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว พูด : “คนของเมืองแห่งนี้ แกเป็นคนฆ่าทั้งหมดเหรอ”
สัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีดำพูดอย่างดูถูก : “ใช่แล้ว ที่แห่งนี้ เป็นแค่เชลยอาหารที่ฉันเลี้ยงเอาไว้ เมื่อเวลาที่ฉันต้องการ ก็จะมากินพวกเขา”
อู๋เป่ยพูดด้วยความโกรธ : “พวกแกเอามนุษย์เป็นอาหารเหรอ”
“นี่มันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ พวกเขาอ่อนแอขนาดนี้ ยกเว้นสิ่งที่เรียกว่านักล่าสัตว์ประหลาดอย่างพวกแกเหล่านี้ ส่วนที่เหลือล้วนแล้วเปราะบางอย่างมาก!”
อู๋เป่ยโยนดาบที่อยู่ในมือลงบนพื้น พลังวิญญาณในร่างกายเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เขากำลังกระตุ้นท่าไม้ตายของยุคใดยุคหนึ่ง ทันใดนั้น พลังในร่างกายก็เพิ่มขึ้นสิบเท่า!
เมื่อเห็นว่าอู๋เป่ยโยนดาบทิ้ง สัตว์ประหลาดหมาป่าสีดำพูดอย่างดูถูก : “ทำไม เตรียมจะไม่ต่อต้านเหรอ แต่ไม่ว่าแกจะต่อต้านหรือไม่ ฉันล้วนแล้วจะกินแก เนื้อของแกเต็มไปด้วยแก่นแท้ จะต้องเลิศรสอย่างมากแน่นอน”
“งั้นแกก็ลองกัดดูหนึ่งคำสิ!”
“ตุ้ม”
อู๋เป่ยเคลื่อนไหวทันที พุ่งไปทางสัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีดำราวกับสายฟ้า เมื่อเวลาที่เขาสัมผัสกับสัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีดำ สัตว์ประหลาดหมาป่าโบกกรงเล็บหนึ่งที ตบอู๋เป่ยออกไปโดยตรง
ร่างกายของอู๋เป่ย ราวกับระเบิด ระเบิดออกไปหลายร้อยเมตร และยังชนเข้ากับเสี่ยวอู่ หลังจากนั้นชนบ้านหลังหนึ่งจนเป็นรูขนาดใหญ่
สัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีดำหัวเราะฮ่าฮ่า : “มนุษย์ผู้น่าสงสาร คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าลอบโจมตีฉัน ใครมอบความกล้านี้ให้แก”
บ้านเต็มไปด้วยควันและฝุ่น อู๋เป่ยและเสี่ยวอู่ไม่ออกมาเป็นเวลานาน
สัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีดำขมวดคิ้ว มันเข้าไปในบ้าน กลับไม่พบร่องรอยของอู๋เป่ยและเสี่ยวอู่ มันอดไม่ได้ที่จะโกรธอย่างมาก คำราม : “คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหนีไปแล้ว!”
สัตว์ประหลาดหมาป่าขนสีขาวหัวเราะออกมา : “คนผู้นี้ฉลาดอย่างมาก เพียงแต่เขาหนีได้ไม่ไกล อยู่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งระดับแปด ไม่มีใครสามารถหนีรอดไปได้!”
ในเวลานี้ อู๋เป่ยกระตุ้นพลังวิญญาณทั้งหมด อุ้มเสี่ยวอู่บินอยู่บนท้องฟ้า หูของเสี่ยวอู่เต็มไปด้วยเสียงลม ดวงตาล้วนแล้วลืมไม่ขึ้น
ผ่านไปสิบกว่านาที อู๋เป่ยหยุดลง ทั้งสองมาถึงเนินเขาในป่าลูกหนึ่ง
วางเสี่ยวอู่ลง อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “เสี่ยวอู่ เธอรอฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะเด็ดหัวของสัตว์ประหลาดสองตัวนั้นมาให้เธอดูแน่นอน!”
เสี่ยวอู่หลั่งน้ำตา ส่ายหน้าและพูด : “พี่อู๋ ฉันไม่แก้แค้นแล้ว คุณอย่าไป”
อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “ขอพูดอย่างไม่ปิดบัง อันที่จริงแล้วฉันมาจากโลกข้างนอก ถ้าหากพลังของฉันไม่ถูกพันธนาการ ฉันสามารถฆ่าพวกเขาด้วยมือข้างเดียวหนึ่งหมื่นครั้ง เพียงแต่ไม่เป็นไร ต่อให้ฉันในตอนนี้จะอ่อนแอไปหน่อย แต่ฉันเต็มไปด้วยวิธีการ สามารถฆ่าพวกมันได้เหมือนกัน เสี่ยวอู่ เธอต้องเชื่อฉัน รอฉันกลับมาอยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟัง”
เสี่ยวอู่กอดอู๋เป่ยเอาไว้แน่น : “พี่อู๋ คุณต้องระวังตัวให้มากๆ!”
อู๋เป่ยถือดาบสองเล่ม กลับไปยังเมืองซื่อฟาง แต่เดินทางได้สักพักหนึ่ง เขาสังเกตดูสภาพแวดล้อมรอบตัวพักหนึง หลังจากนั้นตั้งค่ายกลสังหารง่ายๆรอบๆตัว หลังจากนั้นก็ซ่อนตัว ร่างกายและสิ่งแวดล้อมโดยรอบกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน
ผ่านไปไม่กี่นาที ก็มีสิ่งที่คล้ายกับพลังตาเทพกวาดมองบริเวณโดยรอบ เพียงแต่ อีกฝ่ายกลับไม่พบอู๋เป่ย เพราะว่าอู๋เป่ยซ่อนตัวค่อนข้างดี